www.razmendagan.com                                                                                                         afgrazm@gmail.com  


                                  کانون فرهنگی ادبی مهتاب

                                     ۱۷ جنوری ۲۰۱۷

 

 

شانه ها بشکسته

برنامۀ این هفته ی کانون مهتاب، شام پنجشنبه 23/10/1395 خورشیدی با گردانندگی شاعر جوان و خوش کلام آقای شعیب حمیدزی با شور و شوق فراوان و اشتراک استادان شعر، شاعران و شعر دوستان  شروع شد که تا پاسی از

                       شب با سردی هوای منفی شش درجه، با گرمی خاصی ادامه داشت.

                       ابتدا گرداننده ی محفل یکی از سروده های خودش را خوشخوانی کرد که مورد استقبال حاضرین قرار گرفت.


 

شانه هـــــا بشکسته و سرها به زیر بارهاست
بارِ اول نیست این سردرگمی هــــــا، بارهاست

در رگان خشک مـــــان از بسکه نادانی چکید
هوش مان وقت عمل، عاجز تر از بیمارهاست

رنگ دیـــــن را جای دلها گرد سر پیچانده ایم
وای از آن قومی که بیرق هایشان دستارهاست

مـــــــــدعی هایی که بـــــا افکار روشن آمدند
نخ بــــه نخ افکارشان خاکستر سیگارها ست

صحبت از صلحی که بین گرگ و چوپان در گرفت
صحبت ازخون،‌ صحبت ازجان، صحبت ازکشتارهاست

بــــــــا چه رویی صحبت از پرواز آزادی کنیم؟
کفتران صلح مـــــــــان زاییده ی کفتارهاست

بـــــــا تبرهای جهان امروز کاجستان مــــــا
بی گمان چون سرزمین چوبه های دارهاست


 

 

***************

                   بزم همچنان با خوشخوانی ها ادامه داشت تا گرداننده، شاعر بانوی گرامی ذکیه نوروزی را به جایگاه دعوت کرد .

                          شاعر خوش قریحه، ذکیه نوروزی این سروده ی خود را خوشخوانی کرد:


 

بايد امشب به هوايت پرو بالي بكشم
به هواي خط وخالت، خط و خالي بكشم

بايد امشب بكنم سير تماشاي تو را
از لب وچشم تومن، نقشه ي قالي بكشم

درنگاه تو فقط مست، فقط مست شوم
با تو در جام جنون، باب مثالي بكشم

تا تو آینه شوی در تن دیوار دلم
صورت خوب تو راخواب وخیالی بکشم

ای غرور و غم و دیوانه گی شاعر ها
با تویک چشمه ی رنگین و زلالي بکشم

تو كجا و من بيچاره كجا؟ وصل كجا؟
با خط و رنگ خیال تو وصالی بکشم

**********

                 آقای واحد مطهری این سروده ی جناب استاد سخا را خوشخوانی کرد:

 

برمن اگركه سنگ ببارد، نمي روم
از آسمان تفنگ ببارد، نمي روم

                                         دريا اگرزمين وزمان را به هم زند
                                          وزهرطرف نهنگ ببارد، نمي روم

از دشنه هاي داعش و طالب اگركه مرگ
بي مهلت و درنگ ببارد، نمي روم

                                        وحشت اگر كه راهزن شهرمن شود
                                       دركوچه هاي تنگ ببارد، نمي روم

گرچه كه آهوانه توان گريز هست
امــــــا اگر پلنگ ببارد، نمي روم

                                          ازجرگه هاي پي هم صلحِ دروغ محض
                                        صد بار اگر كه جنگ ببارد، نمي روم

برمن -اگرچه زرد و زهيرم- به خاك غير
بــــــاران آب و رنگ ببارد، نمي روم

                                         اين خاك ازمن است، به غيرش نمي دهم
                                       بگذار تـــــا كه سنگ ببارد، نه مي روم

***********

                دوشیزۀ ارجمند ساغر رأفت این سروده (بدخواه وطن) را از شاعر گرامی رهی "معیری" خوشخوانی کرد:

 

بدخواه وطن

آن درد کدام است که درمان شدنی نیست؟
وآن لطمه کدام است که جبران شدنی نیست؟
 
                                        بیمار وطن این همه از درد چه نالد؟
                                         دردی به جهان نیست که درمان شدنی نیست
 
آن را که بود در صدد تفرقۀ ما
برگوی که این جمع پریشان شدنی نیست
 
                                    هرچند که امروز خوشی، جنسِ گران است
                                         آن جنس گران چیست که ارزان شدنی نیست؟
 
کم گوی که آسان نشود مشکل ملت
آن مشکل مرگ است که آسان شدنی نیست
 
                    بدخواه وطن بهر تو دلسوز نگردد

                           زین گرگ بیاندیش که چوپان شدنی نیست

***************

                   سایه حریری این سروده ی زیبا را از شاعر عالیقدر حمیده میرزاد خوشخوانی کرد:
 

هنوز روی پرت اشک آسمان باقیست

                                                    به کوه و دشت و دمن  زردی خزان باقیست

اگرچه سوخته دل، در هجوم وحشت ودرد

                                                        هنوز چشم سیاهِ تــــو خونفشان باقیست

هنوز بــــــوی تنت عطرِ تندِ باروت است

                                                    ولاله های مزارت، چه خون چکان  باقیست

بخوان مــــرا که رساتر ز نفخ صور دراین

                                                        قیامتِ تو بخوانم، هنوز، جان بـــاقیست

هرات  و بــــــاخترت، شانه های پامیرت

                                                       کرانــــهای هریوا، کران کران بــــاقیست

و انتحار اگـــــــر تکه تکه ساخت مـــرا

                                                        به رنگ عشق وغرورم ديارمان باقيست

*****************

                  در ادامۀ این بزم، سهیل سلطانیار بیانیه ی از مصدق را خواند واین سرودۀ زیبا را از صایب تبریزی خوشخوانی کرد:
 
 

ما تخم درین مزرعه جز اشک نکشتیم
یک رشته درین غمکده جز آه نرشتیم

                                               چون آبله در زیر قدم راهروان را
                                               بردیم بسرعمری وهموار نگشتیم

با گرمروی چون جرس از ناله شبگیر
یک خفته درین بادیه بر جای نهشتیم

                                          از دانۀ ناکِشته چه امید توان داشت؟
                                           افسوس بود حاصل تخمی که نکِشتیم

نقصان نکند هیچ کس ازجود وسخاوت
در خوشه رسیدیم گر از دانه گذشتیم

                                          ازبوته به سیم و زرخالص نرسد نقص
                                        با ما چه کند دوزخ اگر پاک سرشتیم

هر چند ز بی بال و پری خانه نشینیم
چون آهوی وحشت زده در دامن دشتیم

                                         درمشق جنون گر چه سر آمد همۀ عمر
                                        سطری که توان داد به دستی ننوشتیم

این آن غزل سعدی شیراز که فرمود

خرما نتوان خورد ازین خار که کشتیم

 
و در اخیر آقای حمیدالله بهشتی این سروده را از استاد فضل الله زرکوب خوشخوانی کرد:

 

           گردن بریدۀ تبسم

 

سخت بر موی پَرِیشان تو چنگ افکندیم
                                           سوی مُژگان نجیب تو خدنگ افکندیم
بس که بر صورت زیبای تو سیلی زده‌ایم
                                              داغهای سیهی از همه رنگ افکندیم
عسلِ ناب سرودیم لبانت را لیک
                                               مثلِ زنبور به کام تو شرنگ افکندیم
بر جمال تو که آیینۀ دیدار خداست
                                            روی‌ناشسته نظر کرده و زنگ افکندیم
تو تبسمکده بر ما گل سرخ آوردی
                                           مای وحشتکده سوی تو فشنگ افکندیم
تو پری؛ زینت پربرکت ساحل بودی
                                             که رمت داده و در کام نهنگ افکندیم
ای غزالی که تو را با تن زخم‌آلودت
                                                 از لب برکه به دامان پلنگ افکندیم!
سربزیر از گِله‌های عرق شرم خودیم
                                            زین همه داغ که بر چهرۀ ننگ افکندیم
دست ما بشکند ای رود زُلال مهتاب
                                             که به آرامش دریای تو سنگ افکندیم

این بود چکیده ای از بزم مهتاب در هفتۀ گذشته که خدمت سایت وزین "رزمندگان" ارسال شد تا در دسترس دوستداران شعر گذاشته شود.

 

 


                                                www.razmendagan.com                                                                                     afgrazm@gmail.com