www.razmendagan.com                                                                                                         afgrazm@gmail.com  


کانون فرهنگی ادبی مهتاب

۱۶ نوامبر ۲۰۱۶

 

بشنوید ازما صدای درد را

 

شام پنجشنبه ۲۰ عقرب (آبان)۱۳۹۵ خورشیدی کانون فرهنگی مهتاب پیوست با برنامه های گذشته بزمی با اشتراک اساتید دانشگاه، شعرای جوان و پیشکسوستان عرصه ی شعر  بر گزار کرد.

بزم با گردانندگی جوان آگاه و با استعداد، محمد رضا خانی آغاز شد.
جوانان شاعر و شعر دوستان سروده های مورد علاقۀ خود را با شور و علاقه مندی خاصی خوشخوانی کردند. که از جمله آقای نجیب الله احمدی سروده ای را از حضرت ابوالمعانی به این شرح خوشخوانی کرد:

 

سرشکم نسخۀ دیــــوانۀ کيست       جگر آئينه دارشــــــــانۀ کيست

جنون مي جوشد از طرز کلامم        زبانــــــم لغزش مستانۀ کيست

دلم گـــــر نيست فانوس خيالت        نفس بال و پر پروانۀ   کيست

زخــــود رفتم ولي بوئي نبردم         که رنگم گردش پيمانۀ کيست

خموشي ناله مي گردد مپرسيد         که آن نـــــاآشنا بيگانۀ کيست

نـــــــدارد مزرع امکان دميدن          تبسم آبيار دانـــــــــــۀ کيست

نياورديم مژگاني فــــــــــراهم          نمک پاش جگرافسانۀ کيست

شعورم رنگ گرداندازکه پرسم         زخود رفتن ره کاشانۀ کيست

گدازدل که سيل خانمان هاست         عرق پروردۀ دیــــوانۀ کيست

دل عاشق بـــــه استغنا نيرزد       خموشي وضع گستاخانۀ کيست

به پيري هم نفهميديم افسوس       که دنيا بـــــازي طفلانۀ کيست

به ديروکعبه کارت چيست(بيدل)

اگر فهميده ئي دل خانۀ کيست

 
دوشیزه عایشه سروده مورد علاقه اش را خوشخوانی کرد که چکیده ای از  این سروده:
 

باز از افلاک مــــــــــــــی آید فغان

پر شده از ظلم و طغیان این جهان

 
این پلیدان جسم را بی سر کنند
کودکان را  زار و بی مادر کنند

 
دیدگانم،  نم نم از بــــــاران غم
جان ما خسته شد از ظلم و ستم

 
اینکه دیدی سینۀ چاک منست
پاره های قلب غمناک منست

 
بشنوید ازما صدای درد را
از دل ما ناله های سرد را
***********
 
آقای ارمان عطایی سروده ای را از مهدی سهیلی با این مضمون خوشخوانی کرد:

 
ای همنشین ای هم زبان ای وصله ی تن!

ای یادگار روزهای خوب و شیرین!

مژگان ما چون برگ کاج زیر باران -

از اشکها گوهر نشان است!

در پرده پرده ی چشم ما چون ابر خاموش

اشکی نهان است!

ای هم زبان ای وصله ی تن!

ما آمدیم از دشت ها از آسمان ها

بر اوج دریاها پریدیم

تا عاقبت اینجا رسیدیم!

با من بمان شاید پس از این یکدیگر را ندیدیم!

یک لحظه رخصت ده سرم

را بر شانه ات بگذارم ای دوست!

تا بشنوی بانگ غریبی هایم را!

من با توام یا نه؟!

نمی دانم کجایم!

من دانم و تو

رنجی که در راه محبت ها کشیدیم...

تو دانی و من

عمری که درصحرای محنت ها دویدیم

ای جان بیا با هم بگرییم

شاید که دیگر

از باغ های مهربانی گل نچیدیم

ای جان بیا با هم بگرییم

شاید پس از این یکدیگر را هرگز ندیدیم!

این انجماد بغض را در سینه بشکن

از شرم بگذر

سر را بنه بر شانه ام چون سوگواران

چشمان غمگین را چنان ابر بهاران

بارنده کن

بر چهره ام اشکی بباران

آری!

بیا با هم بگرییم

به یاد یاران و دیاران!

ای هم سخن! ای هم نفس! ای دوست! ای یار!

این لحظه های تلخ وداع است!

در چشم ما فریاد غمگین جدائیست

فردا میان ما حصار کوه و دریاست!

ما خستگانیم!

باید کنار هم بمانیم

با هم بگرییم

با هم سرود تلخ غربت را بخوانیم!

آخ....!!

عجب دردیست یاران را ندیدن

رنج گرانیست بار فراق نازنینان را کشیدن

اما چه باید کرد ای یار؟!

باید ز جان بگذشتن و بر جان رسیدن

می لرزم از ترس

می ترسم که این دیدار آخر باشد ای دوست!

ای همنشین ای هم زبان ای وصله ی تن!

ای یادگار روزهای خوب و شیرین!

هنگام بدرود-

وقتی چو مرغان از کنار هم پریدیم

وقتی به سوی آشیان ها پر کشیدیم

دیگر ز فرداهای نا مبهم نا امیدیم

شاید که زیر آسمان دیگر نماندیم

شاید که مردیم

شاید که دیگر

با هم گل الفت نچیدیم

باید به کام دل بگرییم

شاید پس از این یکدیگر را هرگز ندیدیم
 

و در اخیر این بزم آقای حمیدالله بهشتی سرودۀ را زیر عنوان طلای سرخ (زعفران) از شاعر گرامی فضل الله زرکوب با این شرح خوشخوانی کردند که مورد استقبال حاضرین محفل قرار گرفت:
 

طلای سرخ
ای هَریـــوایِ کهن! ای سرزمینِ باستان!
                         ای که نام دیگرت باشد بهشتِ این جهان
بر ندارد خاکِ پاکت نَخوت و کبر و غرور
                         سر فُرو نارد هوایت بـــر شکوهِ کهکشان
ای نگینِ روشنِ کلکِ خراسانِ بـــــزرگ!
                          زیرِ هر سنگِ تو پنهان؛ گنجهایِ شایگان
رودکی گر مولیان و ریگ آمــــو را سرود

                        من به سلما و هَریرود تــــو بگشایم زبان
آن هَرِیرودی که ماراسنگ‌سنگش بِستریست
                        در لَطافت چون پَرِ قو، در ظرافت؛ پرنیان
آب صافش کوثر و بــــــاد بهارش دلپذیر
                           ریگ نرمش سرمۀ دلخواه چشم حوریان
نقشۀ باغ بهشت از بــــاغهای چِشت او
                           نهرهایش جویهای کــــوچکی از شافلان

سبزوارش سبزه‌ زار و مَرغزاری بی‌بدیل
              "کوهسانش" عین کُشک وکوشک‌هایش کوه ‌سان
گر به شهر آرد مربای بهی را اوبهی
                    از عسل نامی نخواهی دید و از کندو؛ نشان
جشن انگوری که می‌گیرند عین محشر است
                           تاکهای میفُروشش از کَرُخ تا غوریان
گر بروید روی گوری تاکی از انگورِ وی
                        مردۀ صدساله گردد شرزه ‌شیری پهلوان
این جهان تلخ را زنبور؛ شهدستان کند
                    چون زند یک بوسه بر انجیرِ سرخِ زنده‌جان
*****
گرچه پیش از این؛ میان کورۀ داغ تموز
                             اشک می‌بارید بهر قطره ‌آبی باغبان
خنده می‌کرد آسمان و چشمِ دهقان می‌گریست
                            ابر؛ می‌غرید چون دیو سیاه بی‌عِنان
خَرمن ما از هجوم سیل؛ ویران بود؛ لیک!
                       روز و شب می‌گشت با آن آسیاب دیگران
خفتگان بودیم و خِیلِ شبروانِ شب‌ تُبار
                            ساختند از استخوانِ سینۀ ما نردَبان
گرگهای تشنه ‌بر‌خون، خیمه ‌شب ‌بازانِ شوم
                  تاختند و سخت!!!؛ بر این گلَّه در نقشِ شَبان
پیرکفتاران و روباهان و مشتی لاشخوار
                            در میانِ بیشۀ شیران گُزیدند آشیان
کورموشانی که می ‌بینی کمر را بسته ‌اند
                  گر بیاید موش از این سوراخ؛ بُگریزند از آن
در بِساطِ پهلوانانِ دروغین؛ آه! آه!
                  کز تَهَمتَن دسته ‌گرزی مانده، از آرَش؛ کمان
*****
زین پس ای کاج سُتُرگِ سربُلندم شاد زی
                          کز تبرداران نخواهد بود بر تو پاسبان
زان که بر بازوی گُردان جوانت خورده است
                    مُهرِ عیاری ز "واخان" تا "زَرَنجِ" سیستان
ما ز پشت رُستمیم و... پهلوان در پهلوان!
                       رَخشهامان نگذرد با کوکنار از هفتخوان
پیکهای مُلک أُمِّیدیم؛ نه دیوان بیم
                          شبچراغیم و به‌چاه ‌افتادگان را ریسمان
*******
مژده بادت چون هَریرود تو آبِستن شده
                             از هَریوا زاده‌ای با نام سلمایِ جوان
چون ببیند؛ با سرانگشتان چه بَشکن ها زند!
                             زایشِ لُولی‌ وشانِ ابر را در آسمان
در دل او ماهیان؛ بیخار می‌ رقصند؛ مست
                        رودها در رودها لبخند بر لب های‌ شان
باغبان! ای باغبان! ای باغبان! ای باغبان!
                       ای که باشد پینۀ دست تو مرهم های جان
روزگارانی گر از این جادۀ ابریشمین
                      حُلَّه‌ها می‌ رفت هر سو کاروان در کاروان
غم مخور چون می‌رود زین پس قطار اندر قطار
                         زعفرانت جای ابریشم به نام "شَهپَران"
مِهرگان و جشنِ نوروزت گر از دیروز بود
                        نسل امروزت بر آن افزود جشنِ زعفران
ای طلاهای سیاه و زرد! دامن در کشید!
                           زان که می‌آید طلایِ سرخِ ما دامنکشان
این طلای سرخ؛ دارد نام های دیگری
                             از قبیلِ تاجِ جمشید و درفشِ کاویان
زعفران؛ تنها؛ گیاهی نیست بر روی زمین
                  سوسنی‌ دامان و زرین ‌برگ و فصلی؛ میهمان
زعفران؛ مهر است، لبخند است، پیوند است وعشق
                       هدیه ‌ای پاک از خدایِ عاشقی؛ بر مردمان
*****
زعفرانکارا! کشاورزا! به بیل خود ببال
                     زان که دستت لایق بوسیدن است و جاودان
بر زمین بنشان نهال مهر؛ در نوروزِ پاک
                  کهکشانها عشق؛ خَرمن کن به فصل مهرگان

 
این بود خلاصه ای از بزم این هفتۀ کانون مهتاب که خدمت ارسال شد تا علاقه مندان عرصه ی شعر و ادب از آن مستفید شوند . با مهر

                                                www.razmendagan.com                                                                                     afgrazm@gmail.com