www.razmendagan.com                                                                                                         afgrazm@gmail.com  


کانون فرهنگی ادبی مهتاب

۸ اکتوبر ۲۰۱۶

            

                                      سودای هوس

 

فلک آخــــــر به جــــرم قابلیت بر زمینم زد

گهر گل کــــــــردم و بر طبع دریا بارگردیدم

به این‌ گردعلایق نیست ممکن چشم واکردن

جنون بر عـــالمی پا زد که من بیدار گردیدم

 

تبصره:

 مدتی بود که گزارشی از بزم مهتاب نشر نمی شد. علت آن بیماری گزارشگر بزم مهتاب در محل بود که نمی توانست مطلبی  را بنویسد و بفرستد. اینک دوست دیگری این وظیفه را به دوش گرفته و گزارش بزم را فرستاده و درعین حال از ادامه کاری آن نیز اطمینان داده است. سایت "رزمندگان" ضمن تشکر از گزارشگر قبلی و آرزوی صحت برایش، ورود گزارشگر جدید را خیر مقدم گفته و از زحماتش سپاسگزاراست.

 

گزارش بزم مهتاب، امشب پانزدهم میزان  1395 خورشیدی

بزم با انانسری نیازاحمد شادان شروع شد و در آن  از روز معلم با خواندن سروده های زیبا و پرمحتوا تجلیل به عمل آمد. در آغازمحفل شیخ الشعرا استادفدایی غزلی را زیر عنوان (شام هجران ) خوشخوانی کردند:

تا کی ز هجر ان صنم آهم ز کــــــیوان بگذرد

طفل سرشک از دیده ها بر طرف دامان بگذرد

الی اخیر

بعد آقای یاغی سرودۀ از خود خواند. سپیده اکبر زاده سرودۀ انتخابی اش را خوشخوانی کرد

خلیل نبی زاده از بیدل:

 

به سودای هوس عمری درین بازارگردیدم      کنون‌ گرد سرم‌ گردان‌ که من بسیار گردیدم

ندیدم جز ندامت ســــاز استغنای این محفل     کف دست حنایی کــــردم و بـــیکار گردیدم

فلک آخــــــر به جــــرم قابلیت بر زمینم زد   گهر گل کــــــــردم و بر طبع دریا بارگردیدم

به این‌ گردعلایق نیست ممکن چشم واکردن   جنون بر عـــالمی پا زد که من بیدار گردیدم

به هر بی حاصلی بودم جنون انگارهٔ حرصی   ز سیر ســـــودن دست‌ کسان هموار گردیدم

خرابات مـــــحبت بی تسلسل نیست ادوارش     چو ساغر هرکجا گشتم تهی سرشار گردید

وفا تــــــا ناتمامی بگسلاند رشته‌ها سازش    به گرد هــــــــرکه گردیدم خط پرکار گردیدم

درین‌ گلشن جــــــهانی داشت آهنگ تمنّایت   من ازیک چاک دل سرکوب صدمنقار گردیدم

قناعت عالــــــمی دارد چه آبادی چه ویرانی   غبارم سایه‌ کرد آن دم که بی‌ دیوار گردیدم

به قطع هـــــرزه‌ گردی‌ها ندیدم چــارهٔ دیگر    ز مشق عــــزلت آخر تیغ لنگردار گــــردیدم

شعور عـــالم رنگم به آسانی نشد حــــاصل     صفاها باخــــــــتم تا محرم زنگار گــردیدم

خرام یار در مـــــوج گهر نقش نــگین دارد    به دامن پا شکستم مــحو آن رفتار گــردیدم

به هرجاموج می‌ پیچدبه خود گرداب می‌ گردد عنان از هر چــــه‌ گرداندم به گرد یار گردیدم

ز خود رفتن بهاری داشت در باغ هوس بیدل  به قدر رنـــــگ ‌گل من هم درین‌ گلزارگردیدم

******

 رویا حسین زاده سرودۀ انتخابیش را خواند، رابعه سروری سروده ای به مناسبت روز معلم به این مضمون خوشخوانی کرد:

جان داده مرا دیده بر حصار معلم

آئینۀ خـــلـــــــقم شده کردار معلم

از حرم کلامش شده ام شاعر زیبا

گل کــــــرده قلم از سر دیدار معلم

دستان لطیفش سپر و مهر محبت

باشم ســـــر پیمان و وفا دار معلم

افزون شده علمم همه ازسوزوجودش

از دل نــــرود زحمت و ایثار معلم

از مکتب مهرش به عمل آمده عالم

ای عالم دانــــا  تو نــگهــدار معلم

 

آقای حسنیاراز سروده های خود،( مهر میهن)  را خوشخوانی کرد:

 

مهر میهن هر زمان در قلـــب حیران منست

سربلندی اش همیشه عـــزت و شان منست

توتیا باشد به چشمم خــاک پــاک سر زمین

حب میهن گر بــــــدانی جزء ایـــمان منست

پشتون وتاجیک و ازبک یا که هر قوم دیگر

فخر ما باشند همه یـــــک قوم افغان منست

خارزار کشورم همچون گلستان است به من

گلــشن بیـــگانگـان خــــار مـغیـلان منست

جان خـــود سازم فدای سرزمین و مردمش

خون هرجانباز او در جسم و شریان منست

بـــشـــکنم پای عدو را گر کند نقض حریم

گردن بـــــریــــــده اش از تـیغ بران منست

پــــــــا گذارم جـــــای پــای قهرمانان وطن

حـــــــریـــت از حاصل کـــار نیاکان منست

 

آقای نجیبالله نجیب از سعدی، مدینه نبی زاد سروده ی انتخابیش را، عبدالستار از سروده های خودش، بریال فیضی و مهسا صالحی هم سروده هائی خوشخوانی کردند.

سایه حریری به مقام معلم این سروده را هدیه کرد:

معلم !

از تو گفتن کار یک دلداه است

قلب تو قلب سفید و ساده است

هر چه میدانم تو یادم داده ای

پند هایت پاک و فوق العاده است

از معلم شعر گفتن ساده نیست

دست پاکش معنی مردانگیست

گفته بودم پیش ازین یکبار من

قلب تو قلبی سفید و ساده است

آقای احمد بهراد شاعر خوب شهر ما از سروده های خودش  خوشخوانی کرد:

چون تلی از خاک بعد او به صحرا ریختم
ذره ذره دود گــــــــشتم هی به بالا ریختم

عشق حرف ما نبود اما نمی دانم چه وقت
پیش پای حــــــضرتش اشک زلیخا ریختم

لشکر فرعون گشتم بی محابا در پی اش
اینچنین در حسرتش دل را به دریا ریختم

کودکی ها خواب های رنگی اما من فقط
سرمه های تیره را در چشم سارا ریختم

واژه واژه، بیت بـــیت رفتنش را جار زد
شاعری که نعش او را من در اینجا ریختم

 

آقای احسان رستگار این سروده را خوشخوانی کرد:

بیا یارب تماشاکن

یکی در گوشه ای می گفت: مردم پیر گردیدم
دگر از کار این مردم خدایا سیر گردیدم
به هر کس مهر و دل دادم ز خود دلگیر گردیدم
تو می گفتی که رحمانی، پناه ِ مستمندانی 
بیا ای مهربان ..... دل های تنها را تماشا کن

جوانان را درون کوچه ها بیکاره می بینم
به هر گوشه کناری، کودکی بیچاره می بینم 
دل ِ تنگ ِ پدرها را ز غم صد پاره می بینم 
تو ای آن که ز خیر و شر، زِ هر چه هست بالاتر
بیا اینک ..... دمی سیل ِ غم ِ ما را تماشا کن

یکی از جا نمی خیزد که : من مرد ِ خدا هستم ‍!
یکی در گوشه ای خوانَد که : من مشکل گشا هستم ‍!
سپس آن دیگری گوید : به هر دردی دوا هستم !
در اینجا روبهان، شاه اند ....غزالان در غم و آه اند 
بیا ......... مرغان خونین پر به صحرا را تماشا کن

به هر جا بنگری بینی یتیمی اشک می ریزد
به هر دم ناله ای خود را به حلقومی بیاویزد
و دادی از گلویی خشک از این ویرانه می خیزد
تو گفتی : دردمندان را طبیبی مهربان هستم
دمی ......حال ِ دل ِ زنهای ..... را تماشا کن 

اگر گویم کریمی .....ظلم بر بیچاره یعنی چه؟!
اگر گویم نعیمی .....این همه آواره یعنی چه؟!
اگر گویم غفوری .....سفره ها صد پاره یعنی چه؟!
تو گفتی: باغ زیبا را همیشه باغبان هستم
دمی ای باغبان ....... پژمرده گلها را تماشا کن

به اشک افتادم ای یارب.........ادب از خود رها کردم
تو دریایی و من قطره، درآن دریا شنا کردم
وفا کردی به من یارا، به تو اما جفا کردم
من ِ دیوانه ی مسکین، پشیمانم، خطا کردم
بیا در چشم من یارب......... تو دریا را تماشا کن

 

ساغر رأفت این سروده را به مقام معلم اهدا کرد:
 

چـــــه فرخنده و زیبائی معلم

چـــــو تاجی بر سر مایی معلم
کلام ونــکتـــــه هایت را بنازم
که چـــوم روح مسیحایی معلم
تودر صبر و ثبات و استقامت
بسان کــوه سیـــــنـــــایی معلم
دهی تعلیم با عشــــــق فراوان
به من با عشـــــق بینایی معلم
صداقت ازوجودت می زند موج
نه رودخــــــانه که دریائی معلم
به کوه مشکلات دست وگریبان
ولی خسرو و شیــــــــدایی معلم
چسان رأفت توان وصف توکردن
کلید هـــــرمعــــــــــمـــایی معلم

 
خانم ماریا سروده ای زیبائی را از فروغ فرخزاد خوشخوانی کردند، آقای عباسی شاعر ایرانی که مهمان برنامه بودند سرودۀ با محتوائی را به این مضمون خوشخوانی کردند:
 
نشستـــــــه اول جنگل کــنار راه درخت
شده پنـــــــــاه درختــــان بی پناه درخت
نگاه کــــــــن که چگـــونه براه می افتد
چقدر سبز و ســـرافراز و روبراه درخت
درست ساعت هشت از میان یک جنگل
رسانده است خـودش رابه کارگاه درخت
برای زنده شدن صاف و وست کنده شدن
به سمت ارۀ خود می کند نگــــــاه درخت
و فکــــــــر می کند اینجـــا به فصل آینده
خدا کند نشـــــــود تــخـت پادشاه درخت
خدا کنــــد نشود حکــــم چوب دار کسی
نه، هیچوقت نکرده ست اشتبـــاه درخت
به انتخاب خودش دفتر غــزل شده است
که جاویدان شـــده با جوهر سیاه درخت
چقدر عاشق ایـــــــن واژه بود .. آزادی
نشسته روی تنش ((آ))ی با کلاه درخت

 

و در اخیر محفل صادق حمیدی این سرودۀ زیبای آقای رهنما را به خوانش گرفت:
 

قامت آزاده گان

ربودند عطر و بوی بوستان را
شکستند قـــــامت آزاده گان را
به ما حاکم نمودند سال ها شد
غلام و بردۀ بیـــــــگانگان را

الی اخیر...

این بود گزارش امشب بزم مهتاب که جهت نشر به دوستداران ادب فرستاده شد.

 
 

                                                www.razmendagan.com                                                                                     afgrazm@gmail.com