www.razmendagan.com                                                                                                         afgrazm@gmail.com  


کانون فرهنگی ادبی مهتاب

۱۵ آگست  ۲۰۱۷

 

بارها گریستم 
 

هفته های پیاپی می شود که مردم افغانستان  شاهد کشتار، قتل عام، انفجار و انتحار توسط جباران زمان هستند و عزیزان شان را ازدست می دهند.

کانون فرهنگی ادبی مهتاب هم وظیفه و رسالت خود می داند تا ازین سیاه بازی های حکام جابر و ستمگر که بر مردم افغانستان ظلم روا می دارند نکوهش کند و دربرنامه های شب شعر هفته وار در سوگ این عزیزان به ماتم بنشیند.

پنجشنبه 19/5/1396خورشیدی این هفته کانون مهتاب محفل شعر خوانی خود را با گردانندگی بانو ناهیدمطهری سوگوارانه در ماتم سربریده های میرزاولنگ سرپل برگزار کرد.

درابتدای این محفل، شاعر آزاده داوود عرفان از سروده های خود چنین خوشخوانی کرد:

 

اولین بار 
داشتم می گریستم 
وقتی خدا با دستانش
بر صورتم طرحی از لبخند می کشید
فرشته ها حیرت زده 
اشک هایم را پاک می کردند
تا لبخندم صیقل بخورد
داشتم لبخند می زدم 
که قابیل گفت
اینجا جای لبخند زدن نیست
و من برای دومین بار گریستم
سومین بار گریستم 
وقتی زئوس در دخمه های تاریک 
بر مهربانی ام می خندید
من گریستم دوباره
وقتی بر پیشانی ام مهر بردگی زدند
وقتی جسدم را 
لای سنگ های اهرام ثلاثه گذاشتند
و از خاک من ابولهول ساختند
گریستم 
وقتی در میان گرد و غبار سم ستوران 
لهم کردند
و وقتی که صف های سربازان 
جنگ های جهانی را آذین بستم
بارها گریستم 
وقتی توپخانه ها 
از خانه هایم تپه ساختند 
و بمب های شیمیایی 
اکسیژن را فراری دادند
من گریستم 
وقتی بمب اتم 
(نشان افتخار برادرانم)
عامل بازدارندگی نفس کشیدنم شد. 
آری! 
هنوز دارم می گریم 
در خیابان های خاورمیانه 
و افغانستان دردمند
فرشته ها 
دیگر حیرت نمی کنند
می گریند!

**************
میلاد اکبرزاده سرودۀ را از زنده یاد فروغ فرخزاد(دیوشب)خوشخوانی کرد.

 

لای لای، ای پسر کوچک من

دیده بربند، که شب آمده است

دیده بربند، که این دیو سیاه

خون به کف، خنده به لب آمده است

سربه دامان من خسته گذار

گوش کن بانگ قدمهایش را

کمر نارون پیر شکست

تا که بگذاشت بر آن پایش را

آه بگذار که بر پنجره ها

پرده ها را بکشم سرتاسر

با دو صد چشم پراز آتش و خون

می کشد دمبدم از پنجره سر

از شرار نفسش بود که سوخت

مرد چوپان به دل دشت خموش

وای، آرام که این زندگی مست

پشت در داده به آوای تو گوش

یادم آید که چو طفلی شیطان

مادر خستۀ خود را آزرد

دیو شب از دل تاریکی ها

بی خبر آمد و طفلک را برد

شیشۀ پنجره ها می لرزد

تا که او نعره زنان می آید

بانگ سر داده که کو آن کودک

گوش کن، پنجه به در می ساید

نه برو، دور شو ای بد سیرت

دور شو از رخ تو بیزارم

کی توانی بربائیش از من

تا که من در بر او بیدارم

ناگهان خاموشی خانه شکست

دیو شب بانگ برآورد که آه

بس کن ای زن که نترسم از تو

دامنت رنگ گناه است، گناه

دیوم اما تو زمن دیوتری

مادر و دامن ننگ آلوده!

آه، بردار سرش از دامن

طفلک پاک کجا آسوده؟

بانگ می میرد و در آتش درد

می گدازد دل چون آهن من

میکنم ناله که کامی، کامی

وای بردار سر از دامن من

****

فرهیختۀ گرامی، بانو حقیار این سرودۀ زیبای زنده یاد مشیری را خوشخوانی کرد:

از همان روزی که دست حضرت قابیل

گشت آلوده به خون حضرت هابیل

از همان روزی که فرزندان آدم

زهر تلخ دشمنی در خون شان جوشید

آدمیت مُرد !

گرچه آدم زنده بود

از همان روزی که یوسف را برادرها به چاه انداختند

از همان روزی که با شلاق و خون دیوار چین را ساختند

آدمیت مُرده بود !

بعد، دنیا هی پر از آدم شد و این آسیاب

گشت و گشت

قرنها از مرگ آدم هم گذشت

ای دریغ
آدمیت برنگشت؛
قرن ما،

روزگار مرگ انسانیت است

سینۀ دنیا ز خوبی ها تهی است

صحبت از آزادگی، پاکی، مروت ابلهی است

صحبت از موسی و عیسی و محمد نابجاست

قرن موسی چمبه هاست

روزگار مرگ انسانیت است

من که از پژمردن یک شاخه گل

از نگاه ساکت یک کودک بیمار

از فغان یک قناری در قفس

از غم یک مردِ در زنجیر، حتی قاتلی بر دار

اشک در چشمان و بغضم در گلوست

وندرین ایام 

زهرم در پیاله زهر مارم در سبوست

مرگ او را از کجا باور کنم!

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

وای جنگل را بیابان می کنند

دست خون آلود را در پیش چشم خلق پنهان می کنند

هیچ حیوانی به حیوانی نمی دارد روا

آنچه این نامردمان با جان انسان می کنند

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست

فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرُست

فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست

در کویری سوت و کور

در میان مردمی با این مصیبت ها صبور

صحبت از مرگ محبت، مرگ عشق

گفتگو از مرگ انسانیت است ...

****

سیر حریری از شاعر زیبا کلام، عفیف باختری، خوشخوانی کرد.

مرا به حال خودم زرد و زار بگذارید

                          دلم گرفته از این روزگار، بگذارید

ولو نیاید و تا مرگ یاد من نکند

                           مرا به حال خودم انتظار بگذارید

به جای راندنم از باغ تان به لب‌هایم

                  دو بوسه سیب و دو مصرع انار بگذارید

مرا به منصب و القاب سرخ و سبز چه کار؟

                          شما تخلص تان را بهار بگذارید

به رسم خاطره پروانه‌های بی جان را

                             میان دفتر تان یادگار بگذارید

خوشا به حال شما و دو چرخه رانی تان

                      مرا به چرخ زدن روی دار بگذارید

زمانه زهر، هوا زهر، خنده هایم زهر

                      مرا به حال خودم زهر مار بگذارید

***

شاعر جوان و آزاداندیش مصطفی مشعل از سروده های خود خوشخوانی کرد.

سلام و درود!

هرچند اين سوْال شما بي دليل نيست

                                    حلال مشكلات وزير و كيل نيست

هر گونه دل بخواه اگر چيده ميشوند

                                قطعا به جز پياده يكي شاه ايل نيست

يا هم اگر كه چيده شود درد مزمن است

                       از جنس عشق و عاطفه، از اين قبيل نيست

مردم! قرار مان سر جاده صبا بخير

                                     ما ميرويم باز پياده، صبا بخير

در كفش مان- شما كه بدانيد- سنگ نيست

                           والله به دست هيچ يك مان تفنگ نيست

آزاده ايم، بيرق آزادگي ستيم

                                ما جيرخوار احمد و محمود نيستيم

نقش بزرگ هر يكي در اتحاد ماست

                             اينك همين مظاهره نقش جهاد ماست

مردم! قرار مان سر جاده صبا بخير

                                   ما ميرويم باز پياده صبا بخير

جمعي جوان و هيچكسي هم اسير نيست

                             فردي به نام نوكر شاه و وزير نيست

ديگر شعار هر يكي سازندگي شود

                             تا بعد ازين به خانۀ مان زندگي شود

بايد دراين ميانه كمي هم اميد داشت

                           گاهي به حكم عاطفه شعر سپيد داشت

---------
 

سایه حریری، دختر جوان با احساس و با استعداد، این سرودۀ میهنی را خوشخوانی کرد:


دیدی؟ چه سهل و ساده وطن را فروختیم

این خــــانــــــــۀ قدیم و کهن را فروختیم

بستیم تـــــــــا ابـــــــــد دهن اعتراض را

از لب حدیث وحرف و سخن را فروختیم

سخت است باورش، چه بگویم برای تان؟

از گور هـــــر شهید کفن را فـــــروختیم

هر جــــــــا درون خانۀ هر اجنبی شدیم

اینگونه روسپی شده، تن را فروختیم

نفرین به این معامله و فکر خام مــــا

حتی که عضو عضو بدن را فروختیم

حالاچه پشت سرحد ومرزش گرفته ایم

ما خودکه کوه ودشت ودمن رافروختیم

 

این بود چکیدۀ از ماتمسرای کانون مهتاب که خدمت ارسال شد تا در دسترس علاقه مندان قرار گیرد.

 


                                                www.razmendagan.com                                                                                     afgrazm@gmail.com