www.razmendagan.com                                                                                                         afgrazm@gmail.com  


کانون فرهنگی ادبی مهتاب

۲۳ دسامبر ۲۰۱۷

 

شـــب زیـبـــای یـلــــدا

 
 
شام پنجشنبه 30 قوس (آذر) شب چله 1396 ش در کانون مهتاب با سرودن اشعار یلدایی، خوانش داستان و فال حافظ بزرگداشت شد.
این محفل با شکوه با گردانندگی دوشیزۀ ارجمند عایشه حیدری و اشتراک شعرا، ادیبان و شعر دوستان این خطۀ باستانی تا پاسی از شب ادامه داشت. در ابتدا گردانندۀ محفل، عایشه حیدری، این سرودۀ زیبای یلدایی را خوشخوانی کرد:

 

گــذشـت پــائــیـز آمـــد فـصــل سرمـــا     ســـر آغـــازش شـــب زیـبـــای یـلــــدا

چــه شـبـهـای درازی دارد ایــن فصـل      یــقیــن زلـــف سیـاه گـیســـوی یـلــــدا

در ایـــن فـصــل زمستــان یـکدلـی بـه       محـــبــت، دوسـتــی سـیــمــای یـلـــدا

شــب یـلـــــدا عـجــب نیــکــو فـتــــاده     بـــه مــاه دی کـــه آیـــد بـــــوی یـلـــدا

در ایــــام گــذشتــه کـــرسی عـــشـق        بــه پــا بـــــود از شــــب والای یـلـــدا

بـــه روی کــرسـی و سیـنـی فــراوان       عـیـان بــود از صفــا صد خـوی یـلـــدا

لـحــاف و مـنــقـل و آتــش بــه خـانــه      نــشسـتـه دور هـــم هــمســوی یـلـــدا

ز بــــرف و داسـتـــان راه مــــانــده         سـخـنـها رفـتــــه از سرمــای یـلـــدا

ز سنـجـد، آش کـشک و قـصه گـفـتـن      بـسـی دریــــــای قــصـه پــــای یـلـــدا

ز نـــو رسمـی به پـا از بـهـر فــــردا       صـفــــا و خـرمـــــی فـــردای یـلـــدا

مبــارک بـــاد فـصـل بـــرف و بــاران      بـــه یٌــمـن نــعـمـت دیـمــــــای یـلـــدا

مقــدم شکـــر ایـــزد کــن بــه عــالــم       ز حـــاصـل پـــر ثـمــــر دارای یـلـــدا

سلام ای فـصل سرد و برف و بــاران       خـــوش آمــد گـویـمـت فصل زمستان

اگــــر چـــه زحــمـتـی را نــیـــز داری

ولـکــن رحـمـت آری بــــاغ و بـستان



 
در ادامۀ محفل خلیل نبی زاده این سروده را خوشخوانی کرد:
 

       به شیخ‌های عرب

 

ما را به جرم کفر و مسلمان نکُشته‌اند
                             ما را به پاس حرمت قـــرآن نکشته‌اند

در سر هــــــــوای بندگیِ کس نداشتیم
                             باور بــــــــــه ایستادگیِ خس نداشتیم

این سرو را بــــه پاس بلندی بریده‌اند
                             آنان که در تمدن مــــــــا پاک ریده‌اند

مـــــــا تیکه‌ دار مذهب دونان نبوده‌ایم
                             از راه دین که در طلب نـــان نبوده‌ایم

ما پیروان "جان و خرد"را نخواستند
                             جهال تخم کینه در ایـــن خطه کاشتند

شمشیر شان به نام خداسربریده است
                         این‌گونه دین شان به سراسررسیده است

ما وام‌ دار بیهق و ساسان و خاوران
                              ما رهروان منطق بلخیم و سیستان

در کیش ما به جز غم انسانیت نبود
                           فرهنگ ما عجین که به حیوانیت نبود

آزاده بوده‌ایم به هر فکر و کیش خود
                         درویش شاه بود در این خاک پیش خود

عرفان ما طلیعه‌یی از صلح داد بود
                              دل‌های ما به لطف خداوند شاد بود

آنان که از جهالت شان داغ و ننگ بود
                        در فطرت قبیله‌ی شان کُشت و جنگ بود

از لطف سوس‌مار به شاهی رسیده‌اند
                               از نفت بی‌ کران به تباهی رسیده‌اند

از نام دین تجارت شان بیش ‌تر شده
                                این مار گنده در بدنم نیشتر شده

اینان که از قبیله‌ ی نمرود بوده‌اند
                                 در آتش خلیل زمان دود بوده‌اند

ابلیس را به کعبه‌ ی خود راه داده‌اند
                               در دست‌های منکر دین ماه داده‌اند

از ما به نام دین همه زر می ‌ستانده‌اند
                           از صبح ما شکوه سحر می‌ ستانده‌اند

شد سال‌ها که پیرو دیو و ددان شدیم
                            هم‌جام با صراحیِ این ناکسان شدیم

اینان که آبرو به پیمبر نمانده اند
                            از شرم بهر هیچ‌ کسی سر نمانده اند

اینان به نام دین خدا سر بریده‌اند
                            گاهی به پول، گاه به خنجر بریده‌اند

از چوب تاک کشور ما دَر خریده‌اند
                          از پول حج به کُشت تو خنجر خریده‌اند

"ای از تبار هرچه سیاهی سرشت" شان
                          "رنگ جهنم است، تمام بهشت" شان

از این به بعد بابت چه سوی شان روی؟
                       مجنون‌صف دوباره به آن کوی شان روی

این کعبه نیست، دام برای من و تو است
                      این صبح نیست، شام برای من و تو است

اینان اگر مدافع دین خداستند
                               فتوا همی‌دهم که ز قرآن جداستند

از این به بعد قبله خود را عوض کنیم
                             یک ‌بار سوی کعبه دل با خدا رویم

آ‌ن‌ جا که عشق فلسفه ‌ی زندگی ماست
                           حرمت برای دوستی و بندگی ماست

دیگر به کعبه‌های سیاسی چرا رویم؟
                        بیرون از این حصار چرا پا نمی‌کشیم؟

از خانه‌ی مقدس پروردگار ما
                                اینان کشیده‌اند همیشه دمار ما

من را اگر به کفر بگیرید یا به قهر
                              گامی نمی‌ نهم به دَر کعبه‌ اش دگر

پولی اگر اضافه در آن جعبه‌ی من است
                      هم‌سایه‌ی گرسنه‌ ی من کعبه‌ ی من است

 


 
محفل همچنان با خوانش اشعار یلدایی ادامه داشت، تا اینکه سایه حریری این سرودۀ شاعر گران ارج عزت آهنگر را خوشخوانی کرد: 

 


******************

 


 
حسن اختتام محفل دلنوشتۀ از سیر حریری بود که به مناسبت شب یلدا خوشخوانی کرد:

 

دمی که با دو لبت گفتگو کنم

 آغاز مرا دمی است که بی بال و پر کنم پرواز،

 فدای حرکت لبهایت ای امام

 دلم که با شنیدن نامت بایستم به نماز شبی

که با منی ای کاش تا ابد باشد مشابه شب "یلدا" طویل و خوب و دراز

 بخند ای گل من تا خجل کنی

شاید شگفتن گل ناهید را تو با یک ناز

بیا! بیا که به لطف تو آبشار شوم

بگو!

بگو که به نامت شوم غزل پرداز

 

این بود چکیدۀ از محفل شعر خوانی مهتاب که برای سایت وزین "رزمندگان" فرستاده شد تا در دسترس علاقه مندان ادب پرور قرار گیرد.


                                                www.razmendagan.com                                                                                     afgrazm@gmail.com