File:Afghanistan Statua di Budda 1.jpg                                           

www.razmendagan.com                                                                                                                  afgrazm@gmail.com 


لاله

۷ سپتامبر ۲۰۱۴

 

Text Box: لاله
 
تاریخ حزب کار آلبانی
 
 
انستیتوی تحقیقات مارکسیستی لنینیستی در جنب کمیتۀ مرکزی حزب کار آلبانی
چاپ «نعیم فراشری» تیرانا 1969
 

 

 

 

 

 

 

 

        

 

قسمت چهل وهفتم

 

تحکیم پایه های دموکراسی توده ای

رهائی قسمت اعظم کشور امکان داد که قدرت توده ای بسط و تحکیم یابد و فعالیت شورا های رهائی بخش ملی به وجه بی سابقه ای گسترده شود. کمیتۀ ضد فاشیست علاوه بر وظائفی که در مبارزۀ مسلح بر ضد اشغالگران بر عهده داشت به فعالیت پردامنه ای دست زد تا نظام دولتی و اجتماعی را سازمان دهد. کشور را از ویرانی بیرون آورد، اقتصاد را احیاء کند و به بازرگانی توسعه بخشد. در کلیۀ نواحی و شهر های آزاد شده، زندگی اقتصادی از سر گرفته شد. گروه ها و گردان های کار به نوسازی جاده ها و پل های خراب شده، مدارس و خانه های آتش گرفته پرداختند. مدارس باز شد و خدمات بهداشتی آغاز گردید. هیئت های رئیسۀ شورا ها ادارۀ کلیۀ موسساتی را که اهمیت اقتصادی داشت و نظارت بر مصالح ساختمانی را بر عهده گرفتند.

کمیتۀ ضد فاشیست تصمیم گرفت که اموال منقول و غیر منقول خیانتکاران را ضبط کند. رهنمود داد که وضع اراضی روشن شود و آماری از زمین های کشتمند و دام ها، از مالکان زمین و مالکان احشام، و از تعداد دهقانان بی زمین تهیه گردد. این اقدام نخستین تدارک رفرم ارضی بود که پس از رهائی کشور انجام گرفت.

توده های مردم با تمام قوا از اقدامات کمیتۀ ضد فاشیست و شورا های رهائی ملی پشتیبانی کردند و نظر به علاقه ای که به کمیتۀ ضد فاشیست داشتند خواستار آن بودند که بیدرنگ نامی را که در خور وظائف اوست یعنی نام دولت دموکراتیک آلبانی را اختیار کند. لزوم این امر از آنجا بود که اعتبار کمیتۀ ضد فاشیست به مثابۀ یگانه دولت خلق آلبانی افزایش یافته بود و رهائی کامل آلبانی مسلم به نظر میرسید.

این مسئله در دومین جلسۀ شورای ضد فاشیست رهائی ملی آلبانی که از 20 تا 23 اکتوبر 1944 در شهر آزاد شدۀ برات تشکیل شد مورد بررسی قرار گرفت. شورای ضد فاشیست رهائی ملی به اتفاق آراء تصمیم گرفت که کمیتۀ ضد فاشیست را به دولت دموکراتیک آلبانی بدل کند. دولت دموکراتیک در برنامۀ خویش که به تصویب جلسۀ شورا رسید در برابر خلق آلبانی متعهد میشد که تصمیمات کنگرۀ پرمت را دقیقاً به عمل در آورد، وظیفۀ خود میدانست که مبارزه رهائی سریع و کامل آلبانی را بیش از پیش توسعه و تقویت بخشد، استقلال ملی کشور آلبانی را محفوظ نگهدارد، قدرت شورا های رهائی ملی را تحکیم کند، به تامین حقوق افراد و دفاع از آن بپردازد.

دولت میبایست در قرارداد های سیاسی، نظامی و اقتصادی که بوسیلۀ رژیم زوغو با کشور های خارجی منعقد شده بود تجدید نظر کند و کلیۀ آنهائی را که به مصالح خلق و حکومت آلبانی زیان میرساند ملغی گرداند. برنامۀ دولت همچنین مقرر میداشت که با اتحاد شوروی و اعضاء اتحادیۀ ضد فاشیستی رابطه و همکاری نزدیک برقرار شود. دولت متعهد میشد که پس از رهائی کشور به سازمان دادن انتخابات دموکراتیک مجلس موسسان بپردازد تا مجلس مذکور شکل رژیم را به طور قطع تعیین و قانون اساسی کشور آلبانی را تدوین کند.

جلسۀ برات قانون شورا های رهائی ملی و قانون انتخابات آنها را تصوب کرد. تا آن موقع شورا های رهائی ملی، هم ارگان دولت بودند و هم ارگان جبهۀ رهائی بخش ملی. از این به بعد آنها فقط میبایست وظائف ارگان های قدرت دموکراتیک توده ای را انجام دهند. جبهه میبایست ارگان های جداگانۀ خود را بوجود آورد.

یکی از مهمترین تصمیمات جلسۀ برات عبارت بود از تصویب «اظهاریه حقوق افراد». اظهاریۀ مذکور تساوی کلیۀ افراد را در برابر قانون تامین میکرد: آزادی اجتماعات، آزادی کلام، آزادی جمعیت ها، آزادی مطبوعات، آزادی مذهب و وجدان، تساوی حقوق برای زنان، حق انتخاب شدن از سن 18، حق اقامۀ دعوا وغیره. «اظهاریۀ حقوق افراد» یکی از اسناد اساسی حکومت نوین دموکراسی توده ای بود.

تصمیمات دومین جلسۀ شورای ضد فاشیست رهائی ملی، مکمل و دقیق کنندۀ تصمیمات تاریخی کنگرۀ پرمت بود و پیروزی سیاسی تازۀ خلق آلبانی بر فاشیسم و ارتجاع داخلی به شمار می آمد. تصمیمات مذکور ضربۀ جدیدی بر تشبثات امپریالیست های انگلیسی و امریکایی وارد آورد که میخواستند نظارت خویش را بر آلبانی بر قرار سازند.

مبارزۀ انقلابی تحت رهبری حزب کمونیست، قدرت دشمنیاران، مالکان بزرگ ارضی و بورژوازی را ریشه کن ساخته بود.

در هنگامی که جلسۀ برات برپا بود ارتش رهائی بخش ملی کاملاً به صورت ارتش منظم خلق و حکومت نوین آلبانی در آمده بود. اینک ارتش مذکور 70 هزار جنگجو داشت که در گردان ها، لشکر ها و سپاه ها متشکل بودند. زن ها قریب 9 در صد، جوان ها قریب 80 درصد و دهقانان قریب 90 درصد این ارتش را تشکیل میدادند.

واحد های ارتش رهائی بخش ملی در آن موقع به آخرین عملیات خویش بر علیه سپاهیان آلمانی در آلبانی و در مناطق کوسووا مشغول بودند. مهمترین عملیات مذکور عملیاتی بود که میبایست برای رهائی تیرانا انجام میگرفت و بر طبق نقشۀ فرماندهی کل به عمل در آمد. این نقشه بر اساس عملیات هماهنگ لشکر یکم و سایر واحد های ارتش رهائی بخش ملی تنظیم گردیده بود که مستقیماً در جهت تیرانا و راه های اصلی عقب نشینی سپاهیان هیتلری متمرکز میشد. هدف نقشه عبارت بود از امحاء دشمن، جلوگیری از اینکه آلمان ها تیرانا را غارت و نابود کنند، آزاد ساختن تیرانا به هر قیمت که تمام شود. رهبری عملیات به فرماندهی سپاه یکم واگذار شد. رهبری نبرد های پایتخت و منطقۀ اطراف تیرانا بر عهدۀ فرماندۀ لشکر یکم، محمد شیخو بود.

روز 29 اکتوبر 1944 ارتش رهائی بخش ملی پس از تدارک عمومیِ دقیق به یورش برای رهائی پایتخت دست زد. تعرض مدت 19 روز به طول انجامید و روز 17 نوامبر پرچم پیروزی بر فراز تیرانا به اهتزاز در آمد. عملیاتی که برای رهائی تیرانا صورت گرفت نشانۀ سطح عالی سازمان و انضباط و روحیۀ قوی ارتش رهائی بخش ملی بود. اهالی پایتخت در کنار گردان های ضربه، فعالانه در نبرد برای رهائی تیرانا شرکت جستند.

از سوی دیگر در روز 18 نوامبر نیرو های ارتش رهائی بخش آلبانی که در آن طرف مرز عمل میکردند به همراهی گردان های کوسووا بخش اعظم مناطق کوسووا را از سپاهیان هیتلری زدوده و ژونیک، دِسان، گژاکووا، پریزِرن و پژا را پس از نبرد های سخت آزاد کرده بود.

 

ادامه دارد...


www.razmendagan.com                                                                                                 afgrazm@gmail.com