www.razmendagan.com                                                                                                         afgrazm@gmail.com  


 کانون فرهنگی ادبی مهتاب

۸ می ۲۰۱۷ 

 

این هفته  14 ثور (اردیبهشت )بزم شعر خوانی کانون مهتاب با گرادانندگی جوان آگاه و پر تلاش، آقای احسان رستگار  و اشتراک شیخ الشعرا استاد براتعلی فدایی هروی و عده ای از اساتید دانشگاه،  شعرا و شعر دوستان  برگزار شد.
حسن آغازین بزم را استاد براتعلی فدایی با خوشخوانی این غزل (شعلۀ خاموش) محفل را پر رونق کردند:

 

شعلۀ خاموش

من طـــائــــر شــكسته پر لانه ى خودم    شمع خـــمـــــوش كلبۀ ويرانه ى خودم

آيينه بــر صــــفــــاى دلم رشك مي برد    كايــيــــنــه دار طلــعــــت جانـانۀ خودم 

با درد هـــمــــنــوايم وباغصه هـم نفس    با يـــــار آشــــنـــــايم و  بيگانـۀ خودم

جان مرا زجوهر عـــشــــــق آفريـده اند    جوهر شـــنــــاس گـــوهر يكدانۀ خـودم 

ياران همه به دام پــــــرى پيـكران اسير    من محو نقش هاى پـــــرى خانۀ خودم 

هرشب كه شمع خاطرم آتش زبان شود    خود را زنم بر آتش و پــروانه ى خودم 

بار خسان نـــــمـــى برم و ناز ناكسان     تا زيـــــر بــــار هــمت مردانه ى خودم 

بس دردها نهفته مرا دردل است وخـويش    درد آشــــنـــــاي اين دل ديوانه ی خودم

ساقى نخواهم آن مى بيرنگ وبو كه من    مـــســـــت شراب كهنۀ پيمانه ی خودم 

 گر نيــســـتـم چو باده "فدائى" نشاط بخش 

  اين بس مرا كه حاصل خمخانه ی خودم  

 

سایه حریر سوگنامه ای از مهر آیین دهی به مناسبت پرواز شاعر زیبا کلام عفیف باختری و هم چنین غزلی ازین مرد فرهیخته خوشخوانی کرد:

دست از آفتاب شسته، دست از آفتاب شسته ئی

دست از آفتاب شسته ئی؟

در چشمه ای که فورانش،-
آب تلخ هزار کاریز را 
شیرین می کند؟

چشم از عطش شالیزار مپوش.

درست است که ناگزیر،
درنگ کن، مرد!
پشتاره ی رفتن از شانه فرو گذار 
تو زنده ئی
مرگ را بهانه مکن.

 

و اینک غزلی از عفیف باختری

از پنجره به فرق بپر در پیاده رو 
                                گرم قدم زدن دو نفر در پیاده رو 
جفتی که خانه گشته جهنم برای شان 
                               از کوره رفته اند بدر، در پیاده رو 
جایی برای زندگی از زندگی نداشت 
                                دیوانه مرده بود اگر در پیاده رو 
یک تابلو برای تو از خود کشیده ام 
                               دختر لب تراس، پسر در پیاده رو 
دیروز در پیاده رو از هم جدا شدیم 
                              تا روز و روزگار دگر در پیاده رو 
این داستان نوشته ی مردیست پینه دوز 
                              از روز و روزگار پدر در پیاده رو.

 

 

آقای عبدالحمید مطهری غزلی را از عفیف باختری خوشخوانی کرد:

مرا به حال خودم زرد و زار بگذارید
                                  دلم گرفته از این روزگار، بگذارید

ولو نیاید و تا مرگ یاد من نکند
                                   مرا به حال خودم انتظار بگذارید

به جای راندنم از باغ تان به لب‌هایم
                          دو بوسه سیب و دو مصرع انار بگذارید

مرا به منصب و القاب سرخ و سبز چه کار؟
                                   شما تخلص تان را بهار بگذارید

به رسم خاطره پروانه‌های بی جان را
                                       میان دفتر تان یادگار بگذارید

خوشا به حال شما و دو چرخه رانی تان
                                  مرا به چرخ زدن روی دار بگذارید

 

زمانه زهر، هوا زهر، خنده هایم زهر
                                 مرا به حال خودم زهر مار بگذارید
 

شاعر جوان و آزاد اندیش ما آقای شعیب حمیدزی این غزل زیبای خود را خوشخوانی کرد:

 

خون من می جوشد و لبریز غیرت می شود
                               وقتی از حسنت میان جمع صحبت می شود

بی قرارم مثل سربازی که در خط نبرد
                                با خشاب خالی اش تسلیم قسمت می شود

هیچ دردی بدتر از افتادن یک مرد نیست
                                   بی تو افتادن برایم دارد عادت می شود

دست هایم را بگیر ای هاجر دوران من!
                           این پیمبر بی تو کی راضی به هجرت می شود؟

دست هایم را بگیر و خط بزن با دست خود
                             غصه هایی را که هی اسباب زحمت می شود

*************

 

شاعر جوان و خوشکلام؛ حامد کامگار از سروده های خود خوشخوانی کرد:


پند روزگار

 پرسیده‌ای ز خویش مِلکشاهیان چه شد؟

 آن تاج و تخت و هیبتِ اشکانیان چه شد؟

 ای‌دل اگر به مُلک خراسان گذر کنی

آنجا بپرس حشمتِ زرتشتیان چه شد؟

 در بامیان و بلخ و بدخشان سفر بکن

از خود بپرس قدرت بودائیان چه شد؟

 مغرورِ مال و مکنت دنیای خود مشو

قارون کجاست؟ شهپر ساسانیان چه شد؟

 فرعون چگونه مُرد و نمرود چه‌ها کشید

آن حشمت و تداوم افشاریان چه شد؟

 بر جایگاه و مالِ خودت اندکی مناز

آیا ندیده‌ای صف تورانیان چه شد؟

 با زور و زرّ به مقصد خود تا کجا رسی

بنگر دمی که مقصد فرعونیان چه شد؟

 این کاروان عمر، روان و عزیزِ من

عبرت بگیر شوکت سامانیان چه شد؟

 ای بی‌ رمق ببین که دراین دار فانی‌ات

شهنامه‌های رستم ایرانیان چه شد؟

 جمشید پا به تخت و سواران رخش او

آن اقتدار پیشه‌ی یونانیان چه شد؟

 اسفندیار و گیو و فرامرز و کیقباد

اصلِ بنای لشکر آن رومیان چه شد؟

 از مرگ خود بترس و تکاپوی طول عمر

با نوح چه کرد و یوسف کنعانیان چه شد؟

 یک جمله حرف دارم و این را تو گوش کن

پندی بگیر، قامت گورگانیان چه شد؟

فـردا که بـلبـلان همه گویند یکصدا

کامگار کو و عاشقِ غوریانیان چه شد؟

اینهم سروده ای توسط سهیل سلطانیار، از لینا روزبه، به مناسبت ورود حکمتیار به کابل که در بزم خوشخوانی کرد:

 

خوش امدی تو به شهری که از تو ویران شد
                           ز مکر و حیلۀ تو غرق رنج و بحران شد

خوش امدی تو به شهری که بی گناه و خطا
                             به حکم تو به دم تیغ مُرد و قربان شد

ببین به خسته تن شهر من و رنج دلش 
                               هزار زخم کهن را که ماند و پنهان شد

به کوچه های که روزی بهشت مردم بود
                                  ولی به همت تو جایگاه شیطان شد

ز حال شهر و غم مردمش چه میدانی
                             عزا عزا که در این خطه از تو بنیان شد

ز رنج مردم اگر هیچ، مکه یادت هست
                                    اهانتی که ز سوگند تو به قران شد

این بود گزارش بزم ما که برای نشر به سایت وزین "رزمندگان" ارسال شد.

 


                                                www.razmendagan.com                                                                                     afgrazm@gmail.com