www.razmendagan.com                                                                                                         afgrazm@gmail.com  


کانون فرهنگی ادبی مهتاب

۸ سپتامبر۲۰۱۷

درد کشور

این هفته نیز کانون مهتاب بزم شعر خوانی خود را برگزار کرد. محفل شعر خوانی این هفته با حضورشاعر گرانقدر، استاد براتعلی فدایی هروی، حال و هوای خاصی داشت.

دراین محفل که با گردانندگی مجید اکبرزاده همراه بود، ابتدا استاد فرزانه و گرامی، استاد فدایی، یکی از غزل های ناب خود رابا عنوان "دفتردل" خوشخوانی کردند:

دفتر دل

تا رخ آن ماه را در مـنــظـــــر دل یافــــتـــــم       جـلــــوۀ خــــورشید را صورتگــــــر دل یافتم

چشم هفت اخـتـــر ندارد تاب دیدن یک نظـــر      آفـتـابــی را کـــــه مـــــن در خــــاور دل یافتم
تا کـــــه جان را ساختم در آتش الفت سپــنــد      شعله از آه جگــــــر در مجـمـــــر دل یافتــــم
لاله زار هشت خـلد آیــد به چشمم خار و خس    تا زباغ حسن او نــیــلــــوفــــــــر دل یافـتــــم
بسکه جا در حـلـقـۀ عشاق بــیــدل کــــرده ام     حـلـقــۀ عشق و جــنــــــون را بر در دل یافتم
با جهان جان شدم وارستــــه از جان و جهان     جسم و جان را در طــــــواف محــور دل یافتم
عـقـل را انـــدرزگوی محــفـــل جان دیــــده ام     عشق را فـــرمانـــــروای کشور دل یافـتـــــــم
خــــــون هستی را نـمــودم صرف تیغ نیستی      رنـگ استغـنا از آن در جـــــوهــــــر دل یافتم
شیخ در آیــنـــــــه خود را دید باور کرد و من     خـــــویش را غـــــرق جنون در باور دل یافتم
هیچ طفلی در جهان از دامـــــن مادر نـــدیـــد      آنــچــــه در گهــــواره مــــن از مادر دل یافتم
تا گشودم دفــتـــر عشاق را در بـــــــــــزم دل     خـــویش را شیرازه بــنـــد دفـــتــــر دل یافتــم
جبرئیل عـقــل را می آرد از مستی بــــه رقص     صاف صهبائی کـــــه من در ساغـــر دل یافتم
تا هـمــای دل به معراج معانی پـــــــــــر گشود    هفت اقلیـــــم سخن زیـــــر پـــــــر دل یافتــــم
بسکه دل در حسرت روز جوانی سوخت، من     در شب پیـــری به سر خاکستــــر دل یافتــــــم
دوش در ویـــــــــرانـــۀ انــدیشه با طبع روان
گنج می جستم "فــــدائی" گــــوهـــــر دل یافتم
 

در ادامۀ محفل آقای عبدالحمید مطهری سرودۀ با محتوائی را از نادر نادرپور خوشخوانی کردند.

 

من بی خبر به راه سفر پا گذاشتم
آگاهی از نیاز عزیزان نداشتم
 در کوره راه های تهی می شتافتم
چون سوسمار مست به دنبال آفتاب
در زیر پنجه های ترم،
ریگ های خشک
فریاد می زدند که ما تشنه ایم، آب
شرمنده می گذشتم و آبی نداشتم
در زیر روشنایی لیمویی غروب
از خواب نیمروزی، بیدار می شدم
از گوشوار نقره ای ماه می پرید
برق ستاره ای
مرغابیان وحشی فریاد می زدند
پس آن ستاره کو؟
من جز نگاه خویش جوابی نداشتم
در شهر ناشناخته ای پرسه می زدم
 دیوارهای شهر مرا می شناختند
اما ز آشنایی خود دم نمی زدند
گوئی نقاب ترس به رخساره داشتند
من جز سکوت خویش، نقابی نداشتم
ای ریگ های تشنه ی خورشید سوخته
 این بار اگر به سوی شما رخت برکشم
از چشمه های آب روان مژده می دهم
ای کاروان وحشی مرغابیان شب
این بار اگر نگاه به سوی شما کنم
 از کوکب سپیده دمان مژده می دهم
ای قامت خمیدۀ دیوارهای شهر
این بار اگر به خلوت راز شما رسم
از روزگار امن و امان مژده می دهم
من با امید مهر شما زنده ام هنوز
پیوند آشنایی ما ناگسسته باد
گر
فارغ از خیال شما زندگی کنم
چشمم بر آفتاب و بر آفاق، بسته باد
 
 ************************

بانوی ارجمند، ناهید مطهری، از حضرت سعدی خوشخوانی کردند:

بسیار سفر بـــــاید تا پخته شود خامی

                                    صوفی نشود صافی تـــا درنکشد جامی

گر پیر مناجاتست ور رنــــــد خراباتی

                                هرکس قلمی رفته‌ست بروی به سرانجامی

فردا که خلایق را دیوان جزا باشد

                                  هر کس عملی دارد من گوش به انعامی

ای بلبل اگر نالی من با تو هم آوازم

                                 تو عشق گلی داری من عشق گل اندامی

سروی به لب جویی گویند چه خوش باشد

                                     آنان که ندیدستند سروی به لب بامی

روزی تن من بینی قربان سر کویش

                                         وین عید نمی‌باشد الا به هر ایامی

ای در دل ریش من مهرت چو روان در تن

                                         آخر ز دعاگویی، یاد آر به دشنامی

باشد که تو خود روزی از ما خبری پرسی

                                 ور نه که برد هیهات از ما به تو پیغامی

گر چه شب مشتاقان تاریک بود اما

                                           نومید نباید بود از روشنی بامی

سعدی به لب دریا دردانه کجا یابی

                                     در کام نهنگان رو گر می‌طلبی کامی

فرهیختۀ گرامی آقای سهیل کریمی از سروده های خود خوشخوانی کردند:

درد کشور

امشب درون سینه ی من باز محشر است   دایم ســـروده های من از درد کشور است
دردی کـــه از وجود من و مردم من است    آری غم است و درد که بر ما میسر است
از چهارچوب ظلم و ستم رنج می بـــــرم    بر مــــــن قلم سپاه و ستم کفر اکبر است
هر روز بغض من به گلو تازه و تر است    اینجا غم است و درد که برما مکرر است
اینجا کسی بــــه جای و مقامی نمی رسد    در شهر جای اسپ، خران معتبر تر است
ما در غبار جهل و حسادت عوض شدیم     اینجا زمین پونــــد، زمان مال دالر است
اینجا ز این سیاست بی چون و بی مثال     هرکس وزیر و والی و جنرال افسر است
اینجا بـــــرای نسل جوان نیست فرصتی     فهمیده و فقیه همان نسل زرگــــــر است
آزادگی کجاست کجا مستقل شــــدیــــم        از مــا عراق ملک بغل مستقل تر است
گر بـــــاورت نمی کشد از دید من ببین        اینجا حقوق مرد و زنان نا برابر است
آزادگی کجاست بیا خــــــــــوب تر ببین      وقتی که شهر کندز مــــا نزد اژدر است
تا کی پر از نوای فغانم چو یــک جرس      تا کی کشیم در غم و اندوه خــــود نفس
از خاطر خدا به که گویم ز درد خویش      تا کی نشسته ایم به بازار سرد خویش
اینجا برای لقمه ی نان جنگ می شود      بــــا پول قلب ملت مان سنگ می شود
بــــا ادعای حاجی و اعمال شوم خود       بـــــرخی برای ملت ما ننگ می شود
برخی برای خجلت و برخی ز اشتباه        چون لکۀ به آهن وچون زنگ میشود
قلبم به خاک وخون تپد از روزگارسرد     هر روز شــــاهدیم در اینجا ز یک نبرد
اینجا زمین چه سخت به ما قبر میشود     گرشکوه ای کنم سخن از صبر میشود
تا کی به قلب خودسخن ازصبرمی زنیم    بـــــر آسمان پر ز غبار ابـــــر می زنیم
ما زیــــر پای خود علف و بیشه کاشتیم   ریگی به کفش از خود و بیگانه داشتیم

ماچشم وگوش خودبه وطن بسته داشتیم   دشمن به پیش چشم ودهن بسته داشتی

مـــا پشت پا زدیم و فقط درد می کشیم         این درد را ز دشمن نامرد می کشیم

شبها خیال پــــول و زر و خانه میزنیم       حتی اگـــــر بهشت رویم، چانه میزنیم

دور ازخیال و غافل و بــــی از خدا شدیم     در این ردیف رفته و از خود جدا شدیم
با ارتکاب جرم و سپس توبه های گرم     خود را شکسته پیش خدا روسیاه شدیم
مردم حدیث تربیت مــــــــا گسسته است     دشمن برای ضعف من وتو نشسته است
دشمن برای ملت مـــــــا ننگ بوده است    ما شیشه و حریف فقط سنگ بوده است
این رابه گوش دشمن خــود ربط میدهم     یک بشکه آب جای سه تانک نفت میدهم
آبی ز سر زمین بـــــه کس من نمی دهم     گر تیغ بــــر گلو بنهی تــــــــن نمی دهم
ای هموطن بیا و ز خــــود پیروی بکن      با عــــزم راسخی وطن ات رهبری بکن
دستی به دست من ده ونومید زان مباش    آزاده باش و در قفس نفس وجان مباش
چون هوتکی و هم ختک از قلب آسیا     آزاد باش و در غم ایــــــن دشمنان مباش
مــــا در تبار غیرت و همت جوان شدیم    در فکر کار و بار حرام در جهان مباش
در اوج افتخار ببر ســـــرزمین خــــویش   در فکر چاک سازی ایـــن آستان مباش
مــــن ناصح و بزرگ نیم در زمین تــــان   حرفم شنو وپشت من واین و آن مباش
اینجا"سهیل"هر چه که گوید زقلب اوست
لطفا بــــــــه فکر توطئه در آشیان مباش

 

و در اخیربرنامه سایه حریری سرودۀ با محتوائی را از شاعر گرانقدر عبدالهادی رهنما خوشخوانی کرد:


 

مگسی نیست

 

هـــر جا که روی داد زنــــی داد رسی نیست

 

انگار که در روی زمــیــن زنده کسی نیست

 

پـــوشـــیــده غبار غم و انُده جـــهــــــان را

 

بوی ز خوشی در دل و جان و نفسی نیست

 

خشکیده ز غــــم نـــغـمه به لب های قناری

در بــــــاغ به جز وز وز بـال مگسی نیست

 

پژمرده گل و مــــرده طراوت بـــــه گلستان

 

گلبانگ بهارانه و شوری چــــرسی نیــست

 

سر زیر پــــرند جملۀ مـــــــرغان نوا سنج

 

جز آتش تـــوفنـــــده و کُنجی قفسی نیست

 

تاراج شـــده حرمت انــــســان چــه بگویم!

 

ما را دگر هرگــــز به خدا دســترسی نیست

 

دنیا شده آتـــشـــکــدۀ جــهل و خــــــرافات

سوزد جگرم وای! کـــه فریاد رسـی نیست

****

این بود چکیده ای از برنامۀ شعر خوانی این هفتۀ کانون مهتاب که به سایت "رزمندگان" جهت نشر گسیل شد.

 


                                                www.razmendagan.com                                                                                     afgrazm@gmail.com