www.razmendagan.com                                                                                                         afgrazm@gmail.com  


کانون فرهنگی ادبی مهتاب

۳ جنوری ۲۰۱۷

        


 

خبر دار که بیگانه بیگانه است

 

کانون ادبی فرهنگی مهتاب، شام پنجشنبه نهم جدی (دی) ۱۳۹۵ خورشیدی بزم ادبی فرهنگی خود را طبق معمول هفته های گذشته با محکوم کردن سیاه روز ششم جدی سال ۱۳۵۸ به گردانندگی جوان آگاه و شاعر زیبا کلام، طارق جلالی پور آغاز کرد.

درین محفل باشکوه شعرای پیشکسوت و جوان، استادان دانشگاه و شعر دوستان اشتراک کرده بودند که هر یک به نوبۀ خود شعر و مطالب خود را خوشخوانی کردند و مورد تشویق حاضرین محفل قرار گرفتند .

 در آغاز این محفل طارق جلالی پور، طنز با محتوا و زیبائی را از طنز نویس مشهور ایرانزمین، علیرضا عالی پیام خوشخوانی کرد.

روز و شب می‌بارد از هر سوی سیل‌آسا دروغ
                                  بر تــــــو و بر من دروغ و بر شما و ما دروغ
این دروغ و آن دروغ و آن دروغ و این دروغ
                                  این طرف یا آن طرف، اینجا دروغ، آنجا دروغ

زیر یــــــــــــــا بالا چه فرقی می‌کند، بالا و زیر
                                 هم از ایـــــن پایین دروغ و هم از آن بالا دروغ
نـــــــــه یکی دو تّا، نه ده تا بیست تا پنجاه تا
                                   صبح و شب سهمیه دارد هر کسی صد‌ها دروغ
روز خانـــــم با دروغش پیش برده کار خویش
                                    در عــــــوض تحویل می‌گیرد شب از آقا دروغ
مثل هـــــــــــــر کار بد دیگر که تکراری شود
                                        اولش بــــــــــاشد قبیح و آخرش زیبا دروغ
بچه‌ها از بچگی درس دروغ آمــــــــــــوختند
                                        از بـــــــرادر، خواهر و از مادر و بابا دروغ
زنگ درس راستی در مـــــــدرسه تعطیل شد
                                        در دبستان و دبیرســــــتان و دانشگاه دروغ

چون که درتاریخ خوانده هی دروغ اندر دروغ
                                      در نتیجه می‌نـــــــــــویسد متن انشا را دروغ
آنچه را چشمت نـــــــــــدید اما برایت گفته‌اند
                                     شک کن و با خود بگو گوشم شنید، اما دروغ
هـــــــــر چه می‌گویند: از قول مقامات شریف
                                      روزنامه جــــــای خود دارد، صدا سیما دروغ
آنچه را دیروز گفتندش، کنون تکذیب شـــــــد
                                      پـــــــس بدان اخبار امروزی شود فردا، دروغ
شیخ گفت:آن کس دروغی گفت،دشمن باخداست
                                     این زمان استغفر الله شیخ سر تا پا دروغ
ملت مظلوم مــــــا تا چند بـــــــــایـــــد بشنوند
                                      از مـــــــن شاعر دروغ و از توی ملا، دروغ
در شبی سرد از سر تنهایی‌اش هالــــــو سرود
                                        کنج زندان این غزل را که ردیفش بـــا دروغ

 

                     در ادامه بانو فروه قویم سروده ای را  به این شرح خوشخوانی کرد:

                                                                                                                                     خبردار بيگانه بيگانه است 

 

اگر دست و بازو اگر شانه است!        اگر مظهر لطف و يارانه است!

اگر بوي گل بام كاشانه است!              وگر كه سراپاي دردانه است!

در اين خاك بسيار بيگانه‌ها              فشاندنـــــــد تخم جدال و جفا

             به عنوان ياري و صد نا روا               زده زخم بـــــــا خنجر آشنا                 

            زبيگانه اين ملك ويرانه است          صداقت ز بيگانه افسانه است           

             همه آشنا روي الفت مــــــدار          همه آستين‌هاي شان پر ز مار              

همه دوست چهره همه دوست وار       همه كينه پرور همه كينه بار

بدين سان كه ماييم درتاب و تب         كجا سوخته كاشغر يا حلب

همان‌سان كه در راه طور طلب        نه پنجابي از ما شود ني عرب

ز بيگانه در پــــــاي زولانه است       خبردار بيگانه بيگانه است!

چو بيگانگان يك سر ويك سراند         تمامش زيك جنس ويك جوهراند

همش فتنه انداز و حيله گر اند       همش لاش خواران اين كشور اند

به هوش آي كرگس نه پروانه است      خبردار بيگانه بيگانه است!

همش مي‌گزند و همش مي‌درند       همش مي‌ستانند، همش مي‌برند

همش آتش افروزخشك و تر اند      همش بي مروت همش بد گر اند

ز بيگانه بر باد كاشانه است             خبردار بيگانه بيگانه است!

ز بيگانه است ايمني وينتويي      ز بيگانه افتاده ما را دويي

ز بيگانه مي‌باشد اين شش سويي       ز بيگانه تا چند بايد بويي

ز بيگانه شـــــر در گلستانه است       خبردار بيگانه بيگانه است!

تو ديدي كه مزدور و بيگانه يي         چه كردند با قوم فرزانه يي

توديدي كه چون دروطن خانه يي        نه سرمانده برجا نه سامانه يي

خلاصه سخن كه به پايانه است

خبردار بيگانه بيگانه است!

آقای واحد مطهری سرودۀ با محتوائی را از شاعر گرامی، لیمه افشید، به زیبائی خاصی خوشخوانی کرد.

به بیابان بی غمی بزنی، سر به زانوی سنگ بگذاری

روی قلبت سکون سنگینی، روی قلبت تفنگ بگذاری

بچه آهوی بی پدر مادر بشوی ترس در تنت بدود

پیش چشمان عاشقت اما، قاب عکس پلنگ بگذاری

در تنت گرگ گشنه ای باشد، نان شب بره دست و پا بکنی

بین دستت دلش تکان بخورد، بره را بی درنگ بگذاری

لقمه ی گرگ دیگری بشود... دست در عمق بقچه ات ببری

و انار تپیده در خون را، روی سفره قشنگ بگذاری

شام را تکه تکه تکه کنی، به کلاغان بی نوا بدهی

شام را بوسه بوسه بوسه کنی، کف دستان تنگ بگذاری

زندگی هم دگر بزرگ شده، غم نان درد عشق تنهایی

وقت کافی برای مردن نیست، وقت کو، تا به جنگ بگذاری؟

راه خود را بگیر تا سنگ دیگر و شام و بره ای دیگر

جای خود روی گونه ی هر سنگ، دولب سرخ رنگ بگذاری!
 

**************

در ادامه سایه حریری این سروده را از شاعر جوان و فرهیخته، زمری عثمانی خوشخوانی کرد:
 


نابود باد!
نــابـــــود بـــاد نســل تمـــام تـفــنگ ها
لعنت بــه انـتـحار، به بمـب و فشنگ ها

بـــازیــچه هـــای دســت امیــران قاتلیم
چـــون آهـــوان خستـــه اسیــر پلنگ ها

چون ماهیان بی خبر از سرنوشت خویش
مـــا را فــروخـتـنـد بــه خــیــل نهنگ ها

نفــرین به دستهایی کـه با خشم میزنند
بـر قـلب های شیشه ئی مان به سنگ ها

مــــا مـــانده ایـم وسلسلۀ مـوج انفجار
مــــا مــانده ایــم و فاجعۀ دهمزنگ ها

مـــا مـانده ایم و نعش برادر به روی دوش
مــا مانده ایم و قصۀ تـکرار جنگ ها

تــاریـک بــاد خــانۀ آنـــان که بی دریغ
هـــی می درنـد پیکر مـــارا به چنگ ها
***
نــابـــــود بــاد نســل تمـــام تـفــنگ ها
لعنت بــه انفـجار، به بمـب و فشنگ ها

 

ودر اخیر برنامه، آقای حمید بهشتی غزل قشنگی را از حضرت حافظ خوشخوانی کرد.

یاری اندر کس نمی‌بینیم، یاران را چه شد

                                              دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد

آب حیوان تیره گون شد خضر فرخ پی کجاست

                                           خون چکید از شاخ گل باد بهاران را چه شد

کس نمی‌گوید که یاری داشت حق دوستی

                                         حق شناسان را چه حال افتاد یاران را چه شد

لعلی از کان مروت برنیامد سال‌هاست

                                          تابش خورشید و سعی باد و باران را چه شد

شهر یاران بود و خاک مهربانان این دیار

                                             مهربانی کی سر آمد شهریاران را چه شد

گوی توفیق و کرامت در میان افکنده‌اند

                                            کس به میدان در نمی‌آید سواران را چه شد

صدهزاران گل شکفت و بانگ مرغی برنخاست

                                            عندلیبان را چه پیش آمد هزاران را چه شد

زهره سازی خوش نمی‌سازد مگر عودش بسوخت

                                           کس ندارد ذوق مستی میگساران را چه شد

حافظ اسرار الهی کس نمی‌داند خموش

                                                از که می‌پرسی که دور روزگاران را چه شد

 این بود چکیده ای از برنامۀ این هفتۀ کانون مهتاب که خدمت سایت وزین "رزمندگان" ارسال شد تا به دسترس علاقمندان شعر و ادب گذاشته شود .


                                                                                   www.razmendagan.com                                                                                     afgrazm@gmail.com