www.razmendagan.com                                                                                                         afgrazm@gmail.com  


كانون ادبى فرهنگى مهتاب 
۱۴ آګست ۲۰۱۶

 

معراج حقيقت 

 

پنجشنبه شب كانون ادبى فرهنگى مهتاب، شب شعر خوانى را با حضور گرم شاعران و دكلمه سرايان به گرداننده گى شاعرجوان وخوش كلام شعيب جان حميدزى برگزار كرد. ابتداء مجرى بزم با كلام شیرين وحماسه آفرينش، بزم راچنين آراست: 

 

باز هم تیغ غم از طاقت مـــــا تیز تـــــــر است

نازنین! شب به شب این قصه غم انگیزتراست


ترس و لرز است، که دربین لباس من وتوست

بانگ هـر صاعقه ای، تیر خلاص من و توست


در سکوتم چقدر شعر مکدر شـــــــــــده است!

در صدایت چقدر نغمه پرپر شــــــــــــده است


نغمه ها مرثیه هایی ست که درمرگ رها ست

زندگی صحنه ی خونین هنرمندی مــــــــاست


و غم انگیز ترین قصۀ ایــــــــــــن چرخ کبود

عشقبازی تو با مـــــــــــــن وسط آتش و دود


بوسه میگیری و... لب های تب آلوده ی من

سر شوریده ی تو، شانه ی فرسوده ی مـــن


سر شوریده ی تو شانه ی فرسوده ی مـــن

بوسه میگیری و لب های تب آلوده ی مـــن


بوسه ها مزه ی شان مزه ی بــــاروت شده

شانه ام جای تکان دادن تابوت شــــــــــــده


منم و عشق در ایــــــــن مثنوی جنگ زده

منم و مـــــاشه ی یک اسلحه ی زنگ زده


مثل نارنجک بی ضامنی از مــــــرگ پریم

آخرین ثانیه هــــــا هست، غنیمت شمریم


آخرین ثانیه هــــــــــــا دم نزن از بربادی

نازنین! حرف بــــزن، لحظه ای از آزادی

 

وبعد به دعوت از شاعران ودكلمه سرايان پرداخت ونخست از شيخ الشعرا حضرت  براتعلى فدائى  خواست تا آنچه را در شب بزم تهيه ديده اند، به خوانش گيرنداستاد از ديوان "چامه ها وچكامه ها" غزلِ را تحت عنوان  "معراج حقيقت " چنين پيشكش نمودند. 

 

معراج حقیقت

 

تا به لب سودم نفس یک عمر در حرمان گذشت    مُژه تا  برهم زدم کار از سر و سامان گــذشت

خواستم تا سوی معـراج حقیقت پـــــــــر کشـم    پای بر سنگ تغافــل آمـد و دوران گــــــــذشت

یک جهان سودای رسوائی ز عشقــم زد به سر    یک قلم سرمشق ناکامی به لوح جان گـــذشت

نه چراغی دیده شد با نور بینش آشنــــــــــــــــا    نه به باغ خاطرم عطر گل عــرفان گــــــــذشت

بسکه دیدم سفله گردی های دور هرزه گـــــرد    دل ز آسایش خجل گردید و در هجران گــذشت

سرمه تا در چشم خوابید آشنا برباد رفـــــــــت   خواب تا از چشم رفت اندیشه از جولان گذشت

بانگ ناقوس سحر از کاروان شب نـــخـــاست    دستبرد رهزنان بر کاروان آسان گـــــــــــذشت

گر فریب دانه ای در کــشـتـزار فــطــــرت است    کی توان آدم ز دام فتنـۀ شیطـان گــــــــــــذشت

آتش انـــــــدر کسوت دود آرمید و خـــــاک شد    ناله بر تار گلو پیچید و در زنــــدان گــــــذشت

آفتاب آیینه دار قـــامت انــــدیشـــــــــــه ایست    کـــز رهٔ آزادگــی بـــر قـــلهٔ کــیهان گـــــــذشت

پشت پا بر پرتو خورشید تابان مـــیــــــزنـــــد    هرکه را در دل صفای صحبت یــاران گــــذشت

در نگارستان جـان بینی جـــــمـــال مــــدعـــــا   گر تو را تار نظر از ســوزن مـــژگان گــــذشت

گر درین وادی "فدائی" پایت از رفـــتـار مانـــد

همچو قایق سینه خیز می باید از طوفان گذشت

 

سپس هریک ازشاعران ودكلمه توران هنرآفرينى نمودند كه به تفصيل آن ذيلاً مى پردازيم. 


 

عبدالرحيم مطهرى سرودۀ "شهرآبى" از خودش را، آقاى اكرمى، وحميد جان مطهرى اشعار خود شان را، داكتر رامين عرب نژاد تحت عنوان "حضرت مرگ" شعری خواند، هارون جان از شهكار هاى ادبى خودش، خانم نيلوفر نيك سير از خودش، نوراحمد يوسفى از خودش را ارائه کردند.   

آقاى احمدى تحت عنوان جهان "عارى ازجنگ" ،فروغ انيس ازسرودهاى خودش وخانم غزت آهنگر از آثار خودش، سلمااكبرزاده از فاصل نظرى، سايه حريرى از جهاربيتى هاى بانوعزت آهنگر، سُومن اكرمى شعر انتخابيش را، مجيد اكبرزاده شعر انتخابی اش را، استاد حديد شعر انتخابی را، واحد مطهرى از حضرت مولاناى بلخ، سير حريرى از بانو عزت آهنگر، صادق يوسفى شعر

انتخابيش را، عايشه حيدرى از تهمينه نوروزى، شفيق  سلطانى از شعيب حميد زى، آرمان عطائى از حامد عسكرى، حشمت الله يزدان پناه از رضا ترقى، ساغر رأفت شعر منتخبش را، افضل حيدرى از بانو جهانگير، عباس رضائى از سهراب سپهرى و  بانو ناديه صديقى از على حيدرى  پیشکش بزم نمودند. 


درختم محفل از دوبانوى شاعر مهمان در شب بزم، محترمه فروغ انيس و بانو عزت آهنگر با تقدير نامه هائی استقبال شد. در پايان برنامه مشخص شد كه از شاعران، بانو عزت آهنگر، فروغ انيس، داكتر رامين عرب نژاد، حميد مطهرى و نوراحمد يوسفى و از دكلمه سرايان بزم،  استاد حديد،  واحد مطهرى، سلما اكبرزاده، شفيق سلطانى  با انتخاب اشعار و دكلمه هاى شان بزم را خوب آراستند.


 
خانم فروغ انيس اين سرودۀ خويش را چنين زمزمه نمود: 

 
   قانون تعطيل
 
با اين روياى خفقان آور پريشان
در دستان بى تدبير قانون  تعطيل
غرور آزادى و آزاده گى
به گره افتاده به تيغ دار
اشك از چشم ها مى بارد
در تالاب مرگ هاى دايره وار
زير تيغ و تير و سنگ و دار
چشم ها دوخته، دهان ها در سكوت
بيــــــداد مي كند
حمـــاقت و غـــــــدارى
تف به اين روزگار
تختــــه مرگ غلتان ست
بى زمان و بى مكان
انعكاس حقه ها و دروغيســــت كه 
سيه كاران روشنفكرنما
نقشه كردن و نقش بسته
در كوچه هاى پُر درد شهر پُر ابهام ما
آرزو و رويا هاى ما همه دروغ
غارت و دربدرى ما بلوغ

 

خانم عزت آهنگر اين ابيات حماسى را در شب بزم مهتاب چنين عرضه داشت: 

شعرمن آژیراست   

شعرمن مايه زخون شهدا ميگيرد

شعرمن پايه زامواج رها ميگيرد

شعرمن روزنی ازصلح صفا ميگيرد

شعرمن گلبنی ازمهرووفا ميگيرد

شعرمن آژيراست

شعربا تدبيراست

شعرمن ريشهً  سوزيدۀ تاکستان است

شعرمن چشمهً  تفتيدۀ کوهستان است

شعرمن ميوۀ خشکيدۀ باغستان است

شعرمن شیرۀ رنجدیدۀ هرانسان است

شعرمن غمگين است

شعرمن آئين است

شعرمن آه يتيمان

شعرمن گريهً  طفلان

شعرمن رنج عزيزان

شعرمن آتش حجران

شعرمن پتک گرانی به سر زنجيراست     

شعربی تزويراست

شعرمن دردجوانیست که غمها ديده

شعرمن رنج زنانیست که ستمها ديده

شعرمن گريۀ آن کودک لب خشکيده

شعرمن شعلۀ زان خرمن آتش دیده

      شعر من لالۀ روئیدۀ دشت و دمن است

        شعر من غنچۀ پژمردۀ هجر و طن است

شعرمن آه جهان سوز هزاران مادر

شعرمن مايه یی ازرنج روانکاه پدر

شعرمن خون دل ودرد هزاران همسر

شعرمن آرزوی گمشدۀ صد دختر

شعرمن شور بپاخاستۀ ملّت ها است

شعرمن نعرۀ آزادگی از ذلّت ها است

 

 
محترم داكتر رامين عرب نژاد تحت عنوان حضرت مرگ اين چنين سرودۀ خويش را عرضه نمود: 

 
این شعربه روح مقدس "مرگ" تقدیم گردیده است. او که همه‌ی پلیدی‌ها را می‌شوید و با خودش به دنیای بزرگ نیستی می‌برد!

 
هم مشکل نخستی و هم حل مشکلات
هم میله‌های محبس و هم روزنِ نجات
هرچند با هرآنچه تن آمیختی ولی-
خالص ‌تر از تو نیست در انبوهِ ممکنات
هر فاتحی به پای تو افتاد عاقبت
پس فاتحی نداشته غیر از تو کائنات
ای خفته بر گذشته‌ی بت‌های بامیان!
بیدارِ ایستاده بر آینده‌ی هرات!
از تو چه وقت یا به کجا می‌توان گریخت
وقتی چنین به توست فضا و زمان محاط؟!

محترم نوراحمد يوسفى تحت عنوان "وطن يا مرگ" اين چنين سرودۀ خويش را به بزم خوش خوانى نمود: 

وطن يا مرگ 
 

جهان شده بيدار

شكست شيشۀ عمر، استعمار 
وطن يا مرگ 
براى مردم دنيا سروده وسوگند است 
به جست و جوى رهائى ست هركه
دربند است
وطن يا مرگ 
نداى امروز است 
نبرد حق وعدالت، نبرد پيروز است 
ديگربشر ز زور ستمگر ندارد بيم 
ديگر به زجر اسارت نمى شود
تسليم 
چو راه چارۀ او انتقام و عصيان است 
 وطن، زندگى خوب 
حق انسان ا ست 

 

محترم استاد على حديد در شب بزم این شعر را پيكش نمود: 

 
              بی سببی نیست بودنم...
 
بنشست  روی پنجره آهی وآب شد
                             تابید آفتابی و نقشی برآب شد
شب بودم و سرشت من از جنس تیرگی
                           تا ازتو پر شدم نفسم آفتاب شد
رفتن چه عاشقانه به رگهای ره دوید
                       تا پا به پایداری عشقی مصاب شد
صد پرسش بهار که در باغ لانه کرد
                       در لای برگ های خیالی جواب شد
آغوش می گشود صدا،  واژه می غنود
                   عشق آمد و ترانه شد و شعر ناب شد 
شاید زعشق بود که یک توته سنگ سرد
                       بر آسمان رونده شد و ماهتاب شد
بگذار با صدای تر ذره های محو
                    باور کنم که هر چه سرودم کتاب شد
باور کنم که بی سببی نیست بودنم
                 تا "دم به باز دم" برسید و حساب شد
بنگر تو بی دلیل ترین شادیِ منی
                     انگور سرخ باور من هم شراب شد
فرمانبری نمانده بگویید نوح را
                   طوفان به پا کند که زمانه خراب شد
تو، آن صدای غیب که در سینه می تپد
                من،آن دعا، که نیمه شبی مستجاب شد

 

 واحد مطهرى از حضرت مولاناى بلخ اين غزل را با هنر آفرينى چنين دكلمه نمود: 

 

عجب جسمي، عجب عقلي، عجب عشقي، عجب جاني

عجب لطف بهاري تو، عجب مير شکاري تو

دران غمزه چه داري تو؟ به زير لب چه مي خواني؟

عجب حلواي قندي تو، امير بي گزندي تو

عجب ماه بلندي تو، که گردون را بگرداني

عجبتر از عجايب ها، خبير از جمله غايب ها

امان اندر نوايي ها، به تدبير، و دوا داني

ز حد بيرون به شيريني، چو عقل کل بره بيني

ز بي خشمي و بي کيني، به غفران خدا ماني

زهي حسن خدايانه، چراغ و شمع هر خانه

زهي استاد فرزانه، زهي خورشيد رباني

زهي پربخش، اين لنگان، زهي شادي دلتنگان

همه شاهان چو سرهنگان غلامند، و توسلطاني

به هر چيزي که آسيبي کني، آن چيز جان گيرد

چنان گردد که از عشقش بخيزد صد پريشاني

يکي نيم جهان خندان، يکي نيم جهان گريان

ازيرا شهد پيوندي، ازيرا زهر هجراني

دهان عشق مي خندد، دو چشم عشق مي گريد

که حلوا سخت شيرينست و حلواييش پنهاني

مروج کن دل و جان را، دل تنگ پريشان را

گلستان ساز زندان را، برين ارواح زنداني

بدين مفتاح کآوردم، گشاده گر نشد مخزن

کليدي ديگرش سازم، به ترجيعش کنم روشن

اين بود گزارش اين هفته كه خدمت شما دوستداران شعر و ادب  تقديم شد تا درشب بزم  مهتاب شريك بوده باشيد؛ تا شب آديينۀ ديگر پدرود. 

 
 

                                                www.razmendagan.com                                                                                     afgrazm@gmail.com