www.razmendagan.com                                                                                                         afgrazm@gmail.com  


کانون فرهنگی ادبی مهتاب

۱۴ می ۲۰۱۷

 

 

وقتی از آزادی خبری نیست

 

این هفته پنجشنبه 21/2/136 خورشیدی کانون مهتاب برنامۀ هفته وار شعر خوانی را با گردانندگی ناهید مطهری برگزار کرد.

این محفل که با اشتراک شیخ الشعرا استاد فدایی، عده ای از اساتید دانشگاه و شعرای جوان و شعر دوستان همراه بود، رونق و خلوص خاصی داشت.
ابتدا گردانندۀ محفل بانو ناهید مطهری محفل را با این گفتۀ کوتاه زیبا و پر محتوا آغاز کرد:
 

وقتی از آزادی خبری نیست

تبسم شعر است
گریه شعر است
خموشی شعر است
*******
اولین خوشخوان محفل امشب استاد براتعلی فدایی بودند که با خوشخوانی دو غزل محفل را نور باران کردند. اینک یکی از آن غزلها را (اژدهای شب) خدمت ادب دوستان تقدیم میکنم:

 

از بـــس دلم گرفته به ظلمت سرای شب      افـــتـــاده ام بـــه زاویـــــۀ تنگنای شب

یـــــارب مــبـــاد همچو من زار درد مند       وامـــــانـــــده در محاصرۀ انزوای شـب

تــــــاچـــنـــــد روشنایىى صـبح امید را       یكــســـر بكام خویش كند اژدهاى شــب

خون می خورند ولذت پرواز می بـــرند       در تیـــره شام حادثه خفاش های شــب

این زورق شــــــكسته وگرداب پـرخطر       در خواب مرگ رفته مگرنـاخدای شــب

یــــــارب كـــبــــوتران دم صبح تابــكی       باشند اسیر جـــنــگل فرمــانروای شب

در حـــشـــر روسپید نخیزد زخــوابگاه       آنــكــــو نـــهـاد سر زمذلت بــپاى شب

زینهار ره به چشمۀ خورشید كــى بـرد       دون همتى كه گشت زپستى گداى شـب

یارب كجاست قاصد صبح خجســته اى       كــاردّ خبــــر ز روشنیى انــتهای شــب

ایــمــــن مــبـاد از شرر رستخیز عـــام      آنكو پنـــاه جــسته به زیر لــواى شــب

گرپایگاه عقل وشـعـوراست شــب ولى      این شام فتنه خــــــیز بود ماوراى شـب

دیشب بگــوش جـــــان دلم گفت هاتـفى    كی راهیــــان همــســفر جانـگزای شـب

تا جــنـــبشی ز وحــدت مردم نیـاوریـد؟    مــقــــــدور نیست خاتـمۀ ما جراى شب

طـــــی شد زمان عمر و فدائى بود هنوز
درجستجوی صبح به پسکوچه های شب

 

***********

جوان با استعداد، آرمان آژند، سرودۀ با محتوائی را از کارو خوشخوانی کرد:
ﺍﻻ، ﺍﯼ ﺭﻫﮕﺬﺭ! ﻣﻨﮕﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﺑﺮ ﮔﻮﺭﻡ

ﭼﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﯽ؟ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺟﻮﻳﯽ، ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺷﺎﻧﻪٔ ﻋﻮﺭﻡ؟

ﭼﻪ ﺳﺎﻥ ﮔﻮﻳﻢ؟ ﭼﻪ ﺳﺎﻥ ﮔﺮﻳﻢ؟ ﺣﺪﻳﺚ ﻗﻠﺐ ﺭﻧﺠﻮﺭﻡ؟

ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻥ ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﺳﻨﮓ ﻭ ﺧﺎﮎ ﻭ ﺧﻮﻥ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﯽ!

ﭼﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﯽ، ﮐﻪ ﺁﺧﺮ ﭼﻴﺴﺖ ﻣﻨﻈﻮﺭﻡ

ﺗﻦ ﻣﻦ ﻻﺷﻪٔ ﻓﻘﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻦ ﺯﻧﺪﺍﻧﯽ ﺯﻭﺭﻡ

ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﻣﺮﺩﻥ!؟ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮐﺮﺩ ﻣﺠﺒﻮﺭﻡ

ﭼﻪ ﺷﺐ ﻫﺎ ﺗﺎ ﺳﺤﺮ ﻋﺮﻳﺎﻥ، ﺑﻪ ﺳﻮﺯ ﻓﻘﺮ ﻟﺮﺯﻳﺪﻡ

ﭼﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ، ﺑﻪ ﺳﺎﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﻗﺼﻴﺪﻡ

اﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺁﻓﺖ ﺯﺍ، ﭼﻪ ﺁﻓﺖ ﻫﺎ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺩﻳﺪﻡ

ﺳﮑﻮﺕ ﺯﺟﺮ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﺮﮒ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﺎﺗﻢ ﻭ ﺯﻧﺪﺍﻥ

ﻫﺮ ﺁﻥ ﺑﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺷﺎﺧﺴﺎﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﭼﻴﺪﻡ

ﻓﺘﺎﺩﻡ ﺩﺭ ﺷﺐ ﻇﻠﻤﺖ، ﺑﻪ ﻗﻌﺮ ﺧﺎﮎ، ﭘﻮﺳﻴﺪﻡ

ﺯ ﺑﺲ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻟﺐ ﻣﺤﻨﺖ، ﺯﻣﻴﻦ ﻓﻘﺮ ﺑﻮﺳﻴﺪﻡ

ﮐﻨﻮﻥ ﮐﺰ ﺧﺎﮎ ﻏﻢ ﭘﺮ ﮔﺸﺘﻪ ﺍﻳﻦ ﺻﺪ ﭘﺎﺭﻩ ﺩﺍﻣﺎﻧﻢ

ﭼﻪ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯽ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺩﻡ؟ ﭼﻪ ﺳﺎﻥ ﭘﺎﺷﻴﺪﻩ ﺷﺪ ﺟﺎﻧﻢ؟

ﭼﺮﺍ ﺑﻴﻬﻮﺩﻩ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﮐﻬﻨﻪ ﺑﺮ ﺧﻮﺍﻧﻢ؟

ﺑﺒﻴﻦ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﮐﺎﺭﻡ ﺭﺍ ﻭ ﺑﺴﺘﺎﻥ ﺩﺍﺩﻡ ﺍﺯ ﺩﻫﺮﻡ

ﮐﻪ ﺧﻮﻥ ﺩﻳﺪﻩ، ﺁﺑﻢ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺧﺎﮎ ﻣﺮﺩﻩ ﻫﺎ، ﻧﺎﻧﻢ

ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻫﺮﯼ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺴﺘﯽ ﺑﻪ ﺳﻨﺪﺍﻥ ﮐﻮﻓﺖ ﺩﻧﺪﺍﻧﻢ

ﺑﻪ ﺟﺮﻡ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ: ﺍﻧﺴﺎﻧﻢ

ﺳﺘﻢ ﺧﻮﻧﻢ ﺑﻨﻮﺷﻴﺪ ﻭ ﺑﮑﻮﺑﻴﺪﻡ ﺑﻪ ﺑﺪ ﻣﺴﺘﯽ

ﻭﺟﻮﺩﻡ ﺣﺮﻑ ﺑﻴﺠﺎﻳﯽ ﺷﺪ ﺍﻧﺪﺭ ﻣﮑﺘﺐ ﻫﺴﺘﯽ

ﺷﮑﺴﺖ ﻭ ﺧﺮﺩ ﺷﺪ، ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺷﺪ، ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﺻﺪ ﭘﺴﺘﯽ

ﮐﻨﻮﻥ... ﺍﯼ ﺭﻫﮕﺬﺭ! ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻣﺎﯼ ﺳﺮ ﮔﺮﺩﺍﻥﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﮔﺮﻳﻪ: ﺑﺮ ﻗﺒﺮﻡ، ﺑﮑﺶ ﺑﺎ ﺧﻮﻥ ﺩﻝ ﺩﺳﺘﯽ

ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺯﻧﺠﻴﺮ ﺑﻮﺩ، ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﺴﺘﯽ

ﻧﻪ ﻏﻤﺨﻮﺍﺭﯼ، ﻧﻪ ﺩﻟﺪﺍﺭﯼ، ﻧﻪ ﮐﺲ ﺑﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ

ﺩﺭ ﻋﻤﻖ ﺳﻴﻨﻪٔ ﺯﺣﻤﺖ،

ﻧﻔﺲ ﺑﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ، ﻫﻤﻪ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪٔ ﭘﻮﻝ ﻭ ﻫﻮﺱ ﺑﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ

ﭘﺮ ﻭ ﭘﺎ ﺑﺴﺘﻪ ﻣﺮﻏﯽ ﺩﺭ ﻗﻔﺲ ﺑﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ

ﺑﻪ ﺷﺐ ﻫﺎﯼ ﺳﮑﻮﺕ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺗﻴﺮﻩ ﺑﺨﺘﯽ ﻫﺎ

ﺳﺮﺍ ﭘﺎ ﻧﻐﻤﻪٔ ﻋﺼﻴﺎﻥ، ﺟﺮﺱ ﺑﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ

ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﻓﺘﻢ ﺍﻧﺪﺭ ﻗﺒﺮ ﺑﺎ ﺷﺎﺩﯼ

ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﺸﻢ ﺍﺯ ﻗﻌﺮ ﻇﻠﻤﺖ ﻧﻌﺶ ﺁﺯﺍﺩﯼ
 

*************
بانو فاطمه فرحت سرودۀ با محتوائی را از زنده یاد مولوی عبدالکریم منشی شاعر گمنام این سرزمین خوشخوانی کرد که مورد استقبال حاضرین قرار گرفت:

 
تا حد توان هرچه دويديم، دويديم

از كأم اثر هيچ نديديم، نديديم

اكنون ز توان از اثر شيب بمانديم

هرجا كه در اين لانه خزيديم، خزيديم

بر هر سر راهي كه نشستيم، نشستيم

از هر لب بأمي كه پريديم، پريديم

بگذر ز ملامت كه به ما نيست تاسف

هرچند گِران آنچه خريديم، خريديم

از گفتن حق بسته زبان را نتوانيم

در پاسخ اگر تلخ شنيديم، شنيديم

ما باز نياييم چو وحشت زده گشتيم

از هركه چو يكبار رميديم، رميديم

در بند محبت چو فتاديم، فتاديم

در حلقۀ دامي كه طپيديم، طپيديم

تا بود جواني قدِ ما همچو الف بود

چون دال به پيري چو خميديم، خميديم

ما گر چه به اميد ثمر غرس نموديم

از بخت بد ار ميوه نچيديم، نچيديم

"منشئ" ز جهان رخش غمت را بجهان زود

تا زمزمه سازي كه رسيديم، رسيديم

**************
سایه حریری سرودۀ پر محتوائی را از استاد سید ضیاالحق سخا خوشخوانی کرد:
 

شهمات

هركس قلم به دست بگيرد دبير نيست
 هر متن پُر مغالطه اى دلپذير نيست
تنها كلاه، هيبت شاهى نمى دهد
 هر دلقكى كه تاج گذارد، امير نيست
بايد دلى و زَهره ى شيرى به سينه داشت
 هر عنترى كه يال برآرد، كه شير نيست
گيرم شغال نعره كشد در شب سياه
 بيچاره گُشنه است، شجاع و دلير نيست!
تختى كه روى گردۀ مردم بنا شود
 بالين خفت است، به قرآن سرير نيست
مات است شاه، تختۀ شطرنج را ببند
 ديگر مجال حركت فيل و وزير نيست!
*****************
آخرین سرودۀ بزم امشب ما،  از فریدون مشیری (نمیخواهم بمیرم) بود که با صدای دلنواز واحد مطهری خوشخوانی شد:

 

نمی خواهم بمیرم! 

نمی خواهم بمیرم با که باید گفت؟
کجا باید صدا سر داد
در زیر کدامین آسمان
روی کدامین کوه؟
که در ذرات هستی ره برد توفان این اندوه
که از افلاک عالم بگذرد پژواک این فریاد!
کجا باید صدا سر داد؟
فضا خاموش و درگاه قضا دور است
زمین کر، آسمان کور است
نمی خواهم بمیرم با که باید گفت؟
اگر زشت و اگر زیبا
اگر دون و اگر والا
من این دنیای فانی را
هزاران بار ازآن دنیای باقی دوست تر می دارم
به دوشم گر چه بار غم توان فرساست
وجودم گر چه گردآلود سختی هاست
نمی خواهم از این جا دست بردارم!
تنم در تار و پود عشق انسان های خوب نازنین بسته است
دلم با صد هزاران رشته، با این خلق
با این مهر،  با این ماه
با این خاک، با این آب ...
پیوسته است
مراد از زنده ماندن امتداد خورد و خوابم نیست
توان دیدن دنیای ره گم کرده دررنج و عذابم نیست
هوای هم نشینی با گل و ساز و شرابم نیست
 جهان بیمار و رنجور است
دو روزی را  که بر بالین این بیمار باید زیست
اگر دردی ز جانش بر ندارم ناجوانمردی است
 نمی خواهم بمیرم تا محبت را به انسان ها بیاموزم
بمانم تا عدالت را برافرازم ، بیفروزم
خرد را، مهر را تا جاودان بر تخت بنشانم
به پیش پای فرداهای بهتر گل برافشانم
چه فردائی ، چه دنیایی!
جهان سرشار از عشق و گل و موسیقی و نور است ...
نمی خواهم بمیرم ای خدا!
                                ای آسمان!
                                               ای شب!
نمی خواهم
                    نمی خواهم
                                            نمی خواهم
                                                   مگر زورست!
این بود چکیده ای از داشته های محفل شعر خوانی کانون مهتاب که به سایت وزین "رزمندگان" فرستاده شد تا در خدمت علاقه مندان عرصۀ شعر و ادب قرارگیرد.

                                                www.razmendagan.com                                                                                     afgrazm@gmail.com