www.razmendagan.com                                                                                                         afgrazm@gmail.com  


                                   کانون فرهنگی ادبی مهتاب

                                           ۸ مارچ ۲۰۱۷

 

 

آدینه شب مهتاب

آدینه شب این هفته 12/12/1395 خورشیدی کانون مهتاب بزم شعر خوانی آراست. این محفل با اشتراک اساتید بزرگوار عرصه ی شعر و جوانان شاعر و شعر دوستان با گردانندگی جوان پرتلاش آقای                                     

فرهمند آغاز شد.                                      

در ابتدا  گرداننده،  محفل را بااین سروده ی با محتوا از شاعر گرامی علی صفری  ستاره باران کرد:                                   

 

بی تو جای خالی ات انکار می خواهد فقط           زندگی لبخند معنا دار می خواهـــــــد فقط
چشمها بـــــــــــه اتفاق تازه عادت می کنند          سر اگر عاشق شود، دیوار می خواهد فقط
با غضب افتاده ام از چشم های قهوه ایت              حال و روزم قهوۀ قاجار می خواهد فقط
حق مــــن بودی ولی حالا به ناحق نیستی         حرف حق هر جور باشد دار می خواهد فقط
 
نیستی حتی بــــــــرای لحظه ای یادم کنی         انتظار دیدنت تکرار می خواهـــــــــد فقط
بغض وقتی می رسد، شاعرنباشی بهتراست      بغض وقتی گریه شد، خودکارمی خواهدفقط
چشم هــــــای خیسم امشب آبروداری کنید        مرد جای گریه اش سیگار می خواهد فقط

 

شاعر جوان آقای رامین رحیمی از سروده های خود خوشخوانی کرد.

 

در شهر شما عاشق دیـــــوانه زیاد است!
 وقتیکه دو گیسوی تو فرمانده باد است
چون مـــــــادر دل دوخته بر چشم یتیمش 
 چشمان من هرلحظه به دیدارتوشاد است
می خواستم از عشق بــــــــرایت بنویسم
 افسوس،صد افسوس که کمبودسواداست
معتادم و هــــــــــــر چند نمی بینمت اما
 یک دیدن تو لازمه ی ترک مـــــواد است
در دایره ی عشق تـــــــــو افتاده ام آری!
 عشق تو مراد است ومراد است ومراد است

 

آقای عبدالحمید مطهری عاشقانه ی را از شاعر گرامی شهراد میدری خوشخوانی کرد.

 

چه حالی میدهد دستت به دستِ یار بگذاری
قراری خیس در بارانِ گندمزار بگذاری

مرا دعوت کنی تا باغِ عطرآگینِ فیروزه
به برگِ هر درختی شعری از عطار بگذاری

بهشت و شُرشُرِ رود و کباب و آتش و دود و
اجاقی چاق و قلیانِ دوسیبی بار بگذاری

نسیمت تخت وابرت رخت ومویت لخت و رامت بخت
به پایت رقصِ خلخال و به دستت تار بگذاری

پیانو از نسیم و برگ، سنتور از نمِ باران
همآوا با قناری پنجه بر گیتار بگذاری

خیالش هم قشنگ است اینهمه توصیفِ شیدایی
اگر این گونه با من وعده یِ دیدار بگذاری

شود شرمندۀ زیبایی ات استادِ نستعلیق
در آیینه اگر خطی بر آن رخسار بگذاری

تصور کن چه خواهد شد بگویی "دوستت دارم"
شبی که بر دهانم بوسه با اقرار بگذاری
 

ستاره در ستاره میشمارم عشق در چشمت
در آغوشت مرا تا صبح اگر بیدار بگذاری

شبِ موهایِ خود را پس زدی از چاکِ پیراهن
که منت بر سرِ خورشیدِ کج رفتار بگذاری

گذشت این خواب ومن بی تاب ودل برآب ودراعجاب
که بر رف قاب و شعری ناب و یک خودکار بگذاری

برای این که مجنون باز برگردد به این دنیا
خدا می خاست در دل گامِ لیلی وار بگذاری
 

***********************************
شاعر جوان و فرهیخته، بانو فاطمه فرحت، یکی از سروده های با محتوای خود را خوشخوانی کرد.

 
گر امروز سنگي را نثار جان تواني كرد
 خدا داند مرا فردا چطور حيران تواني كرد!!
مني كه گنج پنهانم درون سينۀ سنگ ها
 اگر كشفم كني آيا كمي جبران تواني كرد؟
پرنده نيستم اما بداني بد نباشد اين: 
 كبوتر گر شكست بالش كجا رقصان تواني كرد؟!
خلاف ذهن محدودت، وسيع است ايده هاي من
 حصاري در مغاكم كن، مرا نادان تواني كرد؟!
اگر از شاخه بشكستم سر از نو ريشه روئيدم!
 صنوبر ام، نه ان بيدي كه تو لرزان تواني كرد!
به سنگ بستي مرا گاهي سرم از تن جدا كردي 
 گمان بردي به اين شيوه مرا ويران تواني كرد؟!
نمادي از دلِ سنگم،به غم ها گر بيآميزي
 مرا كه زادۀ دردم، كجا گريان تواني كرد!؟
تظلم مي كني تا من از اين ميدان بگريزم!!
 چه فكر كردي كه نابودم چنين آسان تواني كرد؟!
مرا هر قدر مي خواهي به حجم خانه زندان كن!
 ولي انديشه هايم را كجا پنهان تواني كرد ؟!

 

بانوی فرهیخته ناهید جان مطهری غزلی را از سروده های حضرت ابوالمعانی بیدل خوشخوانی کرد.

 

چو سرو از ناز بر جوی حیا بالیدنت نازم

چو شمع از سرکشی دربزم دل نازیدنت نازم

همه موج شکفتن می‌چکد از چین پیشانی

گلستان حیا در غنچگی پیچیدنت نازم

گهی از خنده گاهی از تغافل می‌بری دل را

دقایق های نـــــاز دلبری فهمیدنت نازم

بــــــــه بازار تمنا  گوهر بحر تغافل را

به میزان عیاری هرزمان سنجیدنت نازم

زبان شانه می‌گوید به زلف فتنه پیرایت

که با این سرکشیها گردسر گردیدنت نازم

ز شبنم اشک می‌ریزد صبا ای غنچه برپایت

بـــــــه حال ‌گریهٔ آشفتگان خندیدنت نازم

به دست مردمان دیده صبح وصل او بیدل

گــــــل حیرت ز گلزار تماشا چیدنت نازم

 

فرهیختۀ گرامی آقای بهشتی از غزلهای ناب حضرت حافظ خوشخوانی کرد.

 

بیا که قصر امل سخت سست بنیادست       بیار باده که بنیاد عمر بــــــر بادست

غلام همت آنم که زیـــــــر چرخ کبود       ز هــــــر چه رنگ تعلق پذیرد آزادست

چه گویمت که به میخانه دوش مست وخراب  سروش عالم غیبم چه مژده‌هــــــا دادست

که ای بلند نظر شاهباز ســـــــدره نشین      نشیمن تو نه این کنج محنت آبادست

تـــــو را ز کنگرۀ عرش می‌زنند صفیر      ندانمت که در این دامگه چــــه افتادست

نصیحتی کنمت یــــاد گیر و در عمل آر      که این حدیث ز پیر طریقتم یـــــادست

غم جهان مخور و پند من مبر از یاد       که این لطیفۀ عشقم ز ره روی یادست

رضا به داده بده وز جبین گره بگشای        که بر من و تو در اختیار نگشادست

مجو درستی عهد از جهان سست نهاد        که این عجوزه عروس هزاردامادست

نشان عهد و وفا نیست در تبسم گل       بنال بلبل بی دل کـــــــه جای فریادست

حسد چه می‌بری ای سست نظم برحافظ

قبول خاطر و لطف سخن خدادادست

 

این بود چکیده ای از داشته های محفل شب شعر کانون فرهنگی ادبی مهتاب که خدمت فرستاده شد تا در دسترس فرهنگیان کشور قرار گیرد. ممنون از همکاری صمیمانه ی شما.

 


www.razmendagan.com                                                                                                  afgrazm@gmail.com