000                                             

www.razmendagan.com                                                                                                         afgrazm@gmail.com  


کانون فرهنگی ادبی مهتاب

۱۷ دسامبر ۲۰۱۶

 

وطن یعنی اذان عشق گفتن

 

شام پنجشنبه این هفته  ۲۵ قوس (آذر) ۱۳۹۵ خورشیدی،  پیوند به هفته های قبلی، کانون مهتاب با برگزاری بزمی شاعرانه به اشتراک اساتید بزرگوار شاعران پیشکسوت وجوان و ادب دوستان، آدینه شب را گلباران کرد.

درین شب شکوهمند جوانان و پیشکسوتان عرصه ی شعر با خوشخوانی سروده هایی از خود و یا با انتخاب شان محفل را ستاره باران کردند.
اینک شما دوستداران شعر و فرهنک را دعوت می کنیم به چند نمونه ازین خوشخوانی ها؛ امیدواریم مورد پذیریش علاقه مندان قرار گیرد.
 
ابتدا شفیق سلطاتی گردانندۀ موفق و ذکی، محفل را با این ابیات میهنی آغاز کرد:
 

وطن یعنی اذان عشق گفتن

وطن یعنی غبار از عشق رفتن

وطن یعنی هدف، یعنی شهامت

وطن یعنی شرف، یعنی شهادت

وطن یعنی گذشته حال فردا

تمام سهم یک ملت ز دنیا

*****
 
بعداً واحد مطهری این سرودۀ زیبا را از شاعر گرامی مسعود جونقاني با صدای رسایش خوشخوانی کرد:
 
گیرم که شهر...پر شده از سر‌به‌ دارها
چشمی نمانده گریه کند پای دارها
 
پاییزِ بی ‌قرار منی، برقرار باش!
بوی دروغ می‌ وزد از این بهارها
 
بردار ساز و زخمه بزن:عودسوخته است!
ناهید! ای ستارۀ بخت سه ‌تارها
 
آتش گرفته دامن بکر عروس صبح،
 
آه از نگـــاه هرزۀ آیینه‌ دارهـــا!
 
وقتی تمام عقربه‌ها طـرح عقرب ‌اند
 
کوک است، کوک، ساعت فرصت ‌شمارها
 
دیگر هوای بلخ مرا های‌ وهوی نیست،
 

ترسیده ‌اند مردم از این نی‌سوارها

 

آه، ای غرور شرقی من! سرکشیت کو؟
 

گیرم که شهر پر شده از سربه‌دارها
 

در ادامه خلیل احمد نبی زاده این غزل با محتوای حضرت بیدل را خوشخوانی کرد:

 
زهی ‌خمخانهٔ حیرت‌،‌ کلام‌ هوش تسخیرت
                         دماغ موج می‌، آشفتهٔ نیرنگ تقریرت
حدیث شکوه با این سادگی نتوان رقم کردن
                      گهر حل ‌کردنی دارد مداد کلک تحریرت
شکایت ‌نامهٔ بیداد محو بال عنقا شد
                     هنوز از ناله ‌ام پرواز می‌خواهد پرتیرت
گرفتار وفا ننگ رهابی برنمی ‌دارد
                       همه گر ناله گردم برنمی‌آ‌یم ز زنجیرت
جهانی در تغافلخانهٔ نازت جنون دارد
          چه سحراست اینکه درخوابی وبیدار‌یست تعبیرت
نمی ‌دانم‌ چه‌ دارد با شکست شیشهٔ رنگم
                      نگاه بیخودی هنگامهٔ میخانه تعمیرت
خیال صید لاغر انفعالی در کمین دارد
               زشرم خون من خواهدعرق بردآب شمشیرت
تحیر گر همه آیینه سازد دشت امکان را
                    نمی‌ گردد حریف‌ وحشت تمثال نخجیرت
دوعالم رنگ ویک گل اختراع صنع نازست این
                  قیامت می‌ کشد کلک فرنگستان تصویرت
به پیری ‌گشت بیدل طرز انشای تو شیرینتر
                   ندانم اینقدر لعل‌ که قند آمیخت با شیرت
 
در ادامه ی محفل، سایه حریری سروده ی با محتوائی را از شاعر گرامی، بانو بلقیس پرنیان خوشخوانی کرد:
 

گیرم که چو شب رود، سحر می آید؟
اینجا نـــــــه سحر، شب دگر می آید
بر بره ی ملتی که خواب آلوده ست
گرگان "سیا" ســــــوار خر می آید
مردان همه رفتند شــــده شهر تهی
خونخواره ی دیو بــــی پدر می آید
مادر برود که لقمه نــــــــــانی آرد
در دامن او ســــــر پسر مـــــی آید
دخترکه لبی ز عشق جز حرف ندید
چون کفتر سر کنده ز در مـــی آید
سنگسار شده مهر به جرم عشق و
در دامــــن آفاق، شرر مـــــــی آید
دلتنگ عدالتم، خدا را تـــــو بگو!
آیینه بـــــــه دستان بشر می آید؟
 

و ناهید مطهری این سروده را از سیامک بهرام پرور خوشخوانی کرد .


 

از شورىّ چشم اهالى ترس دارم

از مردمان این حوالى ترس دارم

از خود که گاهى آبم اما گاه آتش

ازاین دل حالى به حالى ترس دارم

ازاینکه مامثل دو تا ماهى بچرخیم

در برکه‌ هاى بى خیالى ترس دارم

هر چند با تو شادمانم لحظه‌ ها را

از گریه ‌هاى احتمالى ترس دارم

هرچند چون پیچک تو رادربرگرفتم

همواره از آغوش خالى ترس دارم

ما دو درخت در کنار رود هستیم

با این همه ازخشکسالى ترس دارم

از چشم بد باید تو را زیبا بپوشم

از شورىّ چشم اهالى ترس دارم

 

دوستان صاحبدل! این بود چکیده ای از محفل کانون مهتاب که ارسال شد تا در خدمت مشتاقان شعر و فرهنگ قرار گیرد.


                                                www.razmendagan.com                                                                                     afgrazm@gmail.com