www.razmendagan.com                                                                                 afgrazm@gmail.com


کانون فرهنگی ادبی مهتاب

۲۶ سپتامبر ۲۰۱۷

 

 

خوشبخت آن پرنده

 
 

دراین هفته نیز کانون ادبی فرهنگی مهتاب بزم شعرخوانی با گردانندگی حشمت یزدان پناه، آراست. این بزم با اشتراک شعرای پیشکسوت وجوان و شعر دوستان همراه بود. در ابتدای بزم آقای عبدالحمید مطهری این سرودۀ زیبا را به خوانش گرفتند:

 

صبحدم رفــــتــــــم بچینم فارغ از گلزار گل
دیدم از عکس جمالش هــر طرف بسیار گل
بلبلان را خوش نوا دیدم به خوبی در چمن
بال گل، پرگل، بدن گل، پنجه گل، منقار گل
مطربان را خوش نوا دیدم به خوبی سربسر
ساز گل، نی گل، نوا گل، نغمه گل، گفتار گل
جانب میخانه رفتم تــــــا بنوشم جــــــام می
جام گل، می گل، سبدگل، مست گل،هشیارگل
قامــــــت انسان نهال پایدار جنت اســــــــت
ریشه اش گل،ساقه اش گل،قامتش گل، بارگل

 

******************
ثومن اکرمی سروده ای را از زنده یاد مهدی سهیلی خوشخوانی کرد:

 

خوشبخت آن پرنده

آســـوده آن که رنج جهان را کشید و رفت 
خشنود آن که بــــانگ خدا را شنید و رفت 
در حیرتــم که عمـــر شــتابـنـده  در گذشت 
گویی نسیم بود که بر گل وزیـــــــد و رفت 
بی بهره آن که عمر گران را به زر فروخت
سودی نکرد و ننگ ابـــد را خریــد و رفت
بر شاخ عمر ما گل فرصت شکفت و ریخت 
صد آفرین به همت آن کس کــه چید و رفت 
از تخت ناز خواجه بـــه خواری فتاد و مرد
در مهد خاک مـــــرد خـــــــدا آرمید و رفت 
این بــــاغ غیر داغ عزیـــــزان گلی نداشت 
خوشبخت آن پرنده کزین جـــا پرید و رفت 
گفتم به یـــار حاصل عمر عبث چه بـــــود
اشکش دوید بــــر رخ و آهی کشید و رفت

**********

بانو ی گرامی، منصوری، این سرودۀ مشیری بزرگوار را خوشخوانی کردند:

تو كیستی، كه من اینگونه بی تو بی تابم؟

شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم .

تو چیستی، كه من از موج هر تبسم تو

بسان قایق، سرگشته، روی گردابم!

تو در كدام سحر، بر كدام اسب سپید؟

تو را كدام خدا؟

تو از كدام جهان؟

تو در كدام كرانه، تو از كدام صدف؟

تو در كدام چمن، همره كدام نسیم؟

 

تو از كدام سبو؟

من از كجا سر راه تو آمدم ناگاه!

چه كرد با دل من آن نگاه شیرین، آه!

مدام پیش نگاهی، مدام پیش نگاه!

كدام نشاه دویده است از تو در تن من؟

كه ذره های وجودم تو را كه می بینند،

به رقص می آیند،

سرود می خوانند!

چه آرزوی محالی است زیستن با تو

مرا همین بگذارند یك سخن با تو:

به من بگو كه مرا از دهان شیر بگیر!

به من بگو كه برو در دهان شیر بمیر!

بگو برو جگر كوه قاف را بشكاف!

ستاره ها را، از آسمان بیار به زیر؟

ترا به هر چه تو گویی، به دوستی سوگند

هر آنچه خواهی از من بخواه، صبر مخواه.

كه صبر، راه درازی به مرگ پیوسته ست!

تو آرزوی بلندی و، دست من كوتاه

تو دوردست امیدی و پای من خسته ست.

همه وجود تو مهر است و جان من محروم

***

آقای سردار احمد  این غزل زیبای حضرت حافظ را خوشخوانی کردند:

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت

که گناه دگران بـــــــــر تو نخواهند نوشت

من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش

هر کسی آن درود عاقبت کــــــار، که کشت

همه کس طالب یارند چه هشیار وچه مست

همه جاخانۀ عشق است چه مسجد چه کنشت

سر تسلیم مــــــن و خشت در میکده‌هــــــا

مدعی گر نکند فهم سخن، گو سر و خشت

نـــــــا امیدم مکن از ســـــــابقۀ لطف ازل

تو پس پرده چه دانی که، کی خوب است و کی زشت

نه من از پردۀ تقوا بـــــه درافتادم و بس

پدرم نیز بهشت ابــــــــد از دست بهشت

حافظا روز اجـــــل گر به کف آری جامی

یک سر از کوی خرابات برندت به بهشت

این بود چکیدۀ از شب شعر مهتاب که خدمت ارسال شد تا در خدمت دوستداران سخن قرار گیرد.

ممنون.


                                                www.razmendagan.com                                                                                          afgrazm@gmail.com