www.razmendagan.com                                                                                                         afgrazm@gmail.com  


                                   کانون فرهنگی ادبی مهتاب

                                         ۴ اپریل ۲۰۱۷

                                        

 

موج سیلاب

 

ای مه که زگریه آب و سیماب شدی
آخــــــر به هرات موج سیلاب شدی
ده ســــــــال درون ابر پنهان گشتی
تا لایق بـــــــــزم شعر مهتاب شدی


شام پنجشنبه 10حمل(فروردین)1396خورشیدی از دهمین سال طلوع کانون ادبی فرهنگی مهتاب با برگزاری بزم شعر و موسیقی و با بریدن کیک ده سالگی تجلیل شد!

این محفل با شکوه  با گردانندگی دو جوان زحمت کش و با درایت، دوشیزه سلما اکبرزاده و آقای مجید اکبرزاده و با حضور اساتید دانشگاه، اعضای انجمن ادبی هرات، شعرای پیشکسوت و جوان و شعردوستان شهر باستانی هرات با شور و نوای شاعرانه آغاز شد.

در ابتدای سخن، آقای خلیل احمد نبی زاده غزلی را از حضرت ابوالمعانی خوشخوانی کرد.

 

اسیر آن پنجهٔ نگارین رهایی ازهیچ در ندارد

حنا به صد رنگ وحشت آنجا چو رنگ یاقوت پرندارد

جبین به‌ تسلیم بی‌نیازی به‌خاک اگر نفکنی چه سازی

ز عجز دور است تیغ بازی که سایه غیر از سپر ندارد

درین زیانگاه برق حاصل غرور طبع است و خلق غافل

به صدگداز ارکنی مقابل‌ که سنگ زآتش خبر ندارد

نفس غبار است صبح امکان عدم تلاش است جهد اعیان

به غیر پرواز این گلستان بهار رنگی دگرندارد

چها نچیده‌ست از تعلق بنای تهمت مدار هستی

تحیر است اینکه خلق یکسر هجوم درد است و سر ندارد

ز دوستان ‌گسسته پیمان به دوش الفت مبند بهتان

که نخل تالیف اشک و مژگان به جز جدایی ثمر ندارد

قناعت و ننگ ناتمامی ‌تریست ابرام وضع خامی

گهر به تدبیر تشنه ‌کامی ز جوی ‌کس آب برندارد

ز چشم بستن مگر خیالی فراهم آرد غبارتهمت

وگرنه سعی‌ گشاد مژگان درین شبستان سحر ندارد

نبرد کوشش ز قید گردون به هیچ تدبیر رخت بیرون

اگر نمیرد کسی چه سازد که خانه تنگ است و در ندارد

عدم ‌نژادان بی ‌بقا را چه عرض طاعت چه عذر عصیان

دل و دماغ قبول رحمت چو خاک بودن هنر ندارد

ز دورباش شکوه غیرت ‌کراست جرأت‌ کجاست طاقت

تو مرد میدان جست و جو باش‌ که بیدل ما جگر ندارد

 

***********************

بانو فروه قویم غزلی را از سروده های شیخ اجل حضرت سعدی خوشخوانی کردند.

من از آن روز که دربند توام آزادم

                         پادشاهم که به دست تو اسیرافتادم

همه غم‌های جهان هیچ اثرمی ‌نکند

                     درمن از بس که به دیدارعزیزت شادم

خرم آن روز که جان می ‌رود اندر طلبت

                     تا بیایند عزیزان بـــــــــه مبارک بادم

من که در هیچ مقامی نزدم خیمۀ انس

                       پیش تو رخت بیفکندم و دل بنهادم

دانی ازدولت وصلت چه طلب دارم هیچ

                      یاد تو مصلحت خویش ببرد از یادم

به وفای تو کز آن روز که دلبند منی

                     دل نبستم به وفای کس و در نگشادم

تا خیال قد و بالای تو در فکر منست

                      گر خلایق همه سروند چو سرو آزادم

به سخن راست نیاید که چه شیرین سخنی

                 وین عجبتر که تو شیرینی و من فرهادم

دستگاهی نه که در پای تو ریزم چون خاک

                  حاصل آنست که چون طبل تهی پربادم

می‌نماید که جفای فلک از دامن من

                          دست کوته نکند تا نکند بنیادم

ظاهر آنست که با سابقۀ حکم ازل

                      جهد سودی نکند تن به قضا دردادم

ور تحمل نکنم جور زمان را چه کنم

                      داوری نیست که از وی بستاند دادم

دلم از صحبت شیراز به کلی بگرفت

                      وقت آنست که پرسی خبر از بغدادم

هیچ شک نیست که فریاد من آن جا برسد

                      عجب ار صاحب دیوان نرسد فریادم

سعدیا حب وطن گر چه حدیثیست صحیح

                نتوان مرد به سختی که من این جا زادم

 

شاعر جوان وشرین کلام آقای رامین رحیمی از سروده های خود خوشخوانی کرد:


همیشه از قلم افتاده مــــــــرد مسخره ات 
نصیب و قسمت من بوده درد مسخره ات
چگونه از تــــــــو بگویم جناب تنهایی؟
 نشسته بر در و دیوار گرد مسخره ات
سپاه مـــــــرز دلت تا دلم رسیده که تا
 دوباره فتح کند بـــــا نبرد مسخره ات
نپوش چـــــــــادر آبی، سیاه، مهتابی
 که آفتابی شود روی زرد مسخره ات
همیشه عاشقتم تا همیشه خواهم بود 
 زبان گرم تودر جنگ سردمسخره ات
ردیف مضحک این شعر بـــا دلم گوید
 نشسته در دل من فرد فرد مسخره ات
**********************
 

جوان آگاه، شفیق سلطانی سرودۀ را از شاعر گرامی عبدالهادی بیدار خوشخوانی کرد:

چه بهاریست؟

بهاری که در او خندۀ مستانه گم است

گل به خون تر شده و صاحب گلخانه گم است

چه بهاریست؟

بهاری که درختش به شیاطین گل داد

باغبانش پی آیینه و افسانه گم است

چه بهاریست؟

بهاری که دل اهل وطن پر خون است

غم فراوان شده و شادی ازین خانه گم است

چه بهاریست؟

که در هر قدمش وحشت جنگ است پدید

امن و آرامش ازین گوشۀ ویرانه گم است

بد بهاریست!

بهاری که در آن چادر ناموس کسی لمس شود

وای غارت شدگان غیرت مردانه گم است

بد بهاریست!

بهاری که پی خندۀ شیطانی مشتی ظالم

نالۀ بی کسی و گریۀ طفلانه گم است

بد بهاریست!

بهاری که در او شمع و گل و شاعر نیست

عشق بی رنگ شده شهرت پروانه گم است

آن بهاراست!

بهاری که ازین ورطه پلاسی بکشیم

گرچه امروز دگر شملۀ شاهانه گم است

آن بهار است!

بهاری که به تهنیت آزادی و مهر

همه فریاد برآریم که زولانه گم است

چه بهاریست؟

بهاری که درآن خندۀ مستانه گم است

گل به خون تر شده و صاحب گلخانه گم است

آی بیدار! هیچ مگشای به کفرانه دگر

آن لبی را که در او نغمۀ شکرانه گم است.

**************************

آقای حمید بهشتی از سروده های بهاری شاعر گرامی استاد فضل الله زرکوب خوشخوانی کرد:

نوروز؛ پیام‌آور عشق
نوروز؛ پیام‌آورِ عشق است و امید است       پیکی که لبش نامه ‌بر مهر و نوید است
شیپورِ رهـــــــایی ز سیهچالۀ انـــــــدوه      مهمانِ عزیزی کــــه ز تبعید رسیده است
این جشنِ طبیعت نه زگبر است و نه هندو    نه هُولی و دیوالی ونه سَدَّه؛ نه عید است
در پیکرِ ایــــــن نادره ‌مولـــــــودِ مُبارک     شریان شده هرمویرگ وهرچه ورید است
در ســـــــایۀ نــــــوروز؛ بخندید و ببالید     کاین دولت جاوید؛ خوش‌اقبال وسعیداست
بـــــــــر مقدم نیکوش؛ بریزید و ببیزید      هرقدر؛ به پستو عسل و نقل و نبید است
ای دسته ‌گل تـــــــازه! بیا تـــــا بدر آییم     زین چاه جمادات؛ که تب ‌لرزه شدید است
بر خیمۀ خورشید؛ بزن چاک کــه مهتاب     بی ‌پرده بداند چه سیاه و چه سپید است!
زیبایی و چندان که به تــــوصیف نگنجی    این گفتۀ من سخت؛ به تکرار و اکید است
فتوای مـــــن این است که از کِهتر و مِهتر    هر کس نپذیرد بــــــه بزرگیت؛ پلید است
بر کافر و بر مؤمن و تردامن و معصوم      بر هر که فتد گوشۀ چشم تو؛ شهید است
من منکر پیغمبریــــــت نیستم امـــــــــا       افسوس که إِعجاز تو آیات حدیـــد است
با آن که ندارم ســـــــــــر تقلید ولیکن         بین تو و من رابطۀ پیر و مـــرید است
روحم به کفت تار ربابی است کــه دایم        با زخمۀ انگشت تو درگفت وشنید است
گه مویه کند، گاه؛ چو نی؛ زار بنالــــد        گه دور شود از نظر و گاه؛ پـــدید است
جزعشق؛ که داند که چه ربطی گه دیدار؟     بین تپشِ تُندِ دل و لــــــرزشِ بید است؟
از چاه؛ به سودای تو بیرون شده یوسف      بگشای سرِ کیسه که هنگام خرید است
ابروی تو؛ این خَنجرِ لَیزرشــــده؛ گویا     شمری است که سرلشکربی‌ رحم یزیداست
در هم مکش آن را! یله کن اخم! که ما را     در چنبر صد نیزۀ خونریز؛ کشیده است
سر خم نکند بر قدم سبزۀ فــــــــردوس     یک بار؛ غزالی که به دشت توچریده است
بگذار که پاییز و زمستان به هم افتند         کز رفتن ‌شان نانک ما گرم و ترید است
با داشتن شاهکلیدی چو تو؛ مــــــا را        دیگر چه غم از گم ‌شدن دسته‌ کلید است
**************************************

در لابلای این محفل قطعه هائی از نوای دل انگیز موسیقی توسط جوانان کانون اجرا شد که مورد تشویق حاضرین محفل قرار گرفت.

این بود چکیده ای از محفل ادبی فرهنگی مهتاب که به سایت "رزمندگان" ارسال شد.


www.razmendagan.com                                                                                                  afgrazm@gmail.com