www.razmendagan.com                                                                                                         afgrazm@gmail.com  


کانون فرهنگی ادبی مهتاب

۱۱ اپریل ۲۰۱۷

 

 

من بی خبر به راه سفر پا گذاشتم

 

شام پنجشنیه 17/1/1396 طبق معمول هرهفته، بزم ادبی فرهنگی مهتاب دایرشد . دراین محفل که با گردانندگی جوان مستعد، آقای حامد مطهری اداره میشد، عده ای از اساتید دانشگاه، شعرا و شعر دوستان اشتراک کرده بودند و  تا اخیر محفل با شور و اشتیاق بزم را همراهی کردند.

آقای حامد مطهری محفل را با خوشخوانی این سروده آغاز کرد:

چون شکرشیرین وچون گوهرزبان پارسی ست

فارسی فرهنگ و آیین و نشان پارسی ست

آنچه از طوفان و از باران نمی یابد گزند

کاخ فردوسی خدای شاعران پارسی ست

 

در ادامه، آقای عبدالحمید مطهری سرودۀ (پیوند) از شاعر گرانمایه نادر نادرپور را خوشخوانی کرد.

من بی خبر به راه سفر پا گذاشتم
آگاهی از نیاز عزیزان نداشتم
 در کوره راه های تهی می شتافتم
چون سوسمار مست به دنبال آفتاب
در زیر پنجه های ترم،
ریگ های خشک
فریاد می زدند که ما تشنه ایم، آب
شرمنده می گذشتم و آبی نداشتم
در زیر روشنایی لیمویی غروب
از خواب نیمروزی، بیدار می شدم
از گوشوار نقره ای ماه می پرید
برق ستاره ای
مرغابیان وحشی فریاد می زدند
پس آن ستاره کو؟
من جز نگاه خویش جوابی نداشتم
در شهر ناشناخته ای پرسه می زدم
 دیوارهای شهر مرا می شناختند
اما ز آشنایی خود دم نمی زدند
گوئی نقاب ترس به رخساره داشتند
 من جز سکوت خویش، نقابی نداشتم
ای ریگ های تشنه ی خورشید سوخته
 این بار اگر به سوی شما رخت برکشم
از چشمه های آب روان مژده می دهم
ای کاروان وحشی مرغابیان شب
این بار اگر نگاه به سوی شما کنم
 از کوکب سپیده دمان مژده می دهم
ای قامت خمیدۀ دیوارهای شهر
این بار اگر به خلوت راز شما رسم
از روزگار امن و امان مژده می دهم
من با امید مهر شما زنده ام هنوز
پیوند آشنایی ما ناگسسته باد
گرفارغ از خیال شما زندگی کنم
چشمم بر آفتاب و بر آفاق، بسته باد
 

شاعر جوان و خوش کلام آقای رامین رحیمی این سرودۀ قشنگ خود را خوشخوانی کرد.

 
خسته ام مثل یک نقاب نجیب
که به خود فکر می کند گاهی 
یعنی از فلسفیدنم گیجم 
 پیش چشمان سبز گمراهی
یونجه و کاه را نمی دانم 
ولی از عشق و زندگی سیرم 
از زمانی که مبتلا شده ام
 با خیالم همیشه درگیرم
زجه ها در تمام من جاریست 
باید از خون خود بیاشامم 
با تمام وجود می دانم 
 من فقط با تو با تو آرامم
نه فقط فلسفه که عشق تو است 
در رگان بلند حیرانم 
این که انسان همیشه می بازد
 واقعاً خوب خوب می دانم
لشکری از سپاه چشمانت 
پیش چشمان من به هم پاشید 
فلسفه این گناه خود باور
 بر دو چشمان عاشقی شاشید
من که با نیچه و هگل بودم
اعتقاد مرا به هم زده اند 
ولی بعداً اعوذ و بالله ها 
 قل هوالله را رقم زده اند
آخر این زندگی فیزیکی
ماورا الطبیعتی دارد 
جز خدا که فراتر از عقل است
 هر کسی فکر و عادتی دارد

 

شاعر جوان و زیبا نویس آقای طارق جلالیپور این سرودۀ پر محتوای خویش را خوشخوانی کرد.

 

از شب پرم چگونه بگویم، این روح خسته خواب ندارد
                                ساکت بشین و حرف نه، بس کن، هر پرســشــت جواب ندارد
روز و شبم تناقض محض اند، شب ماه را ندیده به خوابش
                                          تف برحصار و پهنه‌ی روزی، روزی که آفتاب ندارد
تردید را به خلسه بینداز، باید که ماشه را بچکانی
                                         مغزِ مرا تو فرش زمین کن، مغزی که اضطراب ندارد
سلول‌های ما شده سمی، با استکان سم ‌زده باید
                                               دیوار را نشانه بگیری، این استکان شراب ندارد
شاید که قبله قبله ببوسم، پای "فدائی هروی" را 
                                         چون جز تو در مدار قصیده، یک مرد شعر ناب ندارد
هی کف زدند و شعر سرودم، من از تبار واهمه بودم
                                                 دانی چقدر گریه نمودم؟ شرمنده‌ام حساب ندارد
باخواندن دو آیه، نه، که دو مصرع، پی برده‌ام به اینکه بگویم
                                                   جز مولوی هزار پیمبر، حتا یکی کتاب ندارد
واریز کرده اند به نامت، یک عمر درد، ضجه، تهوع
                                           اینکه چگونه خواسته باشی، ربطی به انتخاب ندارد
بعد از هزار 'مایل' دویدن، مردی که تشنه لب شده باشد
                                            شاید بجای سفسطه شاشد، بر برکه ‌ای که آب ندارد

 

آقاسهیل سلطانیار به مناسبت ( پانزنده حمل فروردین ) سالگرد پانزدهمین سال وفات شاعر گرانقدر، زنده یاد پروین اعتصامی، این سروده ی آن بزرگوار را خوشخوانی کرد.

 

اينکه خـــاک سیهش بالین است          اختر چــــــــرخ ادب پروین است

گــــــر چه جز تلخی از ایام ندید          هرچه خواهی سخنش شیرین است

صاحب آنهمه گفتار امــــــــروز           سائل فــــــاتحه و یـــــاسین است

دوستان بـــــه که ز وی یاد کنند         دل بـــــی دوست دلی غمگین است

خاک در دیده بسی جان فرساست       سنگ بــــر سینه بسی سنگین است

بیند ایــــــن بستر و عبرت گیرد         هر کــــه را چشم حقیقت بین است

هر کجا باشی و ز هر جا برسی         آخرین منزل هستی ایــــــــــن است

آدمی هـــــــــر چه توانگر باشد         چو بدین نقطه رســــد مسکین است

انــــــدر آنجا که قضا حمله کند           چـــــاره تسلیم و ادب تمکین است

زادن و کشتن و پنهان کــــردن          دهـــــــر را رسم و ره دیرین است

خرم آن کس که در این محنت‌گاه        خـــــــاطری را سبب تسکین است

 

سایه حریری این سروده ی پر محتوا ( غزلی برای سنگ ها) را از شاعر گرانمایه سید ضیاالحق سخا خوشخوانی کرد.

اى سنگ ها! نبودِ شما هم رسيدنى ست
 نابوديى جمود شما هم رسيدنى ست

با آن كه بر ستيغ تفرعن نشسته ايد
 كم كم دَم فرود شما هم رسيدنى ست
در آتشى كه كبر شما كرده مشتعل
 افروختن، و دود شما هم رسيدنى ست
آرى! نقاب مى درد و وقت ديدنِ
 رخساره ى كبود شما هم رسيدنى ست
پيوسته انجماد و تفاخر؟!
مجال نيست
 خَم گشتن و سجود شما هم رسيدنى ست
بيداد تان اگرچه كه ديريست پا به جاست
 پايان زودِ زود شما هم رسيدنى ست
**********************

حسن اختتام این محفل با شکوه خوشخوانی غزلی از حضرت ابوالمعانی بیدل بود که تو سط آقای واحد مطهری خوشخوانی شد.

همه عمر با تو قدح زدیم و نرفت رنج خمارما

                                   چه قیامتی‌ که نمی ‌رسی زکنار ما به‌ کنارما

چو غبار ناله به نیستان نزدیم‌ گامی از امتحان

                                که ز خود گذشتن ما نشد به‌ هزارکوچه ‌دچارما

چقدر ز خجلت مدعا زده‌ایم بر اثر غنا

                           که چورنگ دامن خاک‌هم نگرفت خون شکارما

همه ‌را به‌ عالم بیخودی قدحیست از می عافیت

                   سر و برگ ‌گردش رنگ ببین چه خطی ‌کشد به‌حصار ما

دل ناتوان به کجا برد الم تردد عاجزان

                             که چو سبحه هرقدم اوفتد به هزار آبله ‌کار ما

به سواد نسخهٔ نیستی نرسید مشق تأملت

                                قلمی به خاک سیاه زن بنویس خط غبار ما

صف رنگ لاله به هم‌ شکن‌، می جام‌ گل به ‌زمین فکن

                               به بهار دامن ناز زن ز حنای دست نگار ما

به رکاب عشرت پرفشان نزدیم دست تظلمی

                                به غبار می‌رود آرزو نکشیده دامن یار ما

نه به دامنی ز حیا رسد نه به دستگاه دعا رسد

                            چو رسد به نسبت پا رسد کف دست آبله ‌دار ما

چو خوش است عمر سبک عنان‌ گذرد ز ما و من آنچنان

                           که چو صبح در دم امتحان نفتد بر آینه بار ما

چمن طبیعت بیدلم ادب آبیار شکفتگی

                        زده است ساغررنگ وبو به دماغ غنچه بهار ما
 

این بود چکیده ای از بزم مهتاب که برای سایت وزین "رزمندگان" فرستاده شد تا در دسترس علاقمندان شعر و ادب گذاشته شود.

 


                                                                                       www.razmendagan.com                                                                                     afgrazm@gmail.com