www.razmendagan.com                                                                                                         afgrazm@gmail.com  


کانون فرهنگی ادبی مهتاب

۲۰ جولای ۲۰۱۷

 

 

بزم با مرثیه
 

 شام پنجشنبه 22/4/1396 خورشیدی کانون ادبی فرهنگی مهتاب محفل شعر خوانی خود را با گردانندگی دوشیزه ی با استعداد عایشه حیدری برگزار کرد. این محفل با شکوه و پرطراوت با حضور شیخ الشعرا استاد فدایی هروی و جمعی از فرهیختگان ادبی فرهنگی و شعر دوستان حال و هوای خاصی داشت. 

در ابتدا به مناسبت رحلت بانو سلطانه فدایی(آهنگر)همسر گرامی استاد فدایی بزرگوار آقای مطهری به نمایندگی از اعضای کانون مراتب تسلیت و غمشریکی خود را خدمت استاد فدایی و خانواده های محترم آهنگر و فدایی  ابراز کردند و برایشان صبر و استقامت آرزو کردند. بعداً حضرت استاد فدایی مرثیه ای را که به مناسبت فوت همسر عزیز خود سروده بودند، با بغضی عظیم در گلو، خوشخوانی کردند.

 

مرثیه ای برای همسر

رفتی ازین دیـــــار و مــرا واگذاشتی           در چهار موج غصه وغم جا گذاشتی

ای همنوا و هــــمدم شب های تار من          آخر مرا ز بـــهــــر چه تنها گذاشتی 

در خاک تیره روی نهان کرده ای مگر           دیدار را به وعـــــدۀ فــــردا گذاشتی؟

دردی تو را به روز مـــداوا مگر نبود          هنگام نیمه شب بــــه مداوا گذاشتی

چشم انــتــظار دیدن فرزند را به خاک          بردی و داغ بر جگر مـــــــا گذاشتی

دنیا زبهرزندگی ات بس که تنگ شد           یکباره پای بر سر دنــیـــــا گذاشتی

رفتی و یاد خــاطره ات را عزیز من            تا با مداد حــشر به دلـــهـــا گذاشتی

یارب سبب چه شد که(فدایی)خویش را

با درد و داغ و رنج و الم وا گذاشتی

 

***********
آقای عبدالحمید مطهری هم از سروده های استاد فدایی، زیر عنون (مرغ لاهوتی)، خوشخوانی کرد:

بـیــــا در بــزم رنــدان کن سراغ وصل یار اینجا    رمـــــوز عشق آمــــوز از لب لــعــل نگار اینجـا

اگــرگلـــدسته بــنـــــد باغ حُسنی، چشم دل بگشا    نگر بر خاک ره پاشیده گلبـــــرگ عـــــذار اینجا

دل از هر خار و خس برکن مقیم کوی الفت شــو    بسی دلها نــگــــر در بند زلف تابــــــدار اینجــــا

خـــمـــار عافیت تا سرگـــــــرانت می نـــگردانــد    دمـی در بزم رندان شو، ز مستی سر برار اینجــا

به بزم باده نوشان مطربی باچنگ ونی می گفت:    مــقــام عـیش ایــنجا مهبـط امـن و قـــــرار اینجا

بـــیـــا از خانــقـــه خاک در میخانــه شو، زاهــد    کـــه یابــــی پــــرتــــو نــور حقیقت آشکار اینجا

چــو گــــــرد، افـتـــادگی آموز بر دامان میخانــه    کــه ُکحل دیـــدۀ قــدسی شود مشت غــبـار اینجـا

تـــو اسرار می و ساغــــر ز نااهلان چه میجوئی    می اینجا، ساغراینجا، مست اینجا، میگساراینجا

اگـــر حــرف انا الحق داری و دعـوی منصوری    بـــیــــا تا فاش بینــی حالت منصــور و داراینجا

بـــــه نــــور یک دو جـام آیینۀ دل را مصفاکـــن    کـــه بینی پــــرتــــو خـورشیــد را آئینه دار اینجا

قـفس درهم شکـن، پرواز کـن، زان خاکدان بگذر    بود ای مرغ لاهــوتی تــرا چـــون مرغزار اینجا

زخود بر خویشتن غیر از جفا چیزی نخواهی دید    گر از خود میگریزی، خوش بود جای قرار اینجا

اگــــر خــواهـــی نیوشی نغمه های تار وحدت را    درآور پـرده، وز هـر پـرده شوری گـوشدار اینجا

 

"فـــدائـی"! خاکــبازی تابکی در حـلــقـــۀ طفلان؟

بـیــا تا هــمچـو خـود بینی هـزاران خاکسار اینجا.

 
 

    فرهیخته ی گرامی، آقای عبئالرحیم مطهری، باز هم سروده ای را از حضرت استاد فدایی زیرعنوان( ناله ی شبانه)  خوشخوانی کرد:

 
 
 
  نالۀ شبانه 

بــــــــه سوی دوست ببر ای صبا نشانۀ ما را      نیایش سحــــــر و نالـــــــۀ  شبانــــــۀ مـا را

بگو چو قصۀ ازیاد رفته کرد چــرا مـــحــــو         زمان  ز دفتر آزاده گی  فسانــــــــــۀ مـا را

همای قلــــــــۀ عشق محبتیم  کــــــه  دوران        حواله کرده به صیاد آب و دانــــــــــۀ ما را

چه آتشی که نیفروخت دست جور خــــــدایا        که سوخت تا به صف حشر خانه خانۀ ما را

فغان که باده گساران بـزم جـهـــــل ز مستی       بـــــه باد فتنـــــه  سپردنـــد  آشیانــــۀ ما را

کجاست مطرب درد آشنا که در شب هجران        بساز غصه وغم سرکند ترانـــــــــۀ مــــا را

کجاست ساقی آتش دمی که از می عــــرفان        دوبـــاره گـــــرم کند بـــــــزم عارفانۀ ما را

بهار آمد و دردا که از حـــــــــوادث دوران        به باغ عشق نه بیند کسی جــــــوانـــۀ ما را

دل کباب و دو چشم پرآب و شعلــۀ حسرت        کند به خلق عیان راز عاشقانــــۀ مـــــــا را

چگونه دامن راحت بدست آید ازیــــــن پس       که بار رنج و مذلت شکسته شانــــۀ مـــا را

گــداز و مستی آتشفشان غـصه "فــدائــــی"

گـرفتـه دامــن اشعار جــــاودانـــــــۀ ما را

دوشیزۀ خوردسال ما، رابعه جان سروری، از سروده های استاد فدایی زیر عنوان (وادی اندیشه) خوشخوانی کرد:

 
 وادی اندیشه 

شـــــب كه از غــــصــه وانــــدوه دل ناشادم       رفت تــــا شـــمــــسۀ ایــــــوان فــلـــك فریادم 

جـــلـــوه ئی كــرد درآئـــیـــنۀ دل شاهد عشق     كه زخــود رفتـــــم ویــــكــباره دل ازكف دادم

غــــم آشــــــوب زمــــــان خاك نشین كرد مرا     ورنــــــه درگـــــلـــشــــن افلاك بـــــود بنیادم

بــــعـــد ازیـــن دست خـــیالم به كمالی نرسد          مــــن كه در وادی انــــدیــشـــــه زپا افتادم 

بس كه گفتم سخن ازآتش وخون تاصف حشر         نــــــــرود شیوۀ اربــــــاب ستم از یـــادم

نـــــقـــــش آزادگـــی ازناصیه ام كرد ظهور           نـــنـــگ ذلـــــــــت نپذیرم كه دهد بــربادم

نه من آن مرغ حریصم كــه لجن زارهـــوس          كند ازبــــــــــر طمع دســـــتخوش صـــیادم 

بــــــی نیاز ازكف احسان ســـــیه دستـــانم           تــــــــا رســــــد ازدرخــــاصان خدا امـدادم

بــــنــــدۀ قدرت و زور و زر و تزویر نــیم              كرده اســــــتاد ازل تــــــاكه چنین ارشادم

هست درسینه مرا گنج معانی زســــخـــن              داده یـــــزدان ز ازل  نعمت اســــــتعدادم

ضعـــــف پـــیری اگر ازپای درآورده مرا               بـــــــاز بــــــاطــبع جوان برسرپا استادم 

یارب ازلطف سرانگشت نجاتی بفرســـت               تـــــــــا ازایــــن محنت واندوه كند آزادم 

آنـــــچه یك عمر ازاین زال سیه دل دیدم              بـــــارهـــا گفتم واز گــــفتۀ خود دلشادم 

بس "فدائی" دلم افسرده ز اوضاع جهان

نــــغـــمـــۀ شــــاد نـــخـیزد ز دل ناشادم

*************

آقای شفیق احمد سلطانی از سروده های شاعر جوان، آگاه و پر تلاش، آقای طارق جلالیپور، که در وصف استاد سروده است خوشخوانی کرد.

 

از شب پرم چگونه بگویم، این روح خسته خواب ندارد
ساکت بشین و حرف نه، بس کن، هر پرسشت جواب ندارد

روز و شب‌ام تناقض محض اند، شب ماه را ندیده به خوابش
تف برحصار و پهنه‌ی روزی، روزی که آفتاب ندارد

تردید را به خلسه بینداز، باید که ماشه را بچکانی
مغزِ مرا تو فرش زمین کن، مغزی که اضطراب ندارد

سلول‌ های ما شده سمی، با استکان سم ‌زده باید
دیوار را نشانه بگیری، این استکان شراب ندارد

شاید که قبله قبله ببوسم، پای "فدائی هروی" را 
چون جز تو در مدار قصیده، یک مرد شعر ناب ندارد

هی کف زدند و شعر سرودم، من از تبار واهمه بودم
دانی چقدر گریه نمودم؟ شرمنده‌ام حساب ندارد

باخواندن دو آیه، نه، که دو مصرع، پی برده‌ام به اینکه بگویم
جز مولوی هزار پیمبر، حتا یکی کتاب ندارد

واریز کرده اند به نامت، یک عمر درد، ضجه، تهوع

اینکه چگونه خواسته باشی، ربطی به انتخاب ندارد

بعد از هزار 'مایل' دویدن، مردی که تشنه لب شده باشد
شاید بجای سفسطه شاشد، بر برکه ‌ای که آب ندارد

 
******************

 

در اخیر محفل آقای شادان از سروده های شاعر جوان، طهماسبی خراسانی خوشخوانی کرد:

بی جهت نیستم خراسانی

خویشتن را نزن به نادانی
من همانم همان که می‌دانی
زاد زرتشت و نَیزک۱ و مانی
وارث تاج و تخت ایرانی
بی‌جهت نیستم خراسانی
بلخ در بلخ شعر و شیدایی
غزنه را در هرات پیدایی
توسی‌ام، سغدیِ بخارایی
بامیِ راغیِ بدخشانی
بی ‌جهت نیستم خراسانی
خُلسه‌ هم‌خانه ‌ی جنون من است
عشق در قطره‌ قطره خون من است
کاکه ‌گی مسلک و شئون من است
جاری‌ام در اصول انسانی
بی‌ جهت نیستم خراسانی
پشت در پشتِ من تهمتن بود
صاحب اسپ و گرز و جوشن بود
گیو و گودرز و توس و بیژن بود
زالِ سام ٱن یلِ نریمانی
بی‌ جهت نیستم خراسانی
سیس۲ و بومسلم، ٱذر شاری۳
خاصه یعقوب لیث صفاری
مانده بر جای رسم عیّاری
ای خوشا دودمانِ سامانی
بی‌جهت نیستم خراسانی
من و ایران باستان با من
پارسی ـ ریشه‌ی زبان ـ با من
نام هرچند نه، نشان با من
ماجرا ـ اصل داستان ـ با من
منم و این‌همه که می‌دانی
بی‌جهت نیستم خراسانی
 

این بود چکیدۀ از محفل شعر خوانی کانون مهتاب که برای سایت وزین "رزمندگان" فرستاده شد تا در دسترس علاقه مندان ادب و فرهنگ قرار گیرد.


                                                                                         www.razmendagan.com                                                                                     afgrazm@gmail.com