www.razmendagan.com                                                                                                         afgrazm@gmail.com  


 
کانون فرهنگی ادبی مهتاب

۱۳ دسامبر ۲۰۱۷

 

شهر من

 
 
 این هفته هم شام پنجشنبه 16 قوس  1396 ش طبق روال گذشته، بزم شعر خوانی کانون مهتاب با گردانندگی سیر حریری و اشتراک جمع کثیری از شعرای جوان و پیشکسوت و جوانان ادب دوست و فرهنگپرور برگزار شد.
در ابتدای محفل شاعر گرامی آقای عبدالرحیم مطهری سروده ای را زیر عنوان "مثنوی برای زعفران" از سروده های خود خوشخوانی کردند:

 
 

مثنوی برای زعفران

شــــهـــر من است، این که شبیه جنان شده      یعنی کــــــه بهتر از همه ی این جهان شده 
شهرم اگر چه سخت غمین است و درد مند      بر وی حسد بـــــــرند "بخارا" و "تاشکند"
شهرم "اریو"هست و "هریوای" بــــاستان      بر "شیر" تکیه گاه و بـــــه سیمرغ آشیان
گـــــــــــر از پل قشنگ " هریرود " بنگری      هــــــــر سو نهال " ناژو" و گلهای چمبری
در شهر من اگر چه که برج و حصار نیست     آری! خوشم که مزرعۀ کـــــــــوکنار نیست
شهرم دیــــــار معرفت و علم و دانش است      شهرکتاب و دفتر شعر است وخوانش است
جــــــــای تفنگ در بغل کـــــودکـــــم کتاب      جز درس ومشق وهندسه اش نیست انتخاب
اینجا حکایت "زی" و قـــوم و قبیله نیست      جائی برای مـــوشک و بمب و فتیله نیست
"تخت صــفـــر" طلیعۀ گلهای ارغـــــــوان      "غوریان"و"زنده جان"شده ماوای زعفران
کارد بــــــه جای "بنگ" کشاورز زعفران       آرد بـــــــه جای "خولۀ کوکنار" زعفران
در بــــــــــاغ خود نهال محبت کند فرنگ        در نی نـــــوای صلح نوازد به جای جنگ
پــــــــــا ییز مــــــا معطر گلهای زعفران         لـــبـــریـــــز از تـــــــرانۀ زیبای زعفران
سرویست ســــربلند و سرافراز شهر من          گنجیست سربه مهر وپر از راز شهر من
مـــــــن شهروند عشقم و مــرد دهاتی ام 

دارم بــــــس افتخار که فـــــــــرد هراتیم


 
آقای سهیل سلطانیار سرودۀ پرمحتوائی را از شاعر گرامی، مصطفی توفیقی، خوشخوانی کرد:

 
رادیو گفت: عاشقت شده اند
حاکمان تمام کشورها
نامه ها کرده اند ردّ و بدل
سُفَرا در میان رهبرها

دیپلماسی دچار عشق شده، 
کاری از عقل بر نمی آید
پشتِ میزِ مذاکرات، همه 
دست بردند سمت خنجرها

ارتش شرق و غرب صف بستند
تا تو را مالِ خاکِ خود بکنند
شهرها، جبهه های جنگ شده؛
خانه ها، خاکریز سنگرها

عکس تو روی تانک ها نصب است،
نام تو روی چترهای نجات
یک صدا از تو شعر می خوانند
پیشمرگانِ در نفربرها

خط جت ها در آسمان از تو، 
خط آتش به روی خاک از تو
دل به دریا زدند در پی تو،
بی خیال همه، شناورها

همه سربازها شهید شدند
قبل آن که تو را بغل بکنند
توی این امتحان قبول شدند 
با دلِ زخمِ خود، تکاورها

رادیو گفت و گفت و هیچ نگفت، 
قبلِ هر کَس، تو عشقِ من بودی
که چگونه جدا شدیم از هم، 
ما به تقصیرِ نابرادرها

مرزِ ما یک حیات کوچک بود،
پایتختِ وطن، تنِ گرمَت
ارتشِ سرزمین، تنِ من بود
بی خبر از هجومِ بربرها

نیمه شب کوچه را قُرُق کردند،
ماه من را از آسمان بردند
ترس مجبور کرد برخیزند
از سر بامِ ما، کبوترها

صبح صبحی که ماه را بردند
- خبر رفتنت به کوچه رسید
خیره خیره نگاه می کردند
توی چشمانِ هم صنوبرها

یاس آلود و سرد و سردرگُم،
کوچه تعبیر عاشقیّت بود
بعد تو، بوف کور می خواندند
پهلوان پنبه ها،  قلندر ها.......

 

آقای خلیل نبی زاده از حضرت بیدل این غزل ناب را خوشخوانی کرد:

زهی چمن سا ز صبح فطرت‌، ‌تبسم لعل مهرجویت

ز بوی‌گل تا نوای بلبل‌، فدای تمهید گفتگویت

سحر نسیمی درآمد از در، پیام‌ گلزار وصل در بر

چو رنگ رفتم زخویش دیگر، چه رنگ باشد نثار بویت

هوایی مشق انتظارم‌، ز خاک گشن چه باک دارم

هنوز دارد خط غبارم‌، شکسته ٔ‌کلک آرزویت

به جست و جو هر طرف شتابم‌، همان جنون دارد اضطرابم

به زیر پایت مگر بیابم‌، دلی‌که گم کرده‌ام به کویت

ز گلشنت ریشه‌ای نخندد،‌که چرخش افسردگی پسندد

چو ماه نو نقش جام بندد، لبی که تر شد به آب جویت

به عشق نالد دل هوس هم‌، ببالد از شعله خار و خس هم

رساست سررشتهٔ نفس هم‌، به قدر افسون جست و جویت

به این ضعیفی‌ که بار دردم‌، شکسته در طبع رنگ زردم

به‌گرد نقاش شوق‌ گردم‌،‌ که می‌کشد حسرتم به سویت

ز سجدهٔ خجلت‌آور من‌، چه ناز خرمن ‌کند سر من

که خواهد از جبههٔ تر من،‌ چو گل عرق کرد خاک کویت

اگر بهارم توآبیاری‌، وگر چراغم تو شعله‌کاری

ز حیرت من خبرنداری‌، بیارم آیینه روبرویت

کجاست مضمون اعتباری‌،‌ که بیدل انشاکند نثاری

بضاعتم پیکر نزاری‌، بیفکنم پیش تار مویت

در لابلای محفل، گرداننده، سیر حریری، دلنوشته ای را از  نوشته های خود  خوشخوانی کرد:

امشب لبم هواي تو را بوسه می زند
رفتي و رد پاي تو را بوسه مي زند
امشب دلم ميانِ غزل هاي بي قرار
شعرِ تر و صداي تو را بوسه مي زند
آن دل كه بر حضور خدا باوري نداشت
حالا همان خداي تو را بوسه مي زند
از درد مثل مار به خود تاب مي خورد
اين قصه ماجراي تو را بوسه مي زند
مرگ است اينكه غير خودم يا به جاي من
حالا يكي لباي(لب هاي) تو را بوسه مي زند
با ضجه پيله كرده به عكس تو، شاعرت
با درد لابلاي تو را بوسه مي زند
لطفن نرو، بمان! كه همان بي نواي تو
تا صبح درد هاي تو را بوسه مي زند

حسن اختتام محفل، دلنوشته ای از سروده های آقای عبدالحمید مطهری بود که خود ایشان خوشخوانی کردند:

شبی که ناله بدل، دل به ناله زار گریست

                               صدای ضجۀ اندوه ، چه سوگوار گریست

 زبسکه شیون و زاری سکوت محض شکست

                            ز غصه قطره ی خونی به پای دار گریست

بسی جنین صداقت به زیر دشنۀ دون

                                   فتاد و آه کشید و چه بی قرار گریست

 چنان به خرمن گل تخم جهل پاشیدند

                                 که از شقاوت این جانیان هزار گریست

 ز جور و ظلم پلنگ زادگان وحشی صفت

                                دو چشم بچه ی آهو به کوهسار گریست

 زتکه پاره شد مجریان اهل قلم

                                 زبان خامه چو دل صدهزار بار گریست

 ز نارسایی این تیره سالکان یاران

                          دلی زمانه شکست همچو چشمه سار گریست

 هجوم بغض گره خورده در مسیر گلو

                                چنان که دیده و دل همچو رودبار گریست

غمی که غاصب خرسندی بهاران شد

                                    چو ابر تار مصیبت به مرغزار گریست

این بود چکیدۀ از برنامۀ شب شعر کانون مهتاب که برای سایت وزین "رزمندگان" ارسال شد تا در دسترس علاقه مندان شعر و ادب قرار گیرد.

 


                                                                        www.razmendagan.com                                                                                     afgrazm@gmail.com