www.razmendagan.com                                                                                                         afgrazm@gmail.com  


کانون فرهنگی ادبی مهتاب

 

۱۴فبروری ۲۰۱۷

 

 

عشق میهن

این هفته برنامۀ شعر خوانی کانون مهتاب با گردانندگی دوشیزه عایشه حیدری آغاز شد.

درین برنامه که عده ای از پیشکسوتان و جوانان شاعر،  شعر دوستان و دانشگاهیان حضور داشتند، زمزمه ونوای شعر  تا پاسی از شب با شور و علاقه مندی خاصی ادامه داشت.
ابتدا عایشه حیدری گردانندۀ محفل، سرودۀ میهنی را از شاعر گرامی عبدالباری "مستمند" خوشخوانی کرد که مورد تشویق حاضرین قرار گرفت:
 

عشق میهن

صدا صدا صدا کنم، صدای دل بـــــــرای تو

که عشق زندگی تویی، سرود من صدای تو


وطن وطن وطن وطن، توهستی روح و باورم

وطن فدای نــــــــــــام تو، که زنده ام برای تو


تو هستی چشم روشنم،  تو هستی باغ و گلشنم

تو هستی زیب و زیورم،  صدای مـــــن نوای تو 


تو هستی قلب آسیا،  تــــــو هستی مهد آریا

به سنگ سنگ و کوه کوه، نشانۀ صفای تو


خوش آندمی به سنگرت، شوم شهید باورت

که جان و تن فدا کنم،  سرم نهم به پای تـــو


کجا کجا کجا روم، کجا تـــــــــــــرا رها کنم

که مرغ دل همی  پرد،  همیشه در فضای تو


سخن سخن سخن بزن، ازعشق این وطن بگو 

سرود "مستمند" را،  وطن وطن فدای تـــــــو

 

********
نونهال کانون، رابعه سروری، غزل استاد فدایی (من آن چکامه سرا عندلیب خوش نفسم ) را به زیبایی خاصی خوشخوانی کرد: 

 

قــاف قــناعت

مــــن آن چكامه سراعندليب خوش نفسم       كه صحنه گلشن قدس است صحنۀ قفسم 

به اوج قـــاف قــنـــــــــاعت عديل عنقايم     نه بر بـــــساط مذلت نشسته چون مگسم 

اگر چه طالع منـــحوس وچرخ شعبده باز      نموده خوار به چـــشم زمانه همچو خسم 

مراكه مخزن دل پر زلوء لوء وگهر است      به وضــع ســــاده مبين و لباس مندرسم 

اسير عــشــقـــم و از قيد و بند دهر آزاد       نه در طـــريـــقـــــۀ دلداه گان بوالهوسم 

شــهـــيـــد خــنجر نازم  زبهر كُشتن من       بـــود زنرگس مخمور، نــيــم غمٌزه بٓسم 

به بوى نافه زلف نگار، شــب همه شب       نـــــواى قـــافـــــــلۀ صبح گاه را جرسم 

بـــــه هـــيـــچ در نكشم رُخ زآستانۀ يار      اگر چه نيـــــست به زلفين يار دسترسم 

چنان زخويش تهى گشته ام زجـــانان پُر     كه خويش هيچ ندانم كه من كيم؟ چه كسم 

به يـاد دوســـت "فدايى" اگر كشم نفسى 

زپـــــادشاهى عالم خوش است آن نفسم

 

 
آقای واحد مطهری این سرودۀ پر محتوا را خوشخوانی کرد:

 

 

خنده هايت نويد آزاديست، تک تکش را کتاب خواهم کرد
چشم هايت مرا سياسی کرد، با لبت انقلاب خواهم کرد
 
سرزمينم هزار و اندی سال، زير يوغ سياه تنهاييست
شاه بايد از اين وطن برود، خانه اش را خراب خواهم کرد
 
وقت آتش بس است با تقدير، بايد اين جنگ ها تمام شود
عکس تو قطع نامۀ صلحست، روی ديوار قاب خواهم کرد
 
کودتايی بزرگ در راهست، يک تبانی عليه خوشبختي 
با توکل به قلب معصومت، زود نقش بر آب خواهم کرد
 
کاش از يک لوازم التحرير، چند ماژيک نقره ای بخری
آسمانم ستاره کم دارد، سر ِ فرصت حساب خواهم کرد
 
تو سلحشور زندگی ِ منی، ناجی ِ اين تبار درمانده

فکر تنهايی ات نباش عزيز، من تورا انتخاب خواهم کرد ...!

 
 

 

 

آقای رحیم آذر یکی از سروده های خود را خوشخوانی کرد:

 

درد بی درد

نگاه می کنم
مام میهن را
که سراسر ناامید و پردرد
می نگرد
            مأيوسانه
                        این شهر نشینان را،
که چه گونه بی پروا می گذرند
                                  از کنار چهار راه سرنوشت
توگویی، امروز
همگی آدمیان درین دیار
چون عابرین،
              بیگانه
نابینا شده اند
                  و نا شنوا؛
ازین ویرانی گسترده،
ستمگری های بومیان و بیگانه
و فریاد های دادخواهی مظلومانه ای
                                          بینوایان
و من، اکنون
درزیر این آسمان غمبار
درین شهر  پیوست
                      سوگوار،
 
نگاه می کنم
                چنان سبک و سنگین،
یار و دیار
            وهمه اغیار را:
کسانی را که  
                فروغلتیدند در بی نهایت ذلت،
وکسانی را که
با گام های استوار  
راه مردمان بزرگ
                - راه خرد
                            راه میهن پرستان
                                              راه ضد ستم-
گزیدند.
و من،
        همچنان!

 
**********
بانوی گرامی، ناهید مطهری سرودۀ زیبائی را از شاعر گرامی سهراب سپهری خوشخوانی کرد:
 

قایقی خواهم ساخت 
 

خواهم انداخت به آب 
 

دور خواهم شد از این خاک غریب 
 

که در آن هیچ کسی نیست که در بیشۀ عشق 
 

قهرمانان را بیدار کند 
 

قایق از تور تهی 
 

و دل از آرزوی مروارید 
 

همچنان خواهم راند 
 

نه به آبی ها دل خواهم بست 
 

نه به دریا پریانی که سر از آب بدر می آرند  

 

و در آن تابش تنهایی ماهی گیران 
 

می فشانند فسون از سر گیسوهاشان 
 

 همچنان خواهم راند 
 

همچنان خواهم خواند 
 

دور باید شد دور 
 

مرد آن شهر اساطیر نداشت 
 

زن آن شهر به سرشاری یک خوشۀ انگور نبود 

 دور باید شد دور

شب سرودش را خواند 

نوبت پنجره هاست 
 

همچنان خواهم خواند 
 

همچنان خواهم راند 
 

پشت دریاها شهری است 
 

که در آن پنجره ها رو به تجلی باز است 
 

بام ها جای کبوترهایی است که به فواره هوش بشری می نگرند 
 

دست هر کودک ده ساله شهر، شاخۀ معرفتی است
 

 مردم شهر به یک چینه چنان می نگرند 
 

 که به یک شعله به یک خواب لطیف 
 

خاک موسیقی احساس ترا می شنود 
 

و صدای پر مرغان اساطیر می آید در باد 
 

پشت دریاها شهری است 
 

که در آن وسعت خورشید به اندازۀ چشمان سحرخیزان است 
 

 شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند 
 

پشت دریاها شهری است 

قایقی باید ساخت*

*****

 

شاعر جوان و خوش کلام آقای رشاد مشعل یکی از سروده های خود را خوشخوانی کرد:


 

     زندگی!     

زنـــــــــدگی حسرت و اندوه مهیبی دارد       زندگی گند ترین طعم غـــــــــــریبی دارد
زندگی آه بـــــــــه تندیسِ پر از غم ماند
       زندگی گــــــر چه به دیوارِ پراز نم ماند
زندگی همهمه ی چادر یـــــک زن درباد       زندگی غصه ی آزادیِ یــــــک تن درباد
توکه محکوم بـــــه دنیای پر از اجباری       تـــــــو فقط حادثه ی آن شبِ لذت باری
زندگی ســـازِغم انگیز ترین آهنگ است      زندگی صورت خونین کسی درجنگ است
زندگی پیکر بی جان وبه خون آلودیست      زندگی قصه ی یک مــــادر درد آلودیست
زندگی خوف عجیبی که پر از بیداد است      وخدایی که ازیــــن معرکه ها دلشاد است 
زندگی روز وشب اش حادثه و تکراراست    زندگی سکس شب و لذت یک سیگاراست
زندگی شعر، ولی قسمتِ ما تشویش است    زندگی سهم همان آدمِ کــــــافر کیش است
زندگی آیه ی تشویش به من کرده نزول      دور تا دور خــــودم فلسفه ی رد وقبول
کاش این شعر اسف بار به دادم بــــرسد      یاکه آن سیب ترک خورده به آدم، برسد
کاش در مسند بیداد خـــــــــدا حاضربود      کاش یک روز ازین کوچه خدا عابر بود
کاش می شد که بگوییم  خدا آمده‌ است      و سوالی که بپرسند چرا آمـــــــده است؟
کفر!نه،این که زمین دورخودم می چرخد     و خدایی که فقط راه نفس مـــــــــی بندد
"من  سوالم پر پرسیدن و بی هیچ جواب   مرده شورِشب و روزِمن واین حال خراب"
من همان وارث دلمرده ی صد رودکی ام     من علمدار تو و فلسفه ی مــــــولوی ام
گرچه در حوزه ی اشعار تو من بدنامم       محو شیرازه ی نـــــایابِ دوصد خیامم

دور کـــــن ازنظرم مفتی وآن واعظ را       فال گوشم کـــــــه ببوسم دهن حافظ را
مــــن غم سعدی، آن شیخ اجل را دیدم       از تو و از خودم و از همگان پرسیدم
کیستی؟ اینهمه بردور تو سنگر زده اند     پیش چشمان تواین هاهمه لنگرزده اند
تازه کن دلهره و طرح گل انـــــدامی را      بچکان ماشه ی آن چشمک بادامی را 
بین این خلق یکی مثل خودم بود؟ نبود     راستی اینهمه سرخوردگی ام زود نبود؟
منکه سرخوردگی ام قصۀمردم شده است   وسطِ معرکه پبراهنِ تــــو گم شده است 
برسرو صورت این شعر فقط بوسه زدم     روزها بر در و دروازه ی تو پرسه زدم
من خرابی که نفس های تو ترمیمم کرد    عاقبت نبضِ همین غایله تــــرحیمم کرد
مهر وامضای تــــو برلوح مزارم باشد       آخرِ شعر، همین قــــــول وقرارم باشد..


 
این بود خلاصه ای از محفل این هفته ی کانون مهتاب که خدمت ارسال شد .تا آدینه شب دیگر بدرود.

 


                                                www.razmendagan.com                                                                                     afgrazm@gmail.com