File:Afghanistan Statua di Budda 1.jpg                                           

www.razmendagan.com                                                                                                                  afgrazm@gmail.com 


لاله

۱۶ اکتوبر ۲۰۱۴

 

Text Box: لاله
 
تاریخ حزب کار آلبانی
 
 
انستیتوی تحقیقات مارکسیستی لنینیستی در جنب کمیتۀ مرکزی حزب کار آلبانی
چاپ «نعیم فراشری» تیرانا 1969
 

 

 

 

 

 

 

 

        

 

                                                                                       قسمت پنجاه و یکم

 

دشواری های حکومت در آلبانی

طرد اشغالگران و استقرار حکومت توده ای به حزب کمونیست آلبانی وظیفه میداد که بر کشور حکومت کند و این وظیفه سبک تر از وظیفۀ سنگین رهبری جنگ رهائی بخش نبود. حزب ایمان بی تزلزل داشت که موفقانه از عهدۀ این وظیفه بر خواهد آمد و این ایمان مبتنی بود بر: «تجربۀ وی از جنگ رهائی بخش ملی، عزم جزم وی به پیش بردن انقلاب تا آخر، پشتیبانی پر توان توده های خلق از مشی سیاسی وی، و شور و شوق انقلابی فراوان توده ها.

اما حزب میبایست در این راه بر دشواری های بسیار غلبه کند.

آلبانی آزاد شده در وضع بسیار اسفناکی بسر می برد. جنگ لطمات عظیمی بر آلبانی وارد آورده بود. بنیاد اقتصاد لرزان بود. دشمن تمام پل ها را ویران ساخته بود. جاده ها، بندر ها و شبکۀ تلفون همه خراب شده بودند. نیروی برق وجود نداشت. معادن از استفاده افتاده بود. آن چند کارخانه ای هم که از ویرانی رسته بودند در اثر فقدان مواد اولیه کار نمی کردند. بیکاری در همه جا حکمروا بود.

کشاورزی نیز وضع بسیار ناگواری داشت. بخش مهمی از زمین ها بدون کشت مانده بود. یک سوم دام ها و به ویژه دام های کاری تلف شده بودند.

بازرگانی در اثر فقر و فقدان وسائل حمل و نقل فلج شده بود. صندوق تورم به حدود بی سابقه ای رسیده بود. مردم در آستانۀ زمستان لباس کافی نداشتند و بی مسکن و بی نان مانده بودند. خطر قحطی و اپیدمی بر کشور سایه افکنده بود.

چنین وضعی در اثر مبارزۀ نیرو های ارتجاعی داخلی و خارجی بر علیه قدرت توده ای باز هم وخیم تر میشد. طبقات سرنگون شده و بورژوازی امپریالیستی خارجی، پس از رهائی آلبانی، با یکدیگر به اتحاد نزدیک ضد انقلابی رسیدند.

هیئت های نمایندگی امریکا و انگلستان که پس از رهائی آلبانی ظاهراً برای تدارکِ به رسمیت شناخته شدن حکومت جدید در آلبانی مانده بودند به صورت مراکز جاسوسی، توطئه و خرابکاری در آمدند. هیئت های مذکور کوشیدند که کلیۀ نیرو های ارتجاعی را متحد ساخته به میدان نبرد بر علیه حکومت توده ای در آورند و آن را سرنگون سازند. خود طبقاتی هم که سرنگون شده بودند و زندگی غیر قانونی داشتند مسلحانه پشتیبانی میشدند. این گروه ها در صدد بودند که محیط عدم اطمینان بوجود آورند، دهقانان را بترسانند و از استقرار نظم و آرامش جلو گیرند. آنها در مورد کمونیست ها و کادر های فعال حکومت توده ای مرتکب اَعمال تروریستی میشدند. در ژانویۀ 1945 بقایای نیرو های ارتجاعی حتی به حمله بر کوپلیک دست زدند ولی در عرض چند ساعت در هم شکسته شدند. د رماه های ژانویه و فوریه، دار و دسته های ارتجاعی که در کوهستان های کِلمند پنهان شده بودند به کلی نابود گشتند.

نمایندگان بورژوازی ارتجاعی و مالکان بزرگ ارضی به سازمان دادن دسته های خصومت پیشۀ مخفی اقدام کردند، مانند دستۀ «سلطنت طلبان»، «سوسیال دموکرات»، «دموکراسی مسیحی» که به وسیلۀ هیئت های نمایندگی امریکا و انگلستان در تیرانا رهبری میشدند. طبقات سرنگون شده به سازمان دادن خرابکاری و انجام عملیاتی پرداختند که هدفش لطمه زدن به اقتصاد کشور بود. آنها در مبارزه با حکومت از پشتیبانی عناصر خصومت پیشه ای نیز که در صفوف جبهۀ دموکراتیک نفوذ کرده بودند برخوردار میگشتند.

خلق آلبانی پس از رهائی، بس انتظار داشت که روابط دولتی عادی با متحدانِ جنگ رهائی بخش ملیِ خویش داشته باشد. ولی محافل رهبری امریکا و انگلستان با کلیۀ وسائل از استقرار چنین روابطی جلو میگرفتند، بر حکومت توده ای فشار می آوردند و نیز نیرو های ارتجاعی داخلی را در مبارزه با حکومت تشویق میکردند.

امپریالیست های امریکا و انگلستان در صدد سازمان دادن مداخلۀ مسلحانه نیز بر آمدند و در 1945 درخواستند که تعداد اعضاء هیئت های نمایندگی نظامی آنها در تیرانا افزایش یابد و در ماه های مه و ژوئن 1500 تا 1700 افسر و تکنیسین از «ارتباطات نظامی» به آلبانی بیاورند تا به قول خودشان امر توزیع «کمک» را به عهده گیرند. این درخواست از طرف حکومت دموکراتیک آلبانی جداً رد شد.

امپریالیسم برای تدارک مداخلۀ مسلحانه به یونان سلطنتی و فاشیستی نیز متوسل گردید. دولت یونان به تحریک مستقیم امریکا و انگلستان در همان فردای رهائی آلبانی به تبلیغات وسیعی حاکی از ادعا های کهنه خویش در مورد الحاق آلبانی جنوبی دست زد، منظماً به تحریکات مرزی پرداخت و به تدارکات مختلف به منظور تهاجم مسلحانه مشغول شد، تهاجمی که میبایست با پیاده شدن نیرو های انگلیسی همراه باشد. خلق آلبانی در برابر این خطر جدید صفوف خود را بر گرد حزب فشرده تر ساخت و آماده گشت که به هر قیمتی شده از استقلال و تمامیت ارضی میهن خود دفاع کند.

 

ادامه دارد...


www.razmendagan.com                                                                                                 afgrazm@gmail.com