www.razmendagan.com                                                                                                         afgrazm@gmail.com  


 

کانون فرهنگی ادبی مهتاب

۷ فبروری ۲۰۱۷

 

چشم انتظار نور پژواکم
 

بزم شعر خوانی کانون مهتاب این هفته پنجشنبه 14/11/1395 خورشیدی با گردانندگی یکی از جوانان پر کار مهتاب، اقای رضا آذرخانی و اشتراک شعرای پیشکسوت و جوان و شعر دوستان با شور و شوق فراوانی شروع شد.

هر یک از اشتراک کننده ها شعرهائی از خود و شعرهای انتخابی شان را خوشخوانی کردند که مورد استقبال حاضرین محفل قرار گرفت.
 
ابتدا و در شروع برنامه، فرهیخته ی گرامی آقای عبدالرحیم مطهری محفل را با خوانش غزلی از شیخ الشعرا استاد فدایی نور باران کرد؛ اینک متن غزل را  تقدیم حضور شما خوبان میکنم:
 

                                    آیین سخن
 

من آن شاهین صیاد افکن آزاد چالاکم
که بال طبع استغنا برد بر اوج افلاکم

 

رهین همت خویشم که دراین خاکدان یکدم
نشد معلول زنجیر تعلق پــــای ادراکــــــم


 
نه آن صیدم که هر طاغی سواری ناوک اندازی
به نیرنگ افکند بر خاک و بر بندد به فتراکم

 

نمک پروردۀ عشقم،  حلاوت بردۀ دردم

خمار آلودۀ رنجم،  سرشک دیدۀ تا کم


 
به سوی گلشن جان ها نسیم جاده پیمایم
به بـــــــوی روزن دلها شمیم الفت پاکم

 

شکوه قله ی آزادگی را در دل ظلمت

به فریاد آمدم چشم انتظار نور پژواکم
 


 
زمانه گر نهد چون کوه بابا رنج بر دوشم
نخواهد دید حتا بعد مردن سینه در خاکم

 

بـــــه نیروی سخن ویرانگر سامان بیدادم

به نیش خامه مار دوش هر ضحاک سفاکم


 
چو در خلوتگۀ جـــــــانم طبیعت آتش افروزد 
ازین هجرت به گاه سوختن یک مشت خاشاکم

 

به هر بزمی که مستان حقیقت باد پیمایند
به آیین سخن رنـــــد قدح پیمای بی باکم


 
نپندارید مفلوکم، اگر سیلی خــــور فقرم
که دارد گنج گوهر زیر دامان طبع دراکم

 

(فدایی)دل درون سینه بس کولاب خون گردید

گریبان شفق دارد نشان از سینه ی چــــــاکم

 

**************

 

آقای واحد مطهری به جایگاه دعوت شد که درین شب بارانی و سرد زمستانی عاشقانه ی زیبای شهراد "میدری" را خوشخوانی کند.


فکر کن باران شبی نم نم بیاید، وای نه

                              یار مو خرمایی ات از بم بیاید، وای نه

بعد ِ عمری دست دور ِ گردنت جای ِ سلام

                           بوسه با هر "دوستت دارم" بیاید، وای نه

تو بپرسی: عاشقم هستی چه اندازه؟ و من

                               هرچه بشمارم ستاره کم بیاید، وای نه

از قلم موی ِ اجاق و مینیاتورهای ِ دود

                                 چایی ِ قوری ِ چینی دم بیاید، وای نه

عطر ِقلیان ِ دوسیبت رشک ِحوای ِبهشت

                             من کنارت، غبطه بر آدم بیاید، وای نه

در دهانش بسته باشد، پرده ها پوشیده چشم

                                 پلکهای ِ پنجره برهم بیاید، وای نه

چشم در چشمم بریزی تا شوم مست از شراب

                            درصد ِ گیرایی ات کم کم بیاید، وای نه

من همان پروانه ی ِ بدپیله ی ِ آغوش ِ تو

                                 نوبت ِ زندان ِ ابریشم بیاید، وای نه

کاشکی از خواب ِ شعرم برنخیزم تا ابد

                               طعم ِ لبهایت مگر دستم بیاید، وای نه

                       **********

آرمان جان عطایی این سرودۀ پر محتوا را خوشخوانی کرد:


آسوده آن کــــه رنج جهان را کشید و رفت
خشنود آن کــــه بانگ خدا را شنید و رفت
در حیرتــــــم که عمر شتابنده چون گذشت
گویی نسیم بود که بــــــــرگل وزید و رفت
بی بهره آن که عمر گران را به زر فروخت
سودی نکرد و ننگ ابـــــــــد را خرید رفت
بر شاخ عمر ما گل فرصت شکفت و ریخت
صد آفرین به همت آن کس که چید و رفت
از تخت ناز خواجه به خواری فتاد و مرد
در مهد خاک مــــــــــرد خدا آرمید و رفت
این بـــــــاغ غیر داغ عزیزان گلی نداشت
خوشبخت آن پرنده کزین جــا پرید و رفت
گفتم بـــــــه یار حاصل عمر عبث چه بود
اشکش دوید بر رخ و آهی کشید و رفت.

***********

بانو وحیده جغاره گی "آذر" این سرودۀ استاد فدایی را خوشخوانی کرد:

بگـذار بگـذریم
گر از جوار کوی تو یک بار بگذریــم      جانا زجان به شیوۀ  ایثار بگـــــذریـم
حسرت کش امیــد وصالیم باک نیست      از جان اگر به حسرت دیــدار بگــذریم
ما را صفای گلشن آزادگی خوش است      صد بار اگر به ساحت گلــزار بگــذریم
عـــزلت نشین سایــۀ دیــوار ظلمتـیـم      بــرخـیــز تا ز سایۀ دیــوار بگــــذریم
با گـــــردبــــاد حادثـــه در دشت آرزو     سر گشته ایم تا که چو پرکار بگـذریم
شادیـم کـــز قلمــرو نیـــرنگ روزگار      آزاد و پر گشوده و هشیار بگـــــذریم
تا روزنی به سوی حقیقت کـنـیـــم باز     زین تنگنای مغلطه، بگـــذار بگــذریم
از گفت حـــق هــراس نداریم زیـنهار     منصوروار اگـــر به سر دار بگــــذریم
عـمــــریـست رهسپـار دیار مُحـبـتـیـم     تا کی به کـوی دوست سبکبار بگـذریم
مائــیـم و غصۀ شب دشوار زنــــدگی
"بگذار تا ازین شب دشوار بگـذریم"

 
*************************

در ادامه آقای عبدالحمید مطهری سرودۀ با محتوائی را از شاعر گرانمایه، حضرت ناصر خسرو قبادیانی خوشخوانی کرد:


 

روزی ز سر سنگ عقابی به هوا خاست

                                        وندر طلب طعمه پر و بال بیاراست

بر راستی بال نظر کرد و چنین گفت

                                     امروز همه ملک جهان زیر پر ماست

بر اوج چو پرواز کنم از نظر تیز

                                       می‌بینم اگر ذره‌ای اندر ته دریاست

گر بر سر خاشاک یکی پشه بجنبد

                                      جنبیدن آن پشه عیان در نظر ماست

بسیار منی کرد و ز تقدیر نترسید   

                              بنگر که از این چرخ جفا پیشه چه برخاست

ناگه ز کمینگاه یکی سخت کمانی    

                                   تیری ز قضا و قدر انداخت بر او راست

بر بال عقاب آمد آن تیر جگر سوز   

                          وز عرش مر او را به سوی خاک فرو کاست

بر خاک بیفتاد و بغلتید چو ماهی

                           بگشود پر خویش سپس از چپ و از راست

گفتا: عجب است این که ز چوبی و ز آهن

                               این تیزی و تندی و پریدن ز کجا خاست؟

بر تیر نظر کرد و پر خویش بر او دید

                                گفتا: ز که نالیم که از ماست که بر ماست!

 آقای رحیم "آذر" در همین هفته در کانون مهتاب از سروده های خودش چنین خوشخوانی کرد:
 
یأس های انباشته
 مردی را به خاک می کشند
در هوای مه آلود
                       دردناک
                               و یأس.
در این یأس های  انباشته
     باغ در قبضه ی جهل است
                                    تا هنوز،
سروهای تناور سر بریده،
سبزه زاران خشکیده
گندمزاران زیر هجوم ملخ 
                                    در حال نابود شدن است؛
و
 شهر در هیاهوی جنون زده گان ارتجاع.
*** 
ببین رفیق!
چه گونه دست توطئه
     در انظار همرزمان
        انسانی را  به جُرم خرد داشتن
                                   به زمین می کشد
                                               با منطق جهل
                                                     در این شب سیاهِ نافرجام.
و ما 
دراین شهر تهی از انسان
    برای چه
        و برای کی
                  سکوت می کنیم؟

 
******************
 آقای نجیب الله احمدی سرودۀ قشنگی را از شاعر درد آشنا استاد شهر یار خوشخوانی کرد.

 

پیرم و گاهی دلم یاد جوانی می‎کند        بلبل شوقم هوای نغمه ‎خوانی می‎کند

همتم تا می‎رود ساز غزل گیرد به دست    طاقتم اظهار عجز و ناتوانی می‎کند

بلبلی در سینه می‎نالد هنوزم کاین چمن    با خزان هم آشتی و گل‎فشانی می‎کند

ما به داغ عشقبازی‎ ها نشستیم و هنوز   چشم پروین همچنان چشمک‎پرانی می‎کند

نای ما خاموش ولی این زهره‎ی شیطان هنوز   با همان شور و نوا دارد شبانی می‎کند

گر زمین دود هوا گردد همانا آسمان        با همین نخوت که دارد آسمانی می‎کند

سالها شد رفته دمسازم ز دست اما هنوز   در درونم زنده است و زندگانی می‎کند

با همه نسیان تو گویی کز پی آزار من    خاطرم با خاطرات خود تبانی می‎کند

بی‌ثمر هر ساله در فکر بهارانم ولی     چون بهاران می‎رسد با من خزانی می‎کند

طفل بودم دزدکی پیر و علیلم ساختند       آنچه گردون می‎کند با ما نهانی می‎کند

می ‌رسد قرنی به پایان و سپهر بایگان       دفتر دوران ما هم بایگانی می‌کند

شهریارا گو دل از ما مهربانان مشکنید    ور نه قاضی در قضا نامهربانی میکند

****************
در اخیر برنامه آقای سهیل سلطانیار طنزی از علیرضا عالی پیام (هالو) به این شرح خوشخوانی کرد.

 
ابن شکاک
من همیشه همه جا مشکوکم
به خودم یا به شما مشکوکم
هر کسی گفت: رضا نوکرتم
من به این لفظ رضا مشکوکم
این چرا گفت برو؟ ... شک دارم
او چرا گفت بیا؟ مشکوکم
شک برم داشته مانند دکارت
به همه فلسفه ها مشکوکم
گاه چپ می زند و گاهی راست
من به بام دو هوا مشکوکم
هر کجا دست قضا و قدر است
هم قدر هم به قضا مشکوکم
سنگی از غیب شکست آیینه
من به آیینه چرا مشکوکم؟
خودکشی کرده یکی در زندان
واجبی؟ نه! به حنا مشکوکم
نه فقط نوع صدا سیمایی
من به هر نوع صدا مشکوکم
فضلا و عرفا جای خودش
من به کل علما مشکوکم
شک ندارم به قبا و به عبا
آن چه در زیر عبا، مشکوکم
شیخ می‌گفت همه دشمنِ ماند
اوبه هربی سر وپا مشکوک است
نان اگر نیست سر سفره‌ی خلق
او به شخص اوباما مشکوک است
هر گرسنه که ز بدبختی مرد
او به آن گشنه گدا مشکوک است
هر ندایی که سرود آزادی
او به آن صوت و ندا مشکوک است
گوید این ها همه جیره خوارند
او به مامور سیا مشکوک است
گفتم ای شیخ نترس از دشمن
من به خیل رفقا مشکوکم
گرگی آمد رمه را با خود برد
من به چوپان شما مشکوکم
عده ای سیر و شکم هاشان پر
به سکوت فقرا مشکوکم
شیخ می گفت خداوند ده است
از همین رو به خدا مشکوکم
آسمان بار امانت نکشید
تو ببین تا به کجا مشکوکم
همه جا پر شده حرف بودار
من به بوگیر خلا مشکوکم
نه فقط شخص شخیص هالو
که به کل شعرا مشکوکم

این بود چکیدۀ از بزم مهتاب در یک شب زمستانی با بارانی از بارش و برف که خدمت فرستاده شد .

                                                www.razmendagan.com                                                                                     afgrazm@gmail.com