www.razmendagan.com                                                                                                         afgrazm@gmail.com  


کانون فرهنگی ادبی مهتاب

۳۰ جنوری ۲۰۱۸

 

 

قصه غم انگیز تر

           
 
پنجشنبه این هفته15/11/1396 خورشیدی، کانون ادبی فرهنگی مهتاب محفل شب شعری آراست. این محفل با شکوه با گردانندگی جوان پرتلاش، آقای نیاز احمد شادان و اشتراک عدۀ کثیری از شعرا و شعر دوستان بر گزار شد. در ابتدای محفل بانوی فرهیخته، ناهید مطهری، از سروده های شیخ اجل حضرت سعدی را خوشخوانی کرد:
 

 دو چشم مست تو کز خواب صبح برخیزند

                                    هزار فتنه به هر گوشه ‌ای برانگیزند

چگونه انس نگیرند با تو آدمیان

                                    که از لطافت خوی تو وحش نگریزند

چنان که در رخ خوبان حلال نیست نظر

                                    حلال نیست که از تو نظر بپرهیزند

غلام آن سر و پایم که از لطافت و حسنش

                            به سر سزاست که پیشش به پای برخیزند

تو قدر خویش ندانی ز دردمندان پرس

                               کز اشتیاق جمالت چه اشک می‌ ریزند

قرار عقل برفت و مجال صبر نماند

                            که چشم و زلف تو از حد برون دلاویزند

مرا مگوی نصیحت که پارسایی و عشق

                                  دو خصلتند که با یک دگر نیامیزند

رضا به حکم قضا اختیار کن سعدی

                              که شرط نیست که با زورمند بستیزند

 

آقای آرمان کریمی از شعیب حمیدزی غزلی را خوشخوانی کرد:

 

باز هم تیغ غم از طاقت ما تیز تر است
نازنین! شب به شب این قصه غم انگیزتراست

ترس و لرز است، که دربین لباس من وتوست
بانگ هر صاعقه ای، تیر خلاص من و توست

در سکوتم چقدر شعر مکدر شده است!
در صدایت چقدر نغمۀ پرپر شده است

نغمه هامرثیه هایی ست که درمرگ رها ست
زندگی صحنه ی خونین هنرمندی ماست

و غم انگیز ترین قصۀ این چرخ کبود
عشقبازی تو به من، در وسط آتش و دود

بوسه میگیری و... لب های تب آلودۀ من
سر شوریدۀ تو، شانۀ فرسودۀ من

بوسه ها مزۀ شان مزۀ باروت شده
شانه ام جای تکان دادن تابوت شده

منم و عشق در این مثنویی جنگ زده
منم و ماشۀ یک اسلحه ی زنگ زده

مثل نارنجک بی ضامنی از مرگ پریم
آخرین ثانیه ها هست، غنیمت شمریم

آخرین ثانیه ها دم نزن از بربادی
نازنین! حرف بزن، لحظه ای از آزادی

*****************

شاعر جوان و زیبا نویس، آقای مهران پوپل، از غزل های ناب خود خوشخوانی کرد:

 

هی آیِنه زیــــــر غبار و دود جان می داد
از زشت رفتارییِ صحرا رود جان می داد

آنقدر دنیا گشته است برعکس که حتی
دیدم به امر عابـــدی معبود جان می داد

دیگر شبیه مـــوم در دستش نمی گردید
در زیر آهن پاره ها، داوود جان می داد

با چشم خـــــود دیدم که ابراهیمِ پیغمبر
دیشب میان آتش نمرود جـــــان می داد

از بس هوا آلوده از کین و حسادت بود
نوزاد هم در لحظۀ مولود جان می داد

از عقل پرسیدم اگرشخصی به جای من ...
نگذاشت تکمیلش کنم، فرمود-جان می داد

تنها نه من در این فضای کینه و نفرت
هرکس به جای من اگر می بود جان می داد

********************

در اخیرمحفل سایه حریری از سروده های شاعر بانوی گرامی مژگان فرامنش خوشخوانی کرد:
 
 
 

خاکستری ‌رنگم، بهاران از تنم کوچید 
                                       گل‌ بوته‌ها از سرزمین دامنم کوچید

تا انتهای زندگانی رفتم و دیدم 
                                از من نمانده سایه‌ای، حتی منم کوچید

از عشق حرفی هم به دنیایم نخواهم گفت
                                دیری ‌ست عشق از وسعت پیراهنم کوچید

جامانده تنها ردِّپای وحشت و کابوس
                                        گل‌های زیبا از میان گلشنم کوچید

تا خواستم لب وا کنم حرفی بگویم از
                                 یک روسریِ سرخ و آبی... گفتنم کوچید

 

این بود خلاصه ای از محفل شب شعر کانون مهتاب که خدمت ارسال شد تا در دسترس علاقه مندان شعر و ادب گذاشته شود.
 
 

                                                                      www.razmendagan.com                                                                                           afgrazm@gmail.com