www.razmendagan.com                                                                                                         afgrazm@gmail.com  


 
 

انجمن فرهنگی- ادبی مهتاب

۱۰ جنوری ۲۰۱۷

 

دوباره شعر بیاور و عاشقانه بخوان!

 

 

پنجشنبه شب 16/10/1395 خورشیدی محفل فرهنگی کانون مهتاب با گردانندگی آقای واحد مطهری، جوان برومند مهتابی، با شور و هیجان خاصی آغاز شد.

محفل این هفته ی کانون مهتاب به خاطر تجلیل از پیوند خجسته ی دو شاعر و دو دلدادۀ گرانسنگ، بانو مژگان فرامنش هراتی و تهماسبی خراسانی از بلخ، شکوه خاصی داشت.

این محفل با اشتراک شعرای پیشکسوت و جوان عرصۀ شعر و ادب و شعر دوستان شروع شد. ابتدا گرداننده محفل را با این غزل مژگان فرامنش رونق خاصی داد:

 

زندگی باتو مثل یک رویاست          و تــــو آرامش و قرار منی
این چه زیباست در کنار توام          و تو هرلحظه در کنار منی
شاخه های تنم که خشکیدند           از خزانی کــه در درونم بود
بــا تو دارم دوباره می رویم           که تـو آغوش پر بهار منی
صفحه ی روزهای اندوه را            مـــن براى همیشه می بندم
تا تو باشی همیشه می خندم           و تــــــو لبخند آشکار منی
دست های مرا تو می گیری            تا از این دردها جدا بشوم
از حضور تو شاد و خوشحالم         وتـــــــو آیین روزگار منی
***************
 
بعد از بانو فرامنش خواسته شد تا سرودۀ خود را خوشخوانی کنند.

 

بــــــــــــــاز آمد که تا بپوشاند       شال پاییز گیسوان مــــــرا
بـــــــــــــــاد آمد که تـــابریزاند      تک تک برگهای جان مــرا
چون درخت کنار یـــــــک جاده      سایۀ سر به عابران بــودم
آه! از فصل نـــــــــا امیدی هـــا      که به هم می زند جهان مرا
شاخه هایم چه ساده می شکنند      برگها دانه دانه مــی ریزند
در ته ی جـــویها، خیابـــــانها       همه ی هستی و نشان مرا
زندگی مثل قطره ی بــــــــاران       که ببارد بـــروی برگ گلی
که ببارد بشوید ایــــــن غم را،      زنده سازد تــن و روان مرا
در هیاهوی درد جـــــا مـــاندم       در ته ی فصل بیقراری هــا
روزها، سالها  چه می فهمند؟       گردش کند این زمان مـــــرا
بـــــاد می آید و بـــــــــریزاند        برگ هایی که کل عمرمن اند
مـــنـــم و انتهای زنــــــدگی و       بغض تلخی که آسمان مــرا...
**************
شاعر گرانمایه آقای تهماسبی خراسانی هم به جایگاه دعوت شدند که این غزل را خوشخوانی کردند:
 

کلاه کبر خودت را ز سر نمی گیری
                           شبیه کارِ نشد هیچ سر نمی گیری

فقط منم که به یاد تو زجرکُش باشم
                        تو ناجوان که ز یارت خبر نمی گیری
گلی به خون دل آوردم از مزار؛ ولی
                         شنیده ام که گل از رهگذر نمی گیری
تو شاعری و درختان کوچه ات شاعر
                             بیا که شعر بگویم اگر نمی گیری...
دلم بگو! چه بگویم؟ سرود عشق بگو!
                 دلم بخوان! چه بخوانم؟ سرود عشق بخوان!
که مست، بی دهُلش آوری ز خانه برون
                           که بی حجاب ترا تنگ در بغل گیرد
که غرق بوسه کند دیده و دهان ترا
                     چه می کنی؟ هیجانی نشو که قافیه رفت
چراغ روشن من، ای دل ترانه بخوان!
                       دوباره شعر بیاور و عاشقانه بخوان!
 
****************
واحد جان مطهری در لابلای محفل این سرودۀ زیبا و طنز گونه را خوشخوانی کرد.
 

مادرم گفت عروسم شکلاتی باشد
                  لهجه اش مثل خودت‌ خوب‌ و دهاتی ‌باشد
مادرم گفت مبادا زن ارزان بخری
                      اونمی‌خواست‌ عروسش ‌صلواتی‌ باشد
عشق را خوب بفهمد و بغل کردن را
                         زن ‌قشنگ‌است ‌اگرعاشق ‌ذاتی باشد
اهل ‌موسیقی‌ و ‌منطق‌ و ‌سیاست ‌هم‌ هی
                             فلسفه خوب بداند تله پاتی باشد
راستی خوب بداند که قفس یعنی مرگ
                        در دلش عشق‌ به پرواز حیاتی باشد
مادرم ‌‌گفت‌ که ‌زن‌ هدیۀ ‌دلچسب خداست
                   و خدا خواست که در عشق ‌نشاطی ‌باشد
مادرم‌ گفت‌ عروسم ‌ودگرهیچ نگفت
                          کاش می دید عروس شکلاتی دارد
 

 
*********
آقای شفق سلطانی سروده ای را از استاد زرکوب به این شرح خوشخوانی کرد:
 

به کنج سینه دلم هرچه صبر کرد نشد

                    که غیر مُهره؛ کسی اهل تاس و نرد نشد
هزار رُستم دستان کنار میدان بود
                    یکی از این همه خنجر نبست و مرد نشد
زدند نعل سُم رخش را به پای شتر
                      چنان به تاشه که هرگز بلند؛ گرد نشد*
چقدر مزرعۀ زعفران چپاول گشت!
                         ولی دهان و لبی بو نداد و زرد نشد
نبود کاج ستبری که روی دار نرفت
                         نماند سرو بُلندی که دوره گرد نشد
بغیر اره به داد درخت؛ کس نرسید
                      بجز که تیغ؛ کسی چاره ‌ساز درد نشد
از این گروه مخنث نمی‌ جهد برقی
                     زدیم پتک به هر آهنی که سرد...نشد!
دگر به مویه‌نشستن چه سود و موکندن
                           که از چه هیچ یلی فاتح نبرد نشد
اگر ز شهر سیه ‌جامگان ولو؛ یک تن
                         ز پیچ گردنه نگذشت و رهنورد نشد
خروش پیهم آتشفشان خموش مباد!
                          چو هر گدازۀ آن لعل و لاجورد نشد
********************
 
شاعر جوان و فرهیخته، شعیب حمیدزی هم به جایگاه دعوت شد و این سروده را از سروده های خود خوشخوانی کرد:

 

مثل نسیم هستی ‌وُ خاصیت تو رفتن است
تکیه به شانه های تو، تکیه به باد دادن است

باز میان روسری خرمن موی بسته ای
وعده‌ی باز دیدنش، وعده‌ی روز خرمن است

دورِ جهان سردِ من، حلقه بزن شبی عزیز
گرمیِ بازوان تو، گرمیِ شال گردن است

مثل نسیم میروی، دست بهار با تو است
زردیِ خوشه ها منم، تیزیِ داس با من است

**********
خلاصه کلام، محفل با خوشخوانی های شاعران جوان و شعر دوستان ادامه داشت؛ البته این هفته بیشتر اشعار از این دو شاعر خوشخوانی شد که اینک یکی از سروده های بانو فرامنش را که توسط سیر حریری خوشخوانی شد تقدیم حضور علاقمندان می کنم:
 

در تنم گورهای گمنام است، مرده های مرا ورق بزنید

رفته ام سال هاست از دنیا، ردپای مرا ورق بزنید

بغض سنگین و درد جامانده، در ته ی شعرهای غمگینم

دوست دارم شکاف داده شوم، تا صدای مرا ورق بزنید

پاره های تنم کبود و سیاه، خون در رگ رگ تنم خشکید

حس و حالی برای گفتن نیست ،ماجرای مرا ورق بزنید

آه آیینه ها کجا دانند، وسعت رنج و درد انسان را؟

شعرهای مرا شکاف دهید، تا فضای مرا ورق بزنید

زندگی مثل بمبی از وحشت، وسط جاده انفجارم داد

تکه تکه تمام هستی من، تکه های مرا ورق بزنید

کوچه ها، جاده ها، خیابان ها روزگار مرا به هم زده اند

آه! تا روح من بیارامد، مرده های مرا ورق بزنید
 

********
 

این بود چکیده ای از محتوای بزم مهتاب که خدمت سایت وزین "رزمندگان" ارسال شد تا به دسترس علاقمندان شعر و ادب گذاشته شود . بامهر

 


                                                                                   www.razmendagan.com                                                                                     afgrazm@gmail.com