www.razmendagan.com                                                                                                         afgrazm@gmail.com  


کانون  فرهنگی ادبی مهتاب
۱۵ اکتوبر ۲۰۱۶ 

گورهای گمنام

 

امروز پنجشنبه ۲۲ میزان  ۱۳۹۵ خورشیدی کانون ادبی فرهنگی مهتاب پیوست به برنامه های هفته های گذشته بزمی آراست که در آن شعرا، نویسندگان و شعر دوستان عرصه ی ادب و فرهنگ شرکت کرده بودند .

بزم با گردانندگی شفیق سلطانی و خوشخوانی این سروده ای با محتوا از بانو مژگان فرامنش، شاعر نامی شهر هرات، آغاز شد:


در تنم گورهای گمنام است، مرده های مرا ورق بزنید
رفته ام سال هاست از دنیا، ردپای مـــــــرا ورق بزنید

بغض سنگین و درد جامانده، درته ی شعرهای غمگینم
دوست دارم شکاف داده شوم، تا صدای مرا ورق بزنید

پاره های تنم کبود وسیاه، خون در رگ رگ تنم خشکید
حس و حالی برای گفتن نیست، ماجرای مرا ورق بزنید

آه آیینه هــــــــا کجا دانند، وسعت رنج و درد انسان را؟
شعرهای مـــــرا شکاف دهید، تا فضای مرا ورق بزنید

زندگی مثل بمبی از وحشت، وسط جـــــاده انفجارم داد
تکه تکه تمام هستی مـــــــن، تکه های مرا ورق بزنید

کوچه ها، جاده ها، خیابان ها، روزگارمرابه هم زده اند
آه! تا روح مـــــــن بیارامد، مرده های مرا ورق بزنید

 

سپس آقای عبدالرحیم مطهری بزم را بااین پند تاریخی از کتاب هزار ویک حکایت نبشته زنده یاد علی اصغر بشیر آراست:

 
پند تاریخ
 
 
چونکه دیوار افکند سایه دراز
باز گردد سوی او آن سایه باز ...

                                    مولانا


 
"در سال ۷۱ هجری قمری مصعب بن زبیر به دست لشکریان عبدالملک مروان به قتل رسید و سر مصعب را نزد عبدالملک به دارالامارۀ کوفه آوردند .
ابن عمیرلخمی در همان دارلاماره نشسته بود و هین دیدن سر مصعب به خود لرزید. عبدالملک مروان علت لرزیدن از او جویا شد .
ابن عمیر لخمی گفت:
در همین دارلاماره نشسته بودم که سر حسین بن علی را نزد عبیدالله بن زیاد آوردند .
و در همین جا نشسته بودم که سرعبیدالله بن زیاد را نزد مختار آوردند . و در همین جا نشسته بودم که سر مختار را نزد مصعب بن زبیر آوردند .
و حالا همین جا نشسته ام که سر مصعب را نزد تو آورده اند، خدا عاقبت تو را بخیر کند .
و عبدالملک این گفته را به فال بد گرفت؛ فوراً امر کردتا دارلاماره را تخریب کنند . دارلاماره تخریب و امارت به شام انتقال شد" .
 

بعداً آقای یاغی از سروده های خود خوشخوانی کرد. شاعر گرامی آقای حسنیار از سروده های میهنی خود و آقای فطرت رادمنش سروده های خورا خوشخوانی کردند .

آقای واحد مطهری این سروده را با متانت خاصی پیشکش کرد:
 

غروب زمزمه اي بــــا ترانه هاي قديمي
 

غمي به وسعت ایـــوان خانه هاي قديمي

سكوتِ سادۀ عكسي، شكسته ميكشد آرام
 

مرا به گوشه اي از عاشقانه هاي قديمي
 

هواي چادر مادر بزرگ و جاي تو خالي

كه بـــــاز گريه كنم با بهانه هاي قديمي

مگر بـــــه ياد تو امشب غبار آينه ام را

به بـــــــاد ها بسپارند شانه هاي قديمي
 

هواي تلخ  غمي را کـــــه ميوزد از دور

و عشق تازه تري بــا ترانه هاي قديمي

 

آقای نجیب الله احمدی این سرودۀ خو را زیر عنوان "رهبران بی هنر" خوشخوانی کرد:


 
شادی ما را گرفته رهبران بی هنر....دارند آنها گوش کر
غرق غمها کرده ما را از غم ما بی خبر ...دارند آنها گوش کر
کی به فریاد غریبان میرسند این ناکسان؟...داد از هردوی شان
گوش شان چون یاسین خوانیم باز باشد بی ثمر...دارند آنها گوش کر
مرد و زن پیر و جوان از زندگی بیزار شد ...جملگی بیکار شد
عامل شان عین و غین اند از درایت بی خبر...دارند آنها گوش کر
نیست آگاه هر دو از وضع تاسف بار ما... نیست ایشان یار ما
خاک و خون غلطیده مردم بی دفاع و بی سپر...دارند آنها گوش کر
ما که جز الله نداریم از کسی یک لحظه باک .. مینویسیم صاف و پاک
نوکر بیگانگان است هردوی آن بی پدر... دارند آنها گوش کر

 
شاعر گرانقدر، بانو ذکیه نوروزی این سرودۀ خود  را خوشخوانی کرد:
 

تو میخندی دلم هر بار عاشق میشود با تو

همان دیوانه ی دلتنگ سابق میشود با تو


تو میخندی تمام داغ های خفته در جانم
یکایک زنده  مانند شقایق میشود باتو


دروغ محض بودم سالهای سالها بی تو

تو میخندی کسی شکل حقایق میشود با تو


تو میخندی تب و تردید در من ریشه می گیرد

تو میخندی غم و امید در من ریشه می گیرد


نمی دانی که اینجا شاعری را غم بغل کرده

نمی دانی که اینجا شاعری ماتم بغل کرده


نمی دانی غرورش را زمانه خط خطی کرده

همه شعر و شعورش را زمانه خط خطی کرده


تو خندیدی غروب و غصه و باران رسید اینجا

خدا حافظ عزیزم،  مثنوی پایان رسید اینجا
 

آقای احسان رستگار از هیلا صدیقی، آرمان عطایی، عایشه حیدری و ملیحه سکندری به ترتیب سروده های انتخابی شان را خوشخوانی کردند.
سایه حریری این سروده ی با محتوا را از استاد صبا خوشخوانی کرد:
 

آخر زوال ایـــــــــن شب دیجور مـــی رسد
خورشید در کجاوه ی از نـــــــور می رسد
پـــــــــاینده نیست دولت دزدان ریشه کش
این تاک پـــــر شکسته به انگور می رسد
من خواب دیده ام که پس ازظلمت وسکوت

یک شهسوار گُرد سلحشور مــــــــی رسد
باطل همیشه حاکم این خاک و خانه نیست
روزی کسی ز تیره ی منصور مــــی رسد
با آن که قـــار قـــار کلاغ است روی کاج
امــــــــا صدای سیره ای از دور می رسد

 

در ادامۀ محفل آقای یزدان پناه سرودۀ از قاسم صرافان، آقای مجید اکبرزاده از حسین جنتی، آقای شادان از مشیری سروده هائی را خوشخوانی کردند.

آقای کاظمی سروده ی با محتوای را از حضرت مولانا خوشخوانی کردند .
 

ای عاشقان ای عاشقان هنگام کوچ است از جهان    در گــــــوش جانم می رسد طبل رحیل از آسمان

نک ساربـــــان بـــــــرخاسته قطارهـــــــا آراسته      از مــــــا حلالی خواسته چه خفته‌اید ای کاروان
این بانگ‌ها از پیش  پس بانگ رحیل است وجرس    هر لحظه‌ای نفس و نفس سر می کشد در لامکان
زین شمع‌های سرنگون زیـــــن پرده‌های نیلگون       خلقی عجب آید برون تا غیب هــــــــا گردد عیان
زین چرخ دولابی تــــو را آمد گران خوابی تو را        فریاد از این عمر سبک زنهار از این خواب گران
ای دل ســــــــوی دلدار شو ای یار سوی یار شو        ای پاسبان بیدار شــــــــــو خفته نشاید پاسبان
هر سوی شمع و مشعله هر سوی بانگ و مشغله       کامشب جهان حامله زایــــــــــد جهان جاودان
تو گل بــــــدی و دل شدی جاهل بدی عاقل شدی       آن کو کشیدت این چنین آن سوکشاند کش کشان
اندر کشاکش‌ های او نوش است ناخوش‌ های او        آب است آتش‌های او بـــر وی مکن رو را گران
در جان نشستن کــــار او توبه شکستن کار او          از حیلۀ بسیار او ایـــــــــــن ذره‌ها لرزان دلان
ای ریش خند رخنه جه یعنی منم ســـــــالار ده           تا کی جهی گردن بنه ورنی کشندت چون کمان
تخم دغل می کاشتی افسوس‌هـــــــا می داشتی           حق را عــــــدم پنداشتی اکنون ببین ای قلتبان
ای خر به کاه اولی تری دیگی سیاه اولی تری            در قعر چاه اولی تری ای ننگ خانه و خاندان
در من کسی دیگر بود کاین خشم‌ها از وی جهد          گر آب سوزانی کند ز آتش بود این را بــــــدان
در کف ندارم سنگ من با کس ندارم جنگ من         با کس نگیرم تنگ من زیرا خوشم چون گلستان
پس خشم من زان سر بود وز عالم دیگر بــــود      این سو جهان آن سوجهان بنشسته من برآستان
بر آستان آن کس بود کو ناطق اخرس بـــــــود        این رمز گفتی بس بود دیگر مگو درکش زبان
 

شاعر جوان و خوش قریحه ای این سروده ی خود را خوشخوانی کرد

 

با آن اشاره ها به تو نزدیکتر شدم

                 با این شماره ها به تو نزدیکتر شدم
ای دختر طلایی این جشنواره ها
                  در جشنواره ها به تو نزدیکتر شدم
آنقدر توی گوش تو من شعر خوانده ام
                   از گوشواره ها به تو نزدیکتر شدم
گفتی دو باره شعر بخوان و دوباره من

                 با این دو باره ها به تو نزدیکتر شدم

زیبای بامیانی من ای بت قشنگ
                من از هزاره ها به تو نزدیکتر شدم

آقای سهیل سلطانیار این سروده ی نجیب بارور را به خوبی خوشخوانی کرد.

 
هر کجـــا مـــرز کشیدند، شمـــا پُل بزنید
حرف "تهران"و"سمرقند" و"سرپُل"بزنید
 

مشتی از خاک "بخارا" و گِل از "نیشابور"
با هم آرید و به مخروبــه ی "کابل" بزنید

 

هرکه از جنگ سخن گفت، بخندید بر او
حرف از پنجـــره ی رو به تحمــل بزنید
 

نه بگویید، به بت‌های سیاسی نه، نه!
روی گــور همه ی تفرقـــه‌ها گُل بزنید
 

دختران قفس‌ افتاده ی "پامیــر" عزیز

گُلی از باغ خراسان به دوکاکل بزنید
 
جام از"بلخ" بیارید و شراب از"شیراز"
مستی هر دو جهـان را به تغزل بزنید
 
هرکجــــا مرز... -ببخشید که تکرار آمد
فرض بر این که- کشیدند، دوتا پُل بزنید
 

ودر اخیر محفل سیر حریری  سروده ی با محتوای از استاد سخا را خوشخوانی کرد .
 

وقتى طويله باز بود، خَر شود برون
                                 هر دم صداى انكر عرعر شود برون
گفتى: بگو دليل چو گفتى الاغ پرَ؟
                             شاهد الاغ ماست كه با پَر شود برون!
از جنگلى كه شير ازآن كوچ كرده است
                                با طمطراق موكب عنتر شود برون
تا قلعه دار شهر بود پهلوان دروغ
                                 از قلعه هم سياهى لشكرشود برون
امروز، روز خَر خرى و خردوانى است
                             بستند عرصه را كه تكاور شود برون
جهل مركبى كه نداند الف چيست
                                    با دكتراى جعل مزور شود برون
يا اين كه با شروط الصلاة نخوانده اش
                                شيخى كبير بر سر منبر شود برون
فسق و فساد را به چپاول بكن خمير
                               بگذار در تنور، كه رهبر شود برون
آرى شعار مى دهم و نيست شعر تر
                           كى سوگوار، با زر و زيور شود برون؟
وقتى كه جسم و جان تو آتش گرفته است
                          از سينه هم، شراره ى اخگر شود برون
گيرم كه تيغ خشم، ببرد گلوى من
                               اما، صدا ز صد سر ديگرشود برون

 

این بود گزارش امشب بزم ما که تقدیم سایت رزمندگان شد، تا به شیفتگان شعر وادب برساند.
 

                                                www.razmendagan.com                                                                                     afgrazm@gmail.com